het was wel weer erg mooi vandaag, tijdens mijn fietstochtje in het buitengebied. dit is hemelsbreed driehonderd meter zuidelijk van het brabantse provinciehuis.
 
 
 

met paarden - weet mijn trouwe lezer - heb ik niet veel op. maar voor knollen als deze maak ik graag een uitzondering. last- en trekpaarden en de kracht die ze uitstralen, ja, daar kan ik zomaar een hele tijd naar staan kijken.
deze twee grauwe dames zie ik geregeld in een prachtig weidegebied ten noorden van sint-michielsgestel. ik zie ze zo vaak, dat ik voor haar m'n camera niet eens meer uit de tas haal.
behalve gisteren dan, toen beide dames de argeloze voorbijganger zo'n prachtige symmetrie van lijven, poten en hoeven voorschotelden...
 
 
 

jeroen bosch komt terug bij de zwanenbroerders - zou je met een beetje gevoel voor historisering kunnen zeggen. donderdag werd bekend dat de dungense kunstschilder henk groenendaal eindelijk een plekje heeft gevonden waar hij volgend jaar jeroen bosch' middeleeuwse meesterwerk 'tuin der lusten' kan reconstrueren: het zwanenbroedershuis aan de hinthamerstraat in den bosch. maar ik hoorde het vandaag pas, op groenendaals open atelier ter gelegenheid van de kunstroute sint-michielsgestel.
"eindelijk, na zeven jaar", klonk groenendaals verzuchting tijdens een presentatie die hij gaf voor belangstellenden. want het heeft veel bloed, zweet en tranen gekost om het zo ver te laten komen.
henk groenendaal heeft een diepgaande studie gemaakt van de werkwijze van jeroen bosch en de technieken en pigmenten die hij gebruikte. met die kennis wordt groenendaals tuin der lusten niet een kopie, maar echt een reconstructie van bosch' werk, dat in het echt te zien is in het prado in madrid, maar dat in het jeroen bosch-jaar (2016) toch echt door de spanjaarden niet aan het noordbrabants museum zal worden uitgeleend.
dat groenendaal overeenstemming heeft bereik met de broederschap betekent dat jeroen bosch eigenlijk weer een beetje thuis komt. bosch was immers zelf in zijn tijd (1450-1516) lid van deze 'illustere lieve vrouwe broederschap'.
 
 
 

komende zondag is kunstenfestival artibosch in het hartje van brabants hoofdstad. zat ik net online even het programma en de speciale festivalkrant door te nemen, werd ik toch even verrast. weliswaar wist ik al dat de foto die ik had ingezonden tot de tentoonstelling tijdens artibosch was doorgedrongen, maar hij blijkt het nu ook te hebben geschopt tot een 'speciale vermelding' van de vakjury. niet echt in de prijzen, maar toch in de top-zes onder ruim honderd inzenders. ik ben er niet ontevreden mee.
voor mijn bijdrage heb ik het idee van chaos vrij letterlijk genomen: een chaotische opstelling van vier grote gravers, een vrachtwagen en twee bulldozers. Ze maken samen een vreemd ballet in een onbegrijpelijke choreografie. een waterballet, want hier wordt gegraven aan het máximakanaal, de omleiding van de zuid-willemsvaart rond den bosch.
onder de brug in de n279 bij den dungen, die nu 'nijvelaarbrug' heet, is een chaos aan graafwerktuigen orde aan het scheppen in... ja, waarin eigenlijk?
 
 

een paar daagjes hotel gaia in diepenveen (bij deventer). dat is eigenlijk wel een feest. zeker als je zelf niet echt iets te vieren hebt. het hotel (een oud landhuis) heeft ontegenzeggelijk iets statigs, maar het heeft ook een vrolijke uitstraling. er is veel kleur, vooral rond het hotel, temidden van dit parkachtige landschap.
zoals... deze stoelen. ze staan buiten, soms in gelid, soms wat onordelijk gerangschikt, te wachten op een bruid en haar gevolg (het hotel is een officiële trouwlocatie), of op de deelnemers aan een lerarencongres.
je zou haast zeggen dat zo'n uitdragerij aan zitmeubilair en de statigheid van het huis niet bij elkaar passen. en toch is het een wonderwel aangename combinatie.