gulden snede

sappho slaapt in haar doosje op de vensterbank

met zo'n poes in huis hoef je je als fotograaf in het geheel niet meer druk te maken over vlakverdeling of gulden snede. doet zij allemaal voor je. maar ja, als ze je sappho hebben genoemd - een naam van pure poëzie - dan ben je dat ook wel aan je stand verplicht.

nieuw oud

wolken, wilgen en koolzaad langs de aa bij berlicum

het doet zo oud aan, dit landschap: dijk, hek, knotwilgen, koolzaad... maar het is nieuw oud. die bomen staan er al wel een tijdje, maar de rest is van kort geleden. achter de dijk meandert de rivier de aa waar-ie - net even verderop - tot voor kort nog gekanaliseerd in rechte lijn door het gebied liep. allemaal natuurcompensatie in verband met de aanslag die het máximakanaal hier op het landschap heeft gepleegd. er komt veel natuurlijk moois voor terug. en dan willen de wolken ook nog eens meewerken door voor wat drama te zorgen.

in de wei & langs de lijn

jonge stieren poseren met liefde voor een idioot die op z'n knieën in de modder zit...

door de modder, over een greppel, knielen in de drek... dat kan ik dus echt niet laten als ik zo'n mannengezelschap tegenkom op m'n fietstochtje. prachtige jonge heren met kuiven en snorren en stevige poten - en nieuwsgierig als de pest. het fraaie lijnenspel van de afrastering haaks op de hoogspanningsdraden krijg ik er gratis bij.
en eh... thank you, boys, you made my day! (je ziet het zo: allemaal intelligente viervoeters die de engelse taal machtig zijn.)

open joodse huizen

drie foto's van joden die in de tweede wereldoorlog in de nazi-vernietigingskampen zijn vermoord aan een muur in de mortel, achter de voormalige synagoge van den bosch. op de foto in het midden bettje de lieme-polak met haar dochtertje nanny. bettje werd vermoord in auschwitz, haar twee kinderen overleefden de holocaust.

vandaag heb ik vijftien verhalen gelezen over joden uit den bosch en vught die in de nazi-vernietigingskampen zijn omgekomen. lijkt me volkomen overbodig op te merken dat je daar niet vrolijk van wordt, zeker niet als je net een verhaal in de krant hebt gelezen waarin wordt verteld dat op scholen de ontkenning van de holocaust de klas binnenkomt. er zijn niet alleen maar feiten, tegenwoordig, er zijn ook alternatieve feiten... tjee, wat ben ik blij dat ik gedegen journalistiek ben opgeleid...
vijftien verhalen - maar die gaan over veel meer dan vijftien mensen. meer dan vijftien gezinnen zelfs. het zijn de vijftien verhalen die op 29 en 30 april verteld gaan worden op huiskamerbijeenkomsten in den bosch en vught. dat weekeinde is het 'open joodse huizen'. en zelf ben ik een van de vertellers. zelfs met mijn eigen verhaal heb ik soms nog een beetje moeite.

Lees meer

gribus

een strandhuisje bij dishoek dat binnen de kortste keren ingeklemd zal staan tussen andere vakantiekrotjes

zo'n hele rij strandhuisjes naast elkaar, daar moet je vooral niet aan de achterzijde kijken: alsof je middenin een achterbuurt staat. vreselijk. je moet het toch maar als je vakantievertier zien...

Lees meer

wachten op ’n visje

ijsvogel bij een stuw langs zuid-willemsvaart in den dungen

een nooit eerder gepubliceerde foto uit m'n archief. kwam ik toevallig weer eens tegen. oud al. een plaatje van 30 december 2005. het had gesneeuwd, maar niet hier, onder de betonnen overkapping.
het is een beeld dat nooit meer zo gemaakt kan worden. ten eerste heb ik er al in geen jaren meer een ijsvogel gezien en ten tweede is van de kleine stuw langs de zuid-willemsvaart bij den dungen weinig meer over en loopt er niet meer het oude slootje dat voor de ijsvogels zo'n mooi jachtterrein was. de sloot is geofferd aan de verbreding van het kanaal.

kampioen

cor van engeland met een pilsje op het terras van café 't trefpunt in den dungen

op het terras van café 't trefpunt in den dungen spreekt hij me aan.
hoe oud ik ben, wil hij weten.
ik wil niet meteen moeilijk doen, dus ik beantwoord de vraag - hij zal vast nog wel uitleggen waarom-ie het weten wil.
"zesenzestig", zeg ik.
hoe het dan kan dat ik nog zo veel haar heb. en dat het niet grijs is, maar wit. mijn hoofdhaar, mijn snor, mijn baardje... hij denkt dat er gewoon een verfje tegenaan is gegooid.
niets is minder waar, probeer ik hem te overtuigen - maar ik weet niet of me dat zomaar gelukt is.
hoe oud ik denk dat hij is?
"dat is een gevaarlijke vraag", zeg ik. maar dat gevaar ga ik niet uit de weg.
"toch een aardig eind in de zeventig", luidt mijn antwoord.
"tachtig", zegt-ie.
tachtig, dat had ik dus voorzichtig genoeg gegokt.
en hij vertelt dat-ie vier keer nederlands kampioen is geweest en tweemaal wereldkampioen. wielrennen. bij de amateurs. op de weg. en of ik dan misschien weet wie hij is...

Lees meer