rundumhause

in 2013 legde de amerikaanse fotograaf todd gipstein een jaar lang de wereld binnen een mijl rond zijn huis vast en zette het resultaat als filmpje op youtube. de video 'x100: 1 mile, 1 year, 1 lens' is ruim tachtigduizend keer bekeken.
het is verre van origineel dat ik het afgelopen jaar iets soortgelijks heb ondernomen. gipstein deed het om zichzelf uit te dagen. hij wilde bewijzen dat je niet alleen op verre reizen mooie foto's kunt maken (hij werkte onder meer voor national geographic), maar ook dichtbij huis.
mijn drijfveer was corona. je wilt als pensionado wiens vrijwilligerswerk is stilgevallen toch ook nog wat uitdaging hebben. nergens heen, niks te doen, maar veel te wandelen met een camera om je nek.

maar binnen een mijl rond mijn buitenwijkrijtjeshuis ben je wel heel gauw uitgekiekt. ik heb de marge wat verruimd naar een straal van een kilometer of zes. vandaar de titel: rundumhause. het lijkt duits, maar onze oosterburen lachen je recht in je gezicht uit als je op deze manier wilt duidelijk maken dat je in de vakantie thuis bent gebleven. waar was jij naatoe? naar rundumhause. vaak gehoord zo.
net als gipstein heb ik een jaar lang gefotowandeld. ik heb dezelfde camera gebruikt als hij - en voor dit project ook alleen die camera; een fuji x100. een kleine camera met een 23mm vaste lens. voor inzoomen moest ik dus zelf lopen.
het zijn ongeveer 150 zwart-witfoto's met als middelpunt den dungen, maaskantje en sint-michielsgestel. er zitten uitschieters bij naar net over de grenzen van rosmalen, berlicum en schijndel. maar steeds dus dagelijkse loopafstanden. als je twaalf kilometer wandelt, ben je nog maar hooguit zes kilometer van huis geweest. het is dus fotograferen geweest op pakweg 113 vierkante kilometer (een straal van 6 kilometer en daarmee dan een pi-r-kwadraatje doen).
wat je ook van het resultaat kunt zeggen, voor mij is het project toch wel een openbaring geweest. ik heb in mijn eigen vertrouwde omgeving veel nieuwe dingen ontdekt door bewust, soms zelfs geconcentreerd te wandelen.

neplichtjes

sap en bolduc langs de a2

bolduc noemt zich 'first class multi tenant zakenlocatie'. het iconische zakengebouw is de entree van den bosch vanuit noordelijke richting. niet te missen. kijkend vanaf het pad langs het máximakanaal tijdens mijn wandeling lijkt het of daar deze zondag nog hard wordt gewerkt. alle vensters verlicht. maar nee... het zijn neplichtjes. ik sta toevallig net op een plek die het licht van de laagstaande zon in al die ramen doet reflecteren. het is nog maar halverwege de middag, maar het oogt al best wel schemerig. het is dan ook een middag met fraaie donkere wolkenpartijen. op de voorgrond raast het verkeer over de rijksweg a2.

uitgestald

kerststalletje aan de poeldonksedijk in den dungen

ze waren maar wat druk met al die stallen van de kerststallenroute in den dungen, maar met de kerst achter de rug en het nieuwe jaar begonnen, zijn ze nou wel zo'n beetje uitgestald. zo komt het in de kraam te pas. jozef en maria vonden onderdak, maar de stal is dakloos.
overigens wel een publiekstrekker, zo'n kerststallenroute met wel tweehonderdvijftig stallen en stalletjes op erven, in voortuinen, langs dijken en straten. heel veel gezinnen zijn er de afgelopen weken speciaal een wandelingetje voor gaan maken.

groot verdriet

de knotwilg lijkt zo uit een sprookje weggelopen

ik keek voor de zekerheid nog maar een keer, maar ook toen zag ik een knotwilg die me aankeek. een treurende knotwilg. huilend. vanuit z'n kruin sijpelde links en rechts regenwater langs de schors naar beneden. de mond minder ver open gesperd dan die op het schilderij de schreeuw van edvard munch, maar nochtans een uitdrukking die in de buurt van verschrikking komt. geen schreeuw misschien, maar wel een uiting van pijn of groot verdriet. de boom zou zo uit een eng sprookje weggelopen kunnen zijn. maar hij staat dus gewoon in de dungense polder, aan de kloosterstraat.

ingelijst

aalscholver tussen kale takken

ze hebben iets gluiperigs, die aalscholvers. ze hebben veel vijanden (vissers bijvoorbeeld). en het zijn grote vervuilers. ik heb ze vaak geobserveerd in 'de knaal' in hartje helmond en daar is het me opgevallen dat om de tien minuten (bijna op de seconde af) die cloaca open gaat om er een enorme fluim uit te spuiten. daar moet je niet heel toevallig onder staan.
een aalscholver fotograferen is geen kunst. ik doe het nauwelijks meer. maar deze zat erbij alsof-ie zich speciaal voor mij had ingelijst tussen de takken. dat kan ik dan wel weer waarderen. dit plaatje heeft-ie verdiend ;-).

uiltje knappen

fred de bosuil doet een dutje

het zijn dieren van nacht en schemering, dus overdag is het zaak om op te laden. een dutje in een holle boom is dan wel even lekker. dit is fred. dat wil zeggen, hij wordt zo genoemd, heb ik me laten vertellen, door de bewoners van haanwijk en halder en de mensen die speciaal het landhuis opzoeken om deze prachtige bosuil te zien. want hij (of is het een zij?) trekt veel bekijks.

samenscholing hangouderen

zestigplussers in een lange rij voor de prikpost in den dungen

alle lof voor de dungense huisartsen, die vandaag bij hun zestigpluspatiënten boosterprikken zetten. maar tjee, wat zijn er veel ouderen in het dorp. zelf heb ik 35 minuten in de rij moeten staan, hoewel er in hoog tempo werd gevaccineerd. en ik was er nog redelijk vroeg bij. wie later moest aansluiten kan goed een uur hebben moeten wachten.
een foto van de wachtrij die ik postte in de familie-app werd door mijn jongste dochter beantwoord met "samenscholing hangouderen?" en dat was het natuurlijk in zekere zin. de stemming was overigens opvallend goed in de rij. het was toch een beetje een bijzonder uitje.
die rij, trouwens, moet voor de japen van dissel, diederikken gommers en ernsten kuipers van deze wereld een gruwel zijn. nauwelijks mondkapjes, geen anderhalve meter afstand en natuurlijk een groep van meer dan twee personen. maar ach, honderdvijftig mensen in een rij kun je natuurlijk ook zien als vijfenzeventig groepjes van twee.

rijp en groen

buitengebied gemonde na een nachtje vorst

koud hè…

 

vluchtige schoonheid

de zon kleurt wolken rood boven de dungense polder

aan het eind van de middag al, dooft langzaam het licht boven de polder. een veld vol prei verschiet van kleur. het laatste zonlicht speelt nog een spelletje met de wolken. vluchtige schoonheid. het schouwspel is weer zo voorbij - maar ik heb het dan toch maar mooi even meegepikt ;-).