'een vrouw met een missie en uitgesproken meningen', zo karakteriseert het dagblad trouw theologe en oud-verzetsstrijdster hebe kohlbrugge. de krant houdt haar voor hoe de buitenwereld tegen haar aankijkt: kordaat, anti-autoritair, weinig diplomatiek, verzetsvrouw, buitengewoon eigenwijs... of ze zich daarin in haar honderdste levensjaar herkent? "het klopt wel", antwoordt kohlbrugge op de vraag van interviewster marijke laurense, "maar of ik nu werkelijk zó eigenwijs ben? (...) ik verzet mij tegen veel, soms ten onrechte, maar vaak ook terecht."

hebe kohlbrugge, een verzetsvrouw van het onverzettelijke type, is gisternacht op 102-jarige leeftijd overleden, in haar slaap.

het landschap rond het dorp gedijt in mist. het is al fraai in veel prozaïscher omstandigheden, maar fraaier nog als nevelen over het grasland kruipen en bomenrijen langzaam - trager, trager nog - vervagen. en meer nog als het vroege najaars-duister ook een beetje mee wil werken.

een witte koe graast in het gras dat steeds meer kleur verliest. zelfs tussen kop en staart vervaagt haar beeld in shallow depth of field zoals dat heet in het jargon van fotografen.
 
 
 

de sfeer is die van geschilderde landschappen in de romantische traditie van ruim een eeuw geleden, van de lofzang op arcadië, van nectar en ambrozijn en elysese velden. en daarin staat dat paard dat ik al vaak gefotografeerd heb. een grauwe merrie die zich normaal gesproken door een al even grauwe andere merrie laat vergezellen (die nu in een afgelegen deel van de weide staat te grazen).
ik kom van de kant waar de zon aan het ondergaan is, maar met de zon in de rug is het allemaal gewoontjes genoeg om door te fietsen. gelukkig echter kijk ik toevallig achterom als ik het paard voorbij ben.
de rest van het verhaal vertelt de foto.
 
 
 

er zijn van die gebouwen die je uitentreuren kent, al was het alleen al omdat je er zo vaak aan voorbij gaat. soms is dat juist het probleem: er aan voorbij gaan in een wolk van vanzelfsprekendheid.

dit is de oude romaanse toren in het hart van het dorp sint-michielsgestel. zo'n gebouw dus dat ik nou wel zo'n beetje dacht te kennen. totdat ik er vanmiddag ineens vanuit een geheel andere hoek tegenaan keek, namelijk vanaf een onaanzienlijk paadje aan de overkant van de dommel. mooi, dacht ik, die - bijna - symmetrie. de toren tussen twee daken van het winkelcentrum rond het petrus dondersplein. mooi wolkenluchten die zo eigen zijn aan het seizoen. dan zit alles mee voor een zwart-witconversie.
 
 
 

het koffiehoekje van boekhandel adr. heinen in den bosch zit vanavond afgeladen vol tijdens de lezing van oorlogsfotografe marielle van uitert. er zouden maximaal veertig mensen kunnen komen, maar er ging iets mis, iets met dubbele lijsten. het aantal bezoekers beloopt het dubbele. toch is het ruim een uur doodstil in het zaaltje - op de stem van marielle na dan.

en wat een verhaal...