iets ten zuiden van westkapelle, bij de basis van reddingmaatschappij knrm, loopt een pier de noordzee in - of is het hier nog de westerschelde?.
mooie plek. zelfs bij het vlakste grijs is het op een dag als vandaag (zaterdag 19 maart 2016) bij wijze van spreken prijsschieten - hoewel dat misschien ook weer wat overdreven is.
op de pier staat een visser (of hengelaar? wat is het juiste woord?) die een lijntje uitgooit. daar zit en plaatje in. maar ik besluit eerst naar de man toe te lopen en een praatje te maken.

straatfotografie is fotograferen van mensen in hun toevallige situatie of habitat. aan die definitie valt vast wel wat af te dingen of aan toe te voegen, maar voor mij is dat wel zo'n beetje de kern.
niet iedereen is blij als ik mijn camera richt. en dat is nou precies een probleem dat je nooit zult hebben als je mensen fotografeert op een fotografiebeurs, zoals de beurs 'professional imaging' die ik vandaag met een bezoek heb vereerd.
standhouders zorgen voor modellen die je kunt fotograferen met de camera's (van hun merk) die ze op balies hebben uitgestald. allemaal topcamera's - waar ik dan weer niet zo veel mee heb. maar ik mag graag misbruik maken van de geboden faciliteiten.

als een kat negen levens heeft, dan moet dit een van de negen staarten van onze rode poes sappho zijn, hangend vanaf de oude stoel naar het al even oude voetenbankje.
de negen staarten van de cat o'nine tails zien er lang niet zo vreedzaam en vriendelijk uit. de britse auteur jeffrey archer schreef een verhalenbundel die hij cat o'nine tales als titel meegaf.

het is al weer een week geleden, op deze foto. toen was het nog heel erg lente, op bastion oranje in den bosch...
 
 
 

ik houd van het simpele landschap. en waar anderen verre oorden zoeken voor hun exotische vergezichten, blijf ik graag dicht bij huis.
deze foto is voor mij al een verwegverhaal, een kilometer of vijftig van mijn woonplaats. dit is het randje van de stad utrecht. dat wil zeggen dat ik het universitair medisch centrum van de stad in de rug had en dat het verschiet dus geen utrecht meer is - maar nog wel de provincie utrecht natuurlijk.
uitleggen waarom ik dit nou zo'n prachtig landschap vind, is als het uitleggen van een mop: geen eer aan te behalen.