eerst vijfhonderd klapstoelen, vervolgens een reeks houten banken, daarna nog meer klapstoelen en dan nog moesten tientallen mensen staan. nooit eerder hebben zoveel mensen de dodenherdenking van 4 mei bij nationaal monument kamp vught bezocht: minstens zevenhonderd.

lag het aan de aangekondigde sprekers (de tweelingzussen wagenaar die anderhalf jaar in kamp vught gezeten hebben, of militair historicus christ klep)? lag het aan de muzikale intermezzi van leoni jansen? was het 't mooie weer? of was de toeloop - zoals de meeste mensen die ik sprak vermoedden - vooral te danken aan de vele publiciteit die nationaal monument kamp vught gekregen heeft door (gisteren) de prestigieuze museumprijs 2016 te winnen?

hoe dan ook, zo'n grote opkomst lijkt de trend te bevestigen dat herdenken almaar belangrijker wordt. niet alleen een trend bij grote herdenkingen als die van 4 mei overigens. het vughtse herinneringscentrum - op de plek van het voormalige ss-concentratiekamp - trekt jaar op jaar mee bezoekers. en elk jaar weer boeken meer scholen en groepen rondleidingen. het is al vaker geconstateerd: je zou denken dat herdenken meer naar de achtergrond verdwijnt naar mate de oorlog langer geleden is - en de kranten hebben de laatste tijden veel aandacht besteed aan de roep om nu maar eens met dat herdenken op te houden -, maar het tegendeel blijkt. elk jaar is het voller op het terrein van het vughtse herinneringscentrum.