het is meestal niet echt mijn muziek, die opklinkt uit het pierement - en dan stel ik het eufemistisch.
en toch... er gaat iets van uit.
soms - als de motorisch aangedreven orgelboeken tenminste niet platte hedendaagse schlagers de straat op spuwen.
ik vind: als je het draaiorgel als cultureel erfgoed wilt zien, draai er dan de muziek op die dit erfgoed eer aandoet.
één man bij het orgel, één man daarvoor met het mansbakje (soms twee).
omdat ik hecht aan authenticiteit verrek ik het om geld te stoppen in een mansbakje dat hoort bij een orgel dat met een motortje wordt aangedreven. dan kun je met zo goed een mp3'tje opzetten en met de pet rondgaan.
maar waarom doen die orgeldraaiers dat toch, het eerlijke ambacht verzieken door een (soms ook nog luidruchtig) motortje?

naast het oude stadhuis van deventer staat een nieuw stadskantoor, dat vorig jaar is geopend. het heeft een kleine zeventig miljoen europietermannen gekost. een godsvermogen dus, maar - zeggen ze bij ons in het dorp - dan heb je ook wat. bijvoorbeeld meteen al de publieksprijs voor het beste gebouw van het jaar.

dan het oude stadhuis, ernaast, dat in de hoogste regionen van het monumentenlijstje van de rijksdienst voor de monumentenzorg verkeert. en dan noem ik nog maar twee gebouwen van allure in deze prachtige hanzestad aan de rivier de ijssel.

maar dat nieuwe stadskantoor: het is werkelijk schitterend. ik was twee jaar niet in deventer geweest en was verrast.

aan zoiets moet ik dan toch weer mijn eigen draai geven met een foto van het stadskantoor onder water tijdens een korte regenbui. in de reflecties zie ik een gebouw dat me doet denken aan hundertwasser.

hundertwaser in deventer.
prachtvoller wordt het niet...