vrijdag 10 januari. volle maan. als de klok straks middernacht heit, is het weerwolventijd. maar het is nog het begin van de avond als de maan door de bomen schijnt boven het sterrenbos tussen den bosch en sint-michielsgestel.
het pad naar de boerderij verderop (ooit woonhuis en atelier van de in 2004 overleden beeldend kunstenaar leon adriaans) is nog nat van de regen en reflecteert het maanlicht mooi. was dat niet het geval geweest, was ik er waarschijnlijk ook zo voorbij gefietst.
we zijn inmiddels een dagje verder. en... geen weerwolf gezien of gehoord. daar zijn we dan weer mooi aan ontkomen.

altijd die karakteristieke houding: slag in de nek, kop naar links of naar rechts maar bijna nooit vooruit en die rare naar beneden gebogen punt aan de bovenkant van de snavel. om de tien minuten spant zich het lijf even om ongedefinieerde troep uit de cloaca te flatsen. en dan hebben we het alleen nog maar over de stilzittende aalscholver. als-ie aan het werk gaat, richt-ie in de regel ware slachtingen aan onder de vissen. het is een geraffineerde jager, niet erg geliefd bij menselijke visjesvangers (ik noem ze maar zo, want 'sportvissers', zoals ze zichzelf noemen, is een contradictio in terminis).
vanmiddag was het prachtig weer voor een ommetje op de fiets langs de aa. bij berlicum kruist deze rivier (via een duiker) het máximakanaal en daar vlakbij poseerde deze aalscholver in het tegenlicht van de lage zon.
als het je zo mooi grafisch wordt gepresenteerd, heb je geen kleur meer nodig.
dit is het zwartwit van fuji's acros-film met geelfilter.

ineens regent het, maar een waterig zonnetje kleurt alles nog aangenaam onder dreigende donkere wolken. daar hoort een regenboog bij die in de buurt van mijn achtertuin (schat ik optimistisch in) de pot met goud aanwijst. heel vaag kun je ook nog de tweede regenboog zien. de wielrenners uit geffen kiezen eieren voor hun geld en schuilen onder het tunneltje.

twee kanten van het verhaal in één beeld. achter het glas moet je twee monumentale trappen op voor de tentoonstelling 'design van het derde rijk' - die al vele tongen heeft losgemaakt. gereflecteerd in de ruiten zie je vooral de overkant, de overkant van de mortel, het straatje met aan de ene kant de ingang van het design museum en pal daartegenover de achterzijde van de voormalige synagoge van den bosch, met op die achtermuur drie panelen met de namen van 293 bossche joden die in de oorlog in hitlers concentratiekampen zijn vermoord.
een bizar contrast.