de sfeer is die van geschilderde landschappen in de romantische traditie van ruim een eeuw geleden, van de lofzang op arcadië, van nectar en ambrozijn en elysese velden. en daarin staat dat paard dat ik al vaak gefotografeerd heb. een grauwe merrie die zich normaal gesproken door een al even grauwe andere merrie laat vergezellen (die nu in een afgelegen deel van de weide staat te grazen).
ik kom van de kant waar de zon aan het ondergaan is, maar met de zon in de rug is het allemaal gewoontjes genoeg om door te fietsen. gelukkig echter kijk ik toevallig achterom als ik het paard voorbij ben.
de rest van het verhaal vertelt de foto.