ik kan het niet helpen dat ik elke keer cloaca maxima denk (en soms zeg) als ik het over het máximakanaal heb. ik rijd en loop er vaak langs. de oevers tussen den dungen en de maas, met in de buurt de inmiddels weer meanderende rivier de aa, vormen een ideale plek voor grote vogels.
zwanen vind je er, veel nijlganzen en - zoals hier - canadese ganzen (bijna allemaal rond de nek geringd). ze strijken er in groten getale neer en nemen bezit van nog niet geasfalteerde delen van een in aanleg zijnd fietspad langs de vaart die genoemd is naar de prinses die koningin heet volgens hoffelijk gewoonterecht.
het is hier goed toeven aan de randen van de natuur. dat heeft dan wel weer iets prinselijks, iets vorstelijks zelfs...
 

nog een plaatje van het kleindieren- en schaapscheerdersfeest in westerbork, afgelopen zondag. dit keer een full-color van serama-kippen (kleiner dan krielen). op facebook had ik al commentaar gekregen van fotograaf rené manders op deze foto. "mooie foto," schreef rené, "maar ik mis de felrode hanenkam die zo'n beestje net dat pittige uiterlijk geeft dat hij verdient."
nou, bij dezen de kleuren in volle glorie.
haan & hen.
tokking heads.
maar hier geen kippen zonder kop ;-).
 

de term haantjesgedrag is natuurlijk niet uit de lucht komen vallen. je ziet het aan 't koppie: die wil wel even de baas spelen over de hennetjes in zijn harem.
een krielkip? nou nee, bezweert mevrouw m. feijen me. zij is penningmeester van de kleindierenvereniging midden-drenthe en heeft met deze kleine haan en zijn kippetjes een stand op de toeristische markt rond westerborks schaapscheerdersfeest. geen krielkip dus, maar een serama-kip, een ras dat zijn oorsprong vindt in maleisië.
maar wat een prachtige parmantige haan. kleiner nog dan een krielkip, maar met net ego van toch minstens een paar meter...

zo heb je dan ineens vier katten, als gevolg van een soort wonderbaarlijke vermenigvuldiging op het aanrecht...