achter me kleurt de ondergaande zon oranje-rood en steken donkere wolkenluchten violet en paars af tegen licht hemelsblauw.
ik sta zo ongeveer midden in het landgoed de pettelaar, bij de koestraat, in sint-michielsgestel. ik laat de ondergaande zon zelf voor wat-ie is. want dit vind ik veel mooier: een rij rood kleurende wilgen op honderdtachtig graden van de zonsondergang. het is het oranje-rood van de zon die achter me door andere rijen wilgen en populieren priemt.
puur toeval dat ik daar zo maar ineens op een late dinsdagmiddag tegenaan loop.