we noemden haar sappho, naar de griekse dichteres. als je zo'n koppie ziet (de foto is van augustus 2005), denk je dat ze zomaar je muze kan worden. vandaar de naam (hoewel dit wel een beetje een redenering achteraf is, moet ik toegeven). vanavond om 21.55 uur heeft ze, veertien jaar oud, haar laatste adem uitgeblazen. gewoon thuis - in tegenstelling tot drie eerdere katachtige huisgenoten, die we een spuitje hebben moeten laten geven. ze ligt opgerold in haar mandje. morgenochtend ook nog. dan geen poes op de krant die ik aan het lezen ben. dat zal wel even wennen worden...

hebbu dat nou ook? dat u als u een teckel ziet meteen moet denken aan oud-kvp-minister norbert schmelzer? ik dus wel. ik heb net even op moeten zoeken welk jaar het ook alweer was. het was 1966. in zijn laatste oudejaarsconference op de radio (hij kwam later terug op tv) noemde cabaretier wim kan schmelzer 'een gladde teckel met een vette kluif in z'n bek'. zestien jaar was ik toen. ik weet niet of ik dat jaar op oudejaarsavond aan het radiotoestel gekluisterd zat (ik was nog niet zo politiek bewust, vrees ik) of dat ik dat deel uit de conference een paar dagen later heb gehoord. maar de persoon schmelzer zou weggevaagd geweest zijn als buckler-bier als het niet de jaarwisseling 1966/'67 zou zijn geweest maar die van 1989/'90.
goed, die teckel dus. het is maar een doodgewone teckel die ik gisteren tegenkwam op de kunstmarkt artibosch. nou ja, tegenkomen... dat tart wel de verbeelding bij het overduidelijke hoogteverschil. ik zou het hondje waarschijnlijk niet eens gekiekt hebben als het niet zo'n leuke schaduw op de keien had geworpen. alsof het wil laten zien dat het toch echt wel meer hond is dan je op 't eerste gezicht zou denken.

één grote, ononderbroken oppervlakte van kroos op de slotgracht van de ruïne van kasteel seldensate in middelrode. best mooi, dat groen, maar het is een tikkeltje aan de fletse kant. het wordt wel weer mooi als je het door de voormalige kelderramen van de buitenplaats bekijkt. dat is kijken naar groene ogen. kijken dóór groene ogen: als door het vizier van een ridderhelm. maar misschien laat ik nu mijn fantasie een beetje te veel op de loop. en dat is dan weer niet zo verwonderlijk op een plek waar al in de veertiende eeuw een kasteeltje was. daar spint een fantast natuurlijk graag een ridderverhaaltje met helm en vizier en groene ogen omheen.

een mooi arcadisch tafereeltje, afgelopen zaterdag geschoten langs de rivier de dommel bij boxtel. volstrekte rust, een eenzame kuierende koe, het mooiste weer van de wereld. en dat alles eigenlijk voor mij bijna naast de deur. wie verre reizen maakt mag dan misschien veel kunnen verhalen, maar waarom zou ik het ver zoeken als het dichtbij al zo aangenaam is. dan maar niks te vertellen...

imposant en enorm is deze schoonheid als ze even kennis komt maken aan het hek. af en toe stampvoetend, waarschijnlijk om zich de horzels van het lijf te houden. bruingrijs is ze (en daar maak je dan een zwart-witfoto van), met lange zwarte sokken boven de hoeven. een wit blesje gaat schuil achter zwart ponyhaar dat gelardeerd is met grijze lokken. maar... ze is een vrouw met een baard.