het was bijna in het allerholst van de nacht (deels geleend van leonhard huizinga). het goot. pijpestelen. en ik zou voor nationaal monument kamp vught foto's maken bij de repetities van 'crossing time', een audiovisueel kunstwerk dat bezoekers van het herinneringscentrum in de avonduren kunnen bewonderen in combinatie met hun museumbezoek en een rondleiding. ik kwam, ik zag weinig meer dan duisternis en ik probeerde toch iets te winnen uit een ongemakkelijke situatie.
als gids/rondleider bij nationaal monument kamp vught vertel ik elke keer weer het verhaal van het ss-concentratiekamp tijdens de tweede wereldoorlog, maar het in donkere avonduren zien van projecties van 'slachtoffers' op bomen en gebouwen, samen met geluidsfragmenten, zorgt toch wel weer voor een extra dimensie. het is echt wel de moeite waard om het mee te beleven.
dat kan.
van 6 tot en met 28 maart (op woensdag t/m zondag m.u.v. 8 en 29 maart) kunnen bezoekers in tijdslots van 30 minuten, tussen 19.30 en 22.00 uur, meelopen om concentratiekamp vught ook audiovisueel te ervaren. het kunstproject is gemaakt door beeldjutters.

een heel oude biografie van de heilige birgitta, een hagiografie kun je misschien beter zeggen, van de naamgeefster van de orde der birgitinessen. het prachtig verluchte boekje (waarvan overigens maar één prent te zien is) ligt in een vitrine in museum krona in uden (het voormalige museum voor religieuze kunst). maar veel mooier nog dan die illuminatie in goud en fraaie kleuren, vond ik het bindwerk en de onregelmatige snee van het boekje. dode materie waar toch leven in lijkt te zitten. hoeveel, en welke mensen (voornamelijk religieuzen vermoed ik) zullen met al hun geblader die fraaie kreukelpatronen in de pagina's hebben gemaakt?

vrijdag 10 januari. volle maan. als de klok straks middernacht heit, is het weerwolventijd. maar het is nog het begin van de avond als de maan door de bomen schijnt boven het sterrenbos tussen den bosch en sint-michielsgestel.
het pad naar de boerderij verderop (ooit woonhuis en atelier van de in 2004 overleden beeldend kunstenaar leon adriaans) is nog nat van de regen en reflecteert het maanlicht mooi. was dat niet het geval geweest, was ik er waarschijnlijk ook zo voorbij gefietst.
we zijn inmiddels een dagje verder. en... geen weerwolf gezien of gehoord. daar zijn we dan weer mooi aan ontkomen.

altijd die karakteristieke houding: slag in de nek, kop naar links of naar rechts maar bijna nooit vooruit en die rare naar beneden gebogen punt aan de bovenkant van de snavel. om de tien minuten spant zich het lijf even om ongedefinieerde troep uit de cloaca te flatsen. en dan hebben we het alleen nog maar over de stilzittende aalscholver. als-ie aan het werk gaat, richt-ie in de regel ware slachtingen aan onder de vissen. het is een geraffineerde jager, niet erg geliefd bij menselijke visjesvangers (ik noem ze maar zo, want 'sportvissers', zoals ze zichzelf noemen, is een contradictio in terminis).
vanmiddag was het prachtig weer voor een ommetje op de fiets langs de aa. bij berlicum kruist deze rivier (via een duiker) het máximakanaal en daar vlakbij poseerde deze aalscholver in het tegenlicht van de lage zon.
als het je zo mooi grafisch wordt gepresenteerd, heb je geen kleur meer nodig.
dit is het zwartwit van fuji's acros-film met geelfilter.