eursinge zat niet in het rijtje van drentse plaatsen dat ik op de lagere school heb geleerd. zelfs het nabijgelegen westerbork kwam daarin bij mijn beste weten niet voor (aan de oorlog en de holocaust wilde niemand in de jaren vijftig nog herinnerd worden). maar landschappelijk gezien is het gehucht goed voor een hoofdprijs.

toen ik vanmorgen in alle vroegte de rits van de voortent voorzichtig open schoof, wist ik dat ik er snel bij moest zijn om het moment voor zonsopkomst vast te leggen. half vijf des morgens, een panorama-opname van het opkomende licht in de richting van het toeristische dorpje orvelte.

daarna nog even terug in de slaapzak...
 
 
 

't zijn gluiperds van 't zuiverste water, die blauwe reigers - voor zover je menselijke eigenschappen aan een dier kunt hangen, tenminste. stiekem besluipen ze hun prooi, maar nog liever wachten ze aan de slootkant - met de voor vissen en kikkers op stengels van waterplanten gelijkende poten - tot de prooi zich zelf aandient. en dan... hap, slik, weg.

café-terras 't zwaantje op het oude marinecomplex in den helder (willemsoord). een groen houten bouwwerkje van anderhalve eeuw oud, dat hier wat misplaatst lijkt tussen scheepswerven en droogdokken. ik raak aan de praat met de man in het hoekje van het terras. hij vertelt op een gegeven moment dat-ie ergens iets over heeft geschreven in een vakblad. doet er even niet toe hoe of wat, hoewel we het volgens mij op dat moment over bier hadden.
"o", informeer ik, "bent u journalist?" per slot van rekening biedt het gespreksaanknopingspunten als je collega's bent. het antwoord blijft wat zweven, maar komt in de buurt van ja.
"herkent u hem dan niet", vraagt kim kuipers, de uitbater van 't zwaantje, die even naast de heer op het terras is komen zitten.
ik heb al enkele keren gekeken en tegen mezelf gezegd: die man ken ik. maar ik kan er echt niet opkomen. en dat zeg ik ook zo.
"als u nu zegt wie u bent, zeg ik wie ik ben", veroorloof ik me een vrijpostigheid.
"ijf blokker", zegt de grijs geklede heer.
"ijf blokker", bevestigt uitbater kuipers. "bekend van tv en onbetaalde rekeningen".
en ik vergeet me voor te stellen, zoals ik had beloofd.

was de dokter echt niet meer dan een piskijker in de middeleeuwen? het wagenspel dat hier wordt opgevoerd - een klucht die 'in den piskijker' heet - zal in die tijd ook wel een karikatuur geweest zijn.

die tijd... de tijd van jeroen bosch. de tijd van jeroen die dit jaar in den bosch overal aan de haren wordt bijgesleept. dus ook bij en middeleeuws spektakel op een plek waar-ie naar iedereen vermoedt ooit ook wel eens een keer een voetafdruk heeft achtergelaten.

het is maandag, laat in de middag, als na een uur de stortbui boven de hei bij venlo vrij plotseling overgaat in een druilbuitje. ik sta daar doorweekt in een nylon jack dat een pure wanprestatie heeft geleverd terwijl het hemelwater met bakken uit de lucht viel. en eh... prachtig in het loof, al die bomen op de hei, maar voor de schuilende argeloze wandelaar toch al snel zo lek als een mandje. toch hebben ook de schapen en lammeren er tijdens de bui hun heil gezocht. nu het alleen nog wat miezert, komen ze weer tevoorschijn en poseren - want hoe anders - schaapachtig voor de foto.