hangbrug

spinnenwebben tussen verdorde bloemknoppen

net een hangbrug, dacht ik. het had zo een ontwerp van isambard kingdom brunel kunnen zijn. er zijn best wel wat overeenkomsten met diens clifton suspension bridge in bristol. wel met een beetje fantasie kijken natuurlijk hè...

fakirkikker

een groene kikker op de bolster van de tamme kastanje

terwijl ik tussen de lege bolsters onder de kastanjeboom probeer nog een maaltje kastanjes (later lekker poffen) te verschalken, komt ineens dit groene kikkertje tevoorschijn. het beestje springt geschrokken in het rond en belandt dan op de scherpe punten van een bolster - en blijft er even zitten als een volleerd fakir. waar ik er mijn vingers al meermalen aan de stekels van de bolsters geprikt heb, maalt de kikker er niet om. hij blijft weliswaar niet zitten, maar dat is waarschijnlijk vooral aan mijn aanwezigheid te danken.
ik was op seldensate, het park rond de ruïne van het gelijknamige kasteel bij middelrode. het is daar prachtig in deze tijd van het jaar. herfstkleuren all over the place. en zelfs nog wat eigenwijs groen dat niet bruin worden wil. een aardig palet aan kleuren, alles bij elkaar.

een oogje op vincent

kijken naar schilderijen in de stijl van vincent van gogh

een oogje op van gogh hebben op de tentoonstelling 'loving vincent'... dat in beeld te brengen leek me wel toepasselijk. ik heb het dan ook maar letterlijk genomen.
het was druk, gisteren in het noordbrabants museum in den bosch. het was de laatste dag van de tentoonstellingen van chiharu shiota en 'de jaren 80' en de tweede dag van 'loving vincent', met het werk van 125 kunstenaars uit binnen- en buitenland naar schilderijen van van gogh. die nieuwe kunstwerken zijn gebruikt voor een animatiefilm waarin dorota kobiela en hugh welchman het werk van van gogh tot leven hebben gebracht.

dan wordt ’t een beetje oranje

twee vrouwen, gestoken in geel en wit, dolen door 'uncertain journey' van de japanse kunstenares chiharu shiota

een jonge vrouw in een gele jas loopt door de installatie 'uncertain journey' van de japanse kunstenares chiharu shiota. een gele jas temidden van een spannende mist van rood draad wordt dan een beetje oranje.
ik was nog maar net op tijd. de tentoonstelling van shiota's werk was vandaag voor het laatst te zien in het noordbrabants museum in den bosch. en ik ben blij dat ik m'n kans niet voorbij heb laten gaan.
even drongen wat fout-nationalistische beelden bij me binnen. van de oude suprematie, van boten met het rood van bloed en vlammen als een historische schildering van de overwinning van michiel de ruijter op de medway - of zoiets. even maar hoor, want eerlijk gezegd zag ik vooral de manier waarop mensen zich door het gigantische web van rode draad bewogen. dat was toch het boeiendst. daar moet je dan wel even voor blijven staan, maar dan heb je ook wat: een hele voorstelling...

minoes †

gek is dat. je kunt vaak nog redelijk onbewogen naar verschrikkelijke journaalbeelden kijken, maar bij de dood van een huisdier moet je toch echt even een traan wegpinken.
en minoes is dood.
om kwart over één vanmiddag gaf de dierenarts haar een spuitje. ze was een zorgkat en een zorgenkindje. dertien jaar oud geworden en de laatste tien maanden daarvan bij ons in huis. tien maanden van ziekte, medicijnen, dierenartsenbezoek, speciaal voer. maar het mocht allemaal niet baten.
het is de derde poes die we hebben zien gaan. en nog steeds voelt het als bij de eerste. voor hem (hij heette simpelweg poes) heb ik toen het volgende versje geschreven - nu naar de vrouwelijke vorm vertaald, maar even zeer van toepassing als toen:

poes is dood

poes is dood
de dierenarts, een spuitje
ach, u kent dat wel
ze zat al weken niet
zo lekker in haar vel
ze at en dronk niet meer
en liet haast alles lopen
haar lichaam was een
vachtje met wat knoken

vanavond heb ik onbewust
haar overal gezocht
maar zij is niet meer
op mijn schoot gekropen

minoes (2004-2017)

dag jaren tachtig

toevallig liep ik vanmiddag op het plein voor het noordbrabants museum in den bosch toen medewerkers van het museum de banner van de succesvolle tentoonstelling 'de jaren 80' binnenhaalden.
het is over met dat decennium.
morgen opent een nieuwe tentoonstelling: loving vincent. het is een expositie die een blik biedt achter de schermen bij het maken van de gelijknamige animatiefilm van dorota kobiela en hugh welchman waarin de beelden zijn gebruikt die 125 kunstenaars hebben geschilderd in de stijl van vincent van gogh. het beste uit die beelden is geselecteerd voor de tentoonstelling in het museum.
te zien tot en met 28 januari 2018.

de banner van de expositie 'de jaren 80' wordt gestreken

oud roest

roestige en sterk gecorrodeerde roede van de emmamolen in nieuwkuijk

het lijkt op het verval dat veel fotografen willen vastleggen in een stijl die urbex heet, wat staat voor 'urban exploration' (letterlijk vertaald: stedelijke verkenning, maar vooral toch het vastleggen van mooi verval in en om oude gebouwen). dit is echter een miniatuurtje van oud roest. geen lange gang in een oud fort of zo, maar de binnenkant van een oude roede van korenmolen emma in nieuwkuijk. geen tientallen meters diepte, maar slechts een metertje of twee. de 'ramen' zijn de gaten waarin ooit de wieken op de roede gestoken waren. het slakkenhuisje midden op de voorgrond verraadt de werkelijk schaal.