Auteur: jan van de ven

draaien maar…

draaiorgel alinda bij de hogewoerdsbrug in leiden

het is meestal niet echt mijn muziek, die opklinkt uit het pierement - en dan stel ik het eufemistisch.
en toch... er gaat iets van uit.
soms - als de motorisch aangedreven orgelboeken tenminste niet platte hedendaagse schlagers de straat op spuwen.
ik vind: als je het draaiorgel als cultureel erfgoed wilt zien, draai er dan de muziek op die dit erfgoed eer aandoet.
één man bij het orgel, één man daarvoor met het mansbakje (soms twee).
omdat ik hecht aan authenticiteit verrek ik het om geld te stoppen in een mansbakje dat hoort bij een orgel dat met een motortje wordt aangedreven. dan kun je met zo goed een mp3'tje opzetten en met de pet rondgaan.
maar waarom doen die orgeldraaiers dat toch, het eerlijke ambacht verzieken door een (soms ook nog luidruchtig) motortje?

Lees meer

hartstikke hollands

haringstal op de zaterdagse markt in leiden

ik houd wel van een beetje symboliek.
kijk wie achter de toonbank de vis staan schoon te maken.
kijk wie de klanten zijn.
hollandse nieuwe.
ik zie hier een prachtig voorbeeld van een multiculturele samenleving - hoewel ik me soms afvraag of ik dat nog wel mag zeggen...

stadhuis onder water

het stadskantoor van deventer weerspiegeld in de vijver op de binnenplaats tijdens een regenbui

naast het oude stadhuis van deventer staat een nieuw stadskantoor, dat vorig jaar is geopend. het heeft een kleine zeventig miljoen europietermannen gekost. een godsvermogen dus, maar - zeggen ze bij ons in het dorp - dan heb je ook wat. bijvoorbeeld meteen al de publieksprijs voor het beste gebouw van het jaar.

dan het oude stadhuis, ernaast, dat in de hoogste regionen van het monumentenlijstje van de rijksdienst voor de monumentenzorg verkeert. en dan noem ik nog maar twee gebouwen van allure in deze prachtige hanzestad aan de rivier de ijssel.

maar dat nieuwe stadskantoor: het is werkelijk schitterend. ik was twee jaar niet in deventer geweest en was verrast.

aan zoiets moet ik dan toch weer mijn eigen draai geven met een foto van het stadskantoor onder water tijdens een korte regenbui. in de reflecties zie ik een gebouw dat me doet denken aan hundertwasser.

hundertwaser in deventer.
prachtvoller wordt het niet...

tussen twee haakjes: een realistische weergave van het deventer stadhuis is bijvoorbeeld te zien op wikipedia.

de kus

pril geluk in de kloostertuin

een jong stelletje op een bankje. arme kinderen die zich in afgedragen lompen hullen? armoede? nee, de mode van de armoede!
het lijkt een voorzichtige kus, daar op dat bankje in de binnentuin van de broederenkerk in zutphen.
pril geluk.

boom alone

dode boom tegen vluchtige luchten in het landschap langs de dommel bij gemonde

zelf reken ik dit tot de mooiste stukjes nederland: het gebied tussen het dorp gemonde en de rivier de dommel. er zijn boomkwekerijen en bolle akkers - vaak begroeid met in- of uitheemse granen. er is dat smalle paadje langs de rivier, er zijn de overblijfselen van wat naar mijn gevoel een wiel moet zijn geweest, zo'n plek waar de rivier buiten haar oevers gaten heeft geslagen...

het is hier genieten - zelfs als er even een stortbui over de akkers raast. zo'n stortbui die je zelf niet ook één, twee, drie kunt ontwijken.

en dan is daar ineens die boom - of zou ik moeten zeggen: die stam met takken die eens een boom was maar die het leven heeft gelaten?
alleen maar die ene boom, tegen fraaie wolkenluchten.

een boom alone...

boulevard

boulevard. de naam van het festival tussen de benen van de bezoekers op de tribune.

boulevard. het is weer zo ver. openluchtvoorstellingen, tentjestheater, toneel, muziek en performances op locatie - zelfs midden in de rimboe langs gestelse bolle akkers.
de foto hierboven als pars pro toto voor de hele boulevard: de naam van het festival en het publiek op provisorische tribunes op de parade in den bosch, aan de voet van de sint-janskathedraal.
alleen gisteren ben ik even wezen kijken en zag toen een prachtige voorstelling van de franse bewegingskunstenaar tony thitch met een ode aan icarus. op een van de foto's hieronder vliegt hij met kleine veugels, maar valt: het klassieke verhaal van de hoogmoed die voor de val komt.

kielzog en uitkijk

een nijlganzengezinnetje op de vlucht waagt de oversteek

er zit een mooi nijlganzengezinnetje op de oever van de zuid-willemsvaart. voorzichtig stap ik een stukje verderop van de fiets en loop behoedzaam terug met een mooi plaatje in m'n gedachten.

mooi niet dus. want daar steken pa en ma nijlgans een stokje voor. met z'n achten kiezen ze terstond het ruime sop.

veel misbaar. je ziet het aan het kielzog dat ze met z'n allen maken.

dartelheid en oplettendheid. zie pa en ma naar links en recht kijken. op de uitkijk. alles om het kroost te beschermen.

op internet nog even gekeken of je een verschil tussen pa en ma kunt zien. niet of nauwelijks, leer ik. ik ga voor de vader op links.

wat ik trouwen ook over deze gemaskerde ganzen lees, is dat ze extreem agressief zijn. dat is dan toch weer een domper op de idylle...

in ’t ochtendzonnetje

minoes in tegenlicht

minoes pikt elk zonnestraaltje mee. lekker in de warmte van het zonlicht dat binnenvalt door het raam. voor mij is het anders genieten: van de prachtige compositie die ze maakt door daar zo in het licht tussen de slagschaduwen te gaan zitten.

best gemakkelijk, fotograferen, als je modellen een beetje meewerken ;-).

verder heb ik wat eerder gepubliceerde foto's van onze poezen sappho en minoes in een galerietje gezet...

Lees meer

op d’r dooie akkertje

gewoon in alle rust even het verkeer stilleggen

ze houden de hele dag de boel op, op de poeldonkweg in den bosch. ze gedragen zich volkomen onaangepast, de canadese ganzen die in groten getale domicilie hebben gekozen langs grote delen van de zuid-willemsvaart en het máximakanaal. je ziet ze overal. en inmiddels zijn ze zo gedomesticeerd dat ze de macht lijken te hebben gegrepen.

Lees meer

lifter

een grote sprinkhaan op de motorkap

een lifter. drie kilometer met me meegereden op de motorkap! en daar nog even geposeerd.
ferme knaap. het lijf alleen al is zo groot als m'n pink. ik had 'm aanvankelijk niet in de gaten, maar hij moet met me meegereden zijn vanaf de oevers tussen het máximakanaal en de rivier de aa, waar ik in een verloren uurtje bloemetjes en beestjes heb lopen fotograferen.
na de fotosessie is-ie nog op ontdekkingstocht over de motorkap getrokken, maar zag op een gegeven moment de zinloosheid van die operatie in en sloeg z'n vleugels uit.