wederdienst

een bij op de japanse kardinaalsmuts

het lijkt wel of de japanse kardinaalsmuts in de achtertuin een heel bijenvolk te eten geeft. de uit de kluiten gewassen geelgroene struik gonst en zoemt dat het een lieve lust is. het moet het geluid van honderden bijen zijn. waar het volk thuis is, is me een raadsel. maar de nectar in de bloemen van de struik wordt door de vliesvleugeligen gretig afgenomen. ik ben toch wel benieuwd wie er uiteindelijk van profiteert. en of er voor mij misschien een potje honing in zou kunnen zitten? bij wijze van wederdienst?

contrasterend & complementair

korenbloem en klaproos tussen spelt

bermen en velden zijn weer vergeven van de klaprozen en papavers. en tussen het graan staan korenbloemen. mooie contrasten tussen het blauw en oranje-rood. en hoe fraai zijn altijd weer oranje-rood en groen als complementaire kleuren. zo is het compleet feest op het boerenland en langs wegen en paden, zoals hier aan het sterrenbos tussen den bosch en sint-michielsgestel.

tableau vivant

de vloer van de nieuwe, veel grotere expositieruimte van monument kamp vught wordt aangesmeerd

inmiddels ligt-ie er vlak en strak bij, de nieuwe vloer van de expositieruimte van nationaal monument kamp vught. maar op de laatste dag van mei waren deze drie mannen nog maar net halverwege het aansmeren van de plek waar al in november de compleet nieuwe vaste tentoonstelling van het herinneringscentrum te zien moet zijn.
werk in uitvoering levert soms een mooi tableau vivant op. zoals hier. als ik de foto zelf niet geschoten had, zou ik getwijfeld hebben of hier niet sprake was van professioneel poseren. maar nee, dit is echt echt.
als fotograaf en vrijwilliger (gids/rondleider/workshopdocent) bij nationaal monument kamp vught volg ik de uitbreiding en renovatie van het herinneringscentrum op de voet, vanaf de eerste spa die de grond in ging tot - bij leven en welzijn - de openingshandeling die ergens in november plaats moet hebben.
aan de hand van de beelden moet je straks het hele proces kunnen volgen. ik probeer daarbij wel steeds mensen in beeld te hebben. het is mooi om echte vaklieden aan het werk te zien.

nestas hagunnan

nestelende meerkoeten in de rivier de aa

zij broedt, hij sjouwt met nestmateriaal en ik kijk er naar vanaf een betonnen duiker aan de oever van de rivier de aa bij berlicum. het eilandje meet een voet of zo. ergens moet het stevig verankerd liggen, want het trotseert de sterke stroming.
ik denk: nestas hagunnan.
het zijn het vierde en vijfde woord van de eerste zin in de nederlandse taal, vermoedelijk rond het jaar 1100 geschreven: "hebban olla uogala nestas hagunnan hinase hi(c) (a)nda thu uuat unbidan uue nu".
in die ene zin vraagt de schrijver zich af of de vogels al aan het nestelen zijn. en zo ja, waarom de schrijver en zijn geliefde dan nog niet?
zij broedt, hij sjouwt en ik kijk er naar. die van mijn nest zijn al lang uitgevlogen. voor mij niet meer die grote vragen van de monnik uit het begin van de twaalfde eeuw.
maar de meerkoeten zijn in blijde verwachting...

blijven waarschuwen…

opperrabbijn binyomin jacobs: "snel en dramatisch oplevend antisemitisme."

hij spreekt al jaren op de kindertransporten-herdenking van nationaal monument kamp vught, de herdenking van de twee dagen in juni 1943 waarop 1296 joodse kinderen op beestachtige wijze op de trein werden gezet van concentratiekamp vught naar vernietigingskamp sobibor, met westerbork als tussenstop. maar waar voor opperrabbijn binyomin jacobs ooit bij die herdenkingen het kadiesj centraal stond, het gebed voor de zielenrust van de doden, zijn zijn overpeinzingen steeds meer een signalering geworden van (en een waarschuwing tegen) het toenemende antisemitisme. en gisteren, 76 jaar na de transporten van 1943, was het niet anders.

Lees meer

en ik dan?

hongerige kauw op de handelskade in den bosch

ja, ik heb wel iets met kauwen, zoals ik ook iets heb met hun familie (kraaien, roeken, raven). het is wellicht een gevoelde verwantschap gebaseerd op hun gevederte: de kraaiachtigen plegen zich in het zwart te tooien waarin ik mijzelf ook graag steek: geen kleurenpolonaise aan m'n lijf ;-).
ik zit op een bankje aan de handelskade in den bosch het broodje worst op te peuzelen dat ik even eerder bij de hema heb gekocht. maar een deel van het broodje heb ik uiteindelijk weggegeven. als zo'n prachtige vogel je met zo'n blik aankijkt, zo'n blik van 'en ik dan?' ... dan kun je toch niet anders dan je maal delen?