huisdichter nico dijkshoorn van de wereld draait door brak vorige week woensdag in het tv-programma een lans voor de poëzie van c. buddingh’ (1918-1985). ik veerde meteen op. want buddingh’ was (was? is!) een van mijn literaire helden.

jemig.
ik vrees dat ik nu toch wat dingen op een wellicht rare manier aan elkaar ga knopen.

na dijkshoorns loftrompet over buddingh’ moest en zou ik toch eindelijk eens de in bulkboek verschenen novelle ‘de avonturen van bazip zeehok’ van de dordtse schrijver terugvinden. een paar dagen later ben ik toevallig toch mijn werkkamer aan het opruimen als zich de pakweg twintig centimeter hoge stapel bulkboeken uit de jaren zeventig aandient. onder het stof (althans het bovenste bulkboek - de rest is slechts in hoge mate vergeeld). ik ga niet al die titels noemen die voorbij komen vooraleer ik bijna onderaan gekomen ben. maar daar is-ie dan toch: c. buddingh’, de avonturen van bazip zeehok.

gretig lees ik hoofdstukje één en ik ben weer helemaal terug. maar nog even geen tijd voor de rest - die ik zeker nog ga lezen. o, ik verheug me erop.

serendipiteit speelt een belangrijke rol in mijn fotografie. het begrip is - zou je kunnen zeggen - een luxe variant op het spreekwoord een vliegende kraai vangt altijd wat. vooral in het engelse taalgebied (daar heet het dan serendipity) is het een bekend begrip.
ik wil nog weleens naar het museum gaan om daar te zoeken naar bijzondere situaties van mensen in de omgeving waarin ze zich op dat moment bevinden. straatfotografie maar dan binnen, zou je kunnen zeggen. voor dat soort dingen moet je dan niet op een dinsdagmorgen voor het middaguur in het museum voor religieuze kunsten in uden zijn. mooi museum hoor, daar niet van, maar toen ik er vorige week was, werd het bepaald niet overlopen.
oké, dan geen bezoekers. maar met een leeg sd-kaartje in m'n camera de deur weer uitgaan? als je geniet van wat een museum te bieden heeft, vind je altijd wel iets wat een mooie plaat oplevert. voorwaarde is dat je je zintuigen op scherp zet.
in de wisseltentoonstelling genesis van de vorig jaar overleden eindhovense kunstenaar harry van der heyden waren best mooie plaatjes te schieten. ik loop echter niet in een museum rond om zomaar werk van een ander te reproduceren. maar dan duikt de 'bijvangst' op: bijgaande foto. zomaar openbaart zich

via facebook ben ik er al warm voor gemaakt. via twitter ook. misschien ook via instagram of linkedin, maar die platforms volg ik niet zo. maar het hoogtepunt was vandaag de officiële presentatie van het boek: 'ontwaak zonder mij' van marilou nillesen.

ik heb er nog geen letter van kunnen lezen. ik ga er vanavond waarschijnlijk nog wel aan beginnen.

ik kan er dus verder nog geen ander zinnig woord over zeggen dan dat ik me niet kan voorstellen dat het me tegen gaat vallen - ik ken de dame die dit eerste deel van haar oeuvre in betrekkelijk korte tijd heeft gewrocht.

maar hoe dan ook, ik moet het - zoals gezegd - nog wel even lezen.

ik kan natuurlijk van alles gaan citeren uit de achterflap van de roman, maar veel gemakkelijker is het om u even door te verwijzen naar een bespreking van gerrit van den hoven in het brabants dagblad van gisteren.

ach, toch nog maar weer eens naar kijken, dacht ik toen ik op netflix 'the da vinci code' - naar het gelijknamige boek van dan brown - langs zag komen.

maar de film viel weer tegen, zoals ook het boek tegenviel. je leest het met razende vaart, want het is knap opgeschreven, met aan het eind van zo'n beetje elke pagina een cliffhanger, maar brown grossiert ook in ongeloofwaardig geleuter.

de auteur voert politie-inspecteur fache op, die afgeeft op de glazen piramide van het louvre, een ontwerp van de chinees-amerikaanse architect ieoh ming pei. fache noemt deze hoofdingang van het museum, midden op de cour napoléon, "the scar on the face of paris".

meteen ben ik mijn fotoarchief in gedoken om foto's te bekijken die ik al weer wat jaartjes geleden heb geschoten. het mag met een plaatje als dit wel duidelijk zijn dat ik het niet bepaald eens ben met wat dan brown inspecteur fache (bijgenaamd the bull) in de mond legt.

geen litteken, maar een sieraad!