wachttoren, barak, crematorium, leeg veld. naast het crematorium vijf mensen: twee trommelaars van het gilde sint-catharina, directeur jeroen van den eijnde van herinneringscentrum en drie dames die samen één krans leggen: miep pickhard, dochter van een gevangene van kamp vught, haar dochter rolinka en haar kleindochter marinka; tweede, derde en vierde generatie dus. op de foto het moment direct na de kranslegging. even daarvoor was het twee minuten stil. maar het beeld was toen hetzelfde - zij het dat de krans toen nog op de grond lag.
dit is nationaal monument kamp vught op 4 mei 2020. het contrast tussen deze herdenking in tijden van corona en herdenkingen op 4 mei in voorgaande jaren is groot. denk even aan honderden mensen op het grasveld links, en rijen belangstellenden achter de vele kransleggers die na de ceremonie in defilé achter de tamboers nog langs de asputten (het massagraf van de zevenhonderdvijftig mensen die omkwamen in kamp vught) te gaan... niets van dit alles dit jaar. geen genodigden, geen publiek. slechts de vogels laten zich horen (en soms even zien).

zie ook de registratie door omroep brabant van de dodenherdenking 2020 bij nationaal monument kamp vught

4 mei, dodenherdenking... maar het wordt een bizarre dodenherdenking in deze coronatijd. een niet-samenkomen-maar-anderhalvemeter-afstand-dodenherdenking. en voor nationaal monument kamp vught - ik geef er normaal gesproken rondleidingen en workshops, maar nu even niet - betekent het 'ingeblikt' herdenken.
ingeblikt in de zin van vooraf opgenomen en vervolgens meerdere keren uitgezonden. voor het eerst tijdens de dodenherdenking op het monument aan de lunetten in vught een leeg terrein. kijk daar over uit en denk die zevenhonderd mensen op klapstoeltjes er even bij - want die zitten er nu niet. en toch waren die honderden mensen zó welkom geweest...
het wordt dit jaar een herdenking voor de beeldbuis, uitgezonden door omroep brabant.
vandaag waren bij nationaal monument kamp vught de tv-opnamen van een deel van het programma:

vandaag is jazzpianist louis van dijk overleden. ik moet voorop stellen dat ik wel iets met jazz heb, maar niet echt heel veel. ik ben dus ook helemaal geen kenner. maar louis van dijk...
ik was elf en hij liep tegen de twintig toen hij in loosdrecht het jazzconcours won. de vakantievierders op dennendal in nunspeet, het vakantieoord waar hij schnabbelde door muziek te maken in de recreatiezaal, haalden hem op van het station. hij werd hij met hoge hoed - waarschijnlijk nogal ongemakkelijk - voortgereden in een kruiwagen. vakantiegangers voorop met een spandoek met de tekst 'it don't mean a thing when you aint got that swing'.
de beelden uit die tijd staan me nog wel voor de geest. maar misschien komt dat weer vooral doordat ik ze ook nog zomaar uit mijn oude fotoalbum kan halen.
ik heb de twee plaatjes - die ik waarschijnlijk toentertijd zelf heb geschoten met een kleine russische camera die ik van mijn vader had gekregen - met de iphone even vanuit het oude album gekiekt.
1961... een datum heb ik niet. zomervakantie - want alleen in de zomervakantie gingen we in die jaren naar dennendal.
die foto's zien er natuurlijk niet uit, maar het is wel heel erg vintage.