4 mei, dodenherdenking... maar het wordt een bizarre dodenherdenking in deze coronatijd. een niet-samenkomen-maar-anderhalvemeter-afstand-dodenherdenking. en voor nationaal monument kamp vught - ik geef er normaal gesproken rondleidingen en workshops, maar nu even niet - betekent het 'ingeblikt' herdenken.
ingeblikt in de zin van vooraf opgenomen en vervolgens meerdere keren uitgezonden. voor het eerst tijdens de dodenherdenking op het monument aan de lunetten in vught een leeg terrein. kijk daar over uit en denk die zevenhonderd mensen op klapstoeltjes er even bij - want die zitten er nu niet. en toch waren die honderden mensen zó welkom geweest...
het wordt dit jaar een herdenking voor de beeldbuis, uitgezonden door omroep brabant.
vandaag waren bij nationaal monument kamp vught de tv-opnamen van een deel van het programma:

vandaag is jazzpianist louis van dijk overleden. ik moet voorop stellen dat ik wel iets met jazz heb, maar niet echt heel veel. ik ben dus ook helemaal geen kenner. maar louis van dijk...
ik was elf en hij liep tegen de twintig toen hij in loosdrecht het jazzconcours won. de vakantievierders op dennendal in nunspeet, het vakantieoord waar hij schnabbelde door muziek te maken in de recreatiezaal, haalden hem op van het station. hij werd hij met hoge hoed - waarschijnlijk nogal ongemakkelijk - voortgereden in een kruiwagen. vakantiegangers voorop met een spandoek met de tekst 'it don't mean a thing when you aint got that swing'.
de beelden uit die tijd staan me nog wel voor de geest. maar misschien komt dat weer vooral doordat ik ze ook nog zomaar uit mijn oude fotoalbum kan halen.
ik heb de twee plaatjes - die ik waarschijnlijk toentertijd zelf heb geschoten met een kleine russische camera die ik van mijn vader had gekregen - met de iphone even vanuit het oude album gekiekt.
1961... een datum heb ik niet. zomervakantie - want alleen in de zomervakantie gingen we in die jaren naar dennendal.
die foto's zien er natuurlijk niet uit, maar het is wel heel erg vintage.

de heilige eik van 't creijspot tussen schijndel en sint-michielsgestel (althans een nazaat van de oorspronkelijke boom uit de dertiende eeuw) draagt ettelijke lintjes en strikjes met alleen maar een knoop erin, maar soms ook met een wens daarop geschreven. dat het ooit een heidense plaats was waar kelten en germanen hun meergodendom botvierden... ik vraag me af of de mensen die deze verstilde plek in de meierijse natuur frequenteren daar nog bij stilstaan.
maar nu is het een plek waar de voorspraak van de heilige maagd maria wordt gevraagd. er trekt aan leed wel het een en ander voorbij hoor, als je de teksten op sommige strookjes stof die aan de takken zijn geknoopt kunt ontcijferen. maar een van de boodschappen wappert hard in de wind met een vraag om erkenning. een heel recente wens: 'help de corona virus uit de wereld'. we vergeven de schrijver het onjuiste gebruik van het geslacht (virus is onzijdig, per slot van rekening), maar de hartenkreet is daar.