prominent staat de sint-janskathedraal in de skyline van 's-hertogenbosch: het profiel van de stad, gezien vanuit het bossche broek. het is een natuurgebied dat direct grenst aan de zuidelijke stadswallen. je zou kunnen zeggen: de bossche achtertuin.

directeur jeroen van den eijnde van nationaal monument kamp vught en mevrouw nel de jong-spoor hebben vanmiddag naast het herinneringscentrum van het voormalige vughtse ss-concentratiekamp een informatiebord onthuld bij een van de drie terug geplaatste delen van de spoorlijn die in 1944 kamp vught verbond met de lijn den bosch-tilburg.

het is henk groenendaal niet gegund geweest, de voltooiing van zijn reconstructie van jeroen bosch' drieluik 'tuin der lusten'. de dungense kunstschilder overleed gistermorgen op 64-jarige leeftijd aan de gevolgen van kanker.

de ziekte openbaarde zich in het voorjaar. groenendaal schreef er op zijn weblog voor het eerst over op 1 mei: een heftig verhaal. vervolgens waren er tijden van hoop en desillusie, waarna de ziekte uiteindelijk genadeloos toesloeg.

jarenlang is groenendaal in touw geweest om dit jaar, het jeroen-bosch-500-jaar, zijn project den volke te tonen: het kopiëren van jeroen bosch' bekendste werk, de tuin der lusten. kopiëren is eigenlijk een wat beledigende term voor wat groenendaal beoogde, want hij zou het drieluik van de vijfhonderd jaar geleden overleden bossche schilder niet zomaar naschilderen.

toch wel spectaculair - en binnenkort kan het niet meer: kijken naar de drooggelegde rivier de aa langs beekveld in berlicum. een eindje verderop zijn graafmachines druk bezig de bedding van dit gekanaliseerde stukje van de rivier vol te storten met grond. dat trekt geregeld veel bekijks. vroeger zag je hier geen hond - hoewel, af en toe nog wel iemand die een hond uitliet.

het jaarlijkse vrijwilligersuitje (altijd een verrassing met een zeker educatief karakter) van nationaal monument kamp vught voerde gisteren naar het watersnoodmuseum in het zeeuwse ouwerkerk. het is een museum dat ik al langer ken, maar toch leuk om er weer eens naartoe te gaan.

zeven jaar geleden ontmoette ik er de toenmalige directeur, jaap schoof (72) bij de opening van een tentoonstelling waarvan de blikvanger het monumentale vijfluik 'de verdronkenen' van beeldend kunstenaar miep van riessen was: de 1836 namen van de verdronkenen van de watersnoodramp van 1953 in steken geborduurd op beschilderd linnen - een monnikenwerk waaraan de vorig jaar overleden kunstenares vijf jaar heeft gewerkt. en gisteren was dezelfde jaap schoof (inmiddels gepensioneerd, maar nog wel actief als vrijwilliger bij het museum) de man die ons rondleidde.