er zit een mooi nijlganzengezinnetje op de oever van de zuid-willemsvaart. voorzichtig stap ik een stukje verderop van de fiets en loop behoedzaam terug met een mooi plaatje in m'n gedachten.

mooi niet dus. want daar steken pa en ma nijlgans een stokje voor. met z'n achten kiezen ze terstond het ruime sop.

veel misbaar. je ziet het aan het kielzog dat ze met z'n allen maken.

dartelheid en oplettendheid. zie pa en ma naar links en recht kijken. op de uitkijk. alles om het kroost te beschermen.

op internet nog even gekeken of je een verschil tussen pa en ma kunt zien. niet of nauwelijks, leer ik. ik ga voor de vader op links.

wat ik trouwen ook over deze gemaskerde ganzen lees, is dat ze extreem agressief zijn. dat is dan toch weer een domper op de idylle...

op de achtergrond de strakke lijn van de hondsbosse zeewering. dit is het buurtschapje harger, tussen petten en groet.
ik stapte hier van de fiets omdat ik dacht: dit zou zo een schoolplaat kunnen zijn. zet er wat lammetjes bij en een melkende boerin en cornelis jetses zou hier zelf aan het werk geweest kunnen zijn, zo wis en waarachtig als aap, noot, mies...

op de stranden bij de badplaatsen was het druk en vol. overal bakkend, bradend en stovend mensenvlees.
tegenover het hotel in schoorl heette een huis 'de rust is ergens anders'.
nou, die was dus hier...

even een paar daagjes uitwaaien langs de noordhollandse kust. de stranden zijn vol maar in de rijkelijk van fietspaden voorziene duingebieden valt het reuze mee. warm, dat wel. maar een paar lekkere buien op deze donderdagavond werken verfrissend.

het is nog maar ruim een uur geleden dat wethouder koos loose van sint-michielsgestel bij de opening van de buitententoonstelling 'tussen kunst en keer' het publiek op een geschiedenislesje over de keerdijken langs den dungen trakteerde, als even door het westen de zon de boomtoppen raakt, alles rood en oranje kleurt en zo nog even de woorden van de gemeentebestuurder lijkt te onderstrepen.