ineens regent het, maar een waterig zonnetje kleurt alles nog aangenaam onder dreigende donkere wolken. daar hoort een regenboog bij die in de buurt van mijn achtertuin (schat ik optimistisch in) de pot met goud aanwijst. heel vaag kun je ook nog de tweede regenboog zien. de wielrenners uit geffen kiezen eieren voor hun geld en schuilen onder het tunneltje.

twee kanten van het verhaal in één beeld. achter het glas moet je twee monumentale trappen op voor de tentoonstelling 'design van het derde rijk' - die al vele tongen heeft losgemaakt. gereflecteerd in de ruiten zie je vooral de overkant, de overkant van de mortel, het straatje met aan de ene kant de ingang van het design museum en pal daartegenover de achterzijde van de voormalige synagoge van den bosch, met op die achtermuur drie panelen met de namen van 293 bossche joden die in de oorlog in hitlers concentratiekampen zijn vermoord.
een bizar contrast.

midden in haar historische vertelling over kasteel seldensate pakt frédérique schoenmakers een rieten mand van de grond. het is een van de attributen die ze gebruikt in haar verhaal over landgoed seldensate op de restanten van het vroegere kasteel in middelrode. "o, een kikker", roept ze in het microfoontje van haar headset - en je weet meteen als toeschouwer dat hier het buitengebeuren heeft toegeslagen.
dit hoort niet bij de voorstelling. frédérique showt de mand aan het publiek en zet deze op de muur van de ruïne. de kleine kikker blijft gewoon in z'n hoekje. maar echt onderdeel van het verhaal word-ie niet. hij blijft lekker zitten terwijl frédérique van de geschiedenissen der elite uit vervlogen tijden verhaalt.
er zaten sprookjes tussen de vertelsels, maar in geen daarvan was een kikker de prins. hoewel... dat weten we niet zeker. de 'jonkvrouwe' heeft het amfibie niet gekust.

hebbu dat nou ook? dat u als u een teckel ziet meteen moet denken aan oud-kvp-minister norbert schmelzer? ik dus wel. ik heb net even op moeten zoeken welk jaar het ook alweer was. het was 1966. in zijn laatste oudejaarsconference op de radio (hij kwam later terug op tv) noemde cabaretier wim kan schmelzer 'een gladde teckel met een vette kluif in z'n bek'. zestien jaar was ik toen. ik weet niet of ik dat jaar op oudejaarsavond aan het radiotoestel gekluisterd zat (ik was nog niet zo politiek bewust, vrees ik) of dat ik dat deel uit de conference een paar dagen later heb gehoord. maar de persoon schmelzer zou weggevaagd geweest zijn als buckler-bier als het niet de jaarwisseling 1966/'67 zou zijn geweest maar die van 1989/'90.
goed, die teckel dus. het is maar een doodgewone teckel die ik gisteren tegenkwam op de kunstmarkt artibosch. nou ja, tegenkomen... dat tart wel de verbeelding bij het overduidelijke hoogteverschil. ik zou het hondje waarschijnlijk niet eens gekiekt hebben als het niet zo'n leuke schaduw op de keien had geworpen. alsof het wil laten zien dat het toch echt wel meer hond is dan je op 't eerste gezicht zou denken.