de asf-stagiaires van nationaal monument kamp vught. van links naar rechts (en in chronologische volgorde): vanessa, simon, lukas, malte, benedikt, wiebke, viola, helene en sophia. jannis zou de vijfde van links moeten zijn, maar die was niet op de reünie aanwezig.
tien jaar lang al komen duitse studenten naar nationaal monument kamp vught om er een jaar stage te lopen in een herinneringscentrum dat alles te maken heeft met de holocaust. vanavond was er een reünie ter gelegenheid van dit tweede lustrum, waarop negen van de tien stagiaires aanwezig waren: vanessa, simon, lukas, malte, benedikt, wiebke, viola, helene en sophia. tot de aanvang van de reünie kende ik slechts de helft van hen, want ik ben er nog maar ruim vijf jaar vrijwilliger en rondleider. inmiddels weet ik echter dat álle stagiaires van aktion sühnezeichen friedensdienste (asf) bevlogen en zeer betrokken jonge mensen zijn die enkele maanden na hun komst in vrijwel perfect nederlands rondleidingen geven aan groepen scholieren - iets waar ik elk jaar weer van opkijk.
asf werd na de tweede wereldoorlog in duitsland opgericht als teken van verzoening, zoals de naam al zegt.
terwijl sail amsterdam in volle gang is, bollen ook de zeilen op de groene weiden van hotel gaia in deventer. surrogaat-sail aan de ijssel. ze hadden op beter weer gerekend...
tien dagen 'boulevard' in den bosch en slechts één voorstelling gezien. de voornemens waren anders, maar het is er niet van gekomen.
alleen jeroen kant gezien en gehoord. en dat dan op de eerste dag van het theaterfestival. voor de rest ook helemaal niet meer in hartje den bosch geweest, laat staan op de parade. terwijl ik natuurlijk ook wel weet dat dat elk jaar weer mooie foto's oplevert.
ter afsluiting dan nog maar een foto van de brabantse singer-songwriter. een bewerking in duotone. en volgend jaar gewoon weer, maar dan meer.
de doos kan zo klein niet zijn of de poes probeert erin te kruipen. een belgisch doosje waarin fruit gezeten heeft... welk comfort kan dat onze sappho bieden?
maar daar ligt ze. je zou bijna zeggen: uitgestrekt, als dat doosje het strekken van het kattenlijf niet zou beletten.
het is warm. ze heeft er helemaal geen zin in.
lamlendigheid troef.
ook hier.
schaduw onder de boom langs de dijk. nochtans is er lamlendigheid. de mussen vallen dood van het dak. van de tientallen schapen langs de meanderende essche stroom in sint-michielsgestel, liggen de meeste uitgevloerd ter aarde neder. van dit tafereel had anton mauve nog een mooi doekje gemaakt kunnen hebben...
jeroen kant in het decor van de bajes op de parade in den bosch
nog maar één boulevard-voorstelling gezien op de parade in den bosch, maar wel meteen een die de moeite waard is om reclame voor te maken: 'vast' van singer-songwriter jeroen kant.
een half uur lang liedjes over misdaad & gevang in een daartoe strekkend decor (zie de foto). liedjes over misdaad, en de dood die geregeld om de hoek komt kijken... maar het blijft luchtig. en zelf vind ik ook dat je om de dood moet kunnen lachen - dus dat komt goed uit. dood of niet, de voorstelling is vrolijk.
kant had twee liedjes met een meezingrefrein. dat meezingen kwam niet zo uit de verf. maar op de eerste rij zat een klein meisje dat een liedje had aangevraagd: liza. dat hoorde eigenlijk niet in dit programma, maar het was een leuke toegift - en niet alleen voor dat meisje...
silhouetten van eenden langs de dommel bij de zwaanse brug in boxtel
de ene eend besluipt de andere. de andere heeft niets in de gaten. achter je! - zou je willen roepen.
heerlijk een beetje fantaseren op een bank langs de dommel in het hartje van boxtel. het ging me bij het maken van deze foto om de silhouetten van de eenden en de weerspiegeling van de struiken aan de overkant. de manier waarop de rechtereend de andere achterop komt, kreeg ik cadeau.
mooi plekje hier, aan de zuidkant van de zwaanse brug, waar de fanatiek tegen de sterke stroom van het riviertje in zwemmen om zich vervolgens dobberend te laten meevoeren - en dat dan de hele dag door. ernaar kijken heeft een heel ontspannende uitwerking ;-).
niet vooruit te branden. traagheid troef. een nauwelijks herkenbare kauwbeweging. dit lijkt op lamlendigheid, labbekakkerigheid (een mooi woord dat ineens weer actueel is). een beetje kauwen op wat grassprietjes. en dan straks liggen om te herkauwen.
of is ze moe, deze blonde dame? moe of niet, in elk geval wel moeder. je ziet het litteken van de keizersnee nog.
dit zijn koeien in de gement, een polder tussen vught en den bosch. een gebied dat aan de natuur wordt terug gegeven.
en misschien is dit tafereel van ultieme onthaasting daar juist wel heel erg op z'n plaats.
tussen de snelweg a2 en de haldersebaan - je zou kunnen zeggen: tussen de halse barrier en het buurtschap halder - is de ooit rechtgetrokken essche stroom weer gaan meanderen. niet vanzelf hoor. het was de mensenhand die de natuur nor kortelings naar zijn hand zette. per slot van rekening: wat is natuur nog in dit land (vroeg vroeger dichter j.c. bloem zich al af).
aan die stroom waar nieuwe 'natuur' zich aan het ontwikkelen is, streek ik onlangs neer na een fietstocht door haast onherbergzaam gebied, dronk er een blikje bier en schoot dit plaatje: een heel klein stukje scherpte.
dat de gebruikte lens (een nikon/nikkor 50mm 1:1.4 d op de grootste opening) een difragma met zeven lamellen heeft, is in deze opname met een extreem klein scherptegebied goed te zien. al die zonnereflecties hebben een zevenhoekige vorm. ik vind dat een prachtige eigenschap van dit objectief. ik gebruik het via een adapterring op mijn fuji x-e1 camera. ik verlies dan de mogelijkheid van autofocus, maar daar krijg ik veel voor terug...
vandaag nog geen wesp gezien. deze is van een paar dagen geleden. een dorstig insect met een voorkeur voor bavaria? of wellicht toch geen liefhebber van de ranja in de wespenvanger (of zo slim om daar niet in te tuinen)?
