je loopt langs, kijkt naar boven, ziet een mooi beeld, richt je camera...
dan moet je nog wel even scherpstellen (handmatig) met die nikon-lens op je fuji-camera. als ze dan zien dat je een plaatje wilt schieten, is het gedaan met de spontaniteit. want heel snel zetten de vier zich snel aan het poseren.
doen ze dan wel weer goed.
 
 
 

bij de regionale dagbladen waar ik als journalist heb gewerkt, was het in vroeger tijden een verplicht nummer: de jaarlijkse 'lentebode', de eerste lammetjes van de lente die - hoe vroeger hoe nieuwswaardiger - het voorjaar inluidden.
het mag dan nu misschien bij de krant geen verplicht nummer meer zijn, helemaal uitgebannen is het fenomeen nog niet - hoewel de rol van het schaap grotendeels lijkt te zijn overgenomen door de dartele koe die de wei weer in mag.
ik ben het ritueel in elk geval niet vergeten. hoewel, het was eigenlijk meer dat de lentebode vanmiddag ineens weer op me af kwam in de vorm van dit lieflijke tafereeltje langs de beemdweg in den dungen.
 
 
 

ze is hyperactief. op de tafel tussen keuken en woonkamer (foto) loopt ze constant heen en weer, als over een catwalk. maar ook: heen en weer tussen binnen en buiten, van de ene stoel op de andere, op schoot, van schoot af...
de hyperactiviteit is volgens de dierenarts het gevolg van schildklierproblemen. maar daarnaast is er nog veel meer mis. hoge bloeddruk, een veel te snel kloppend hartje, nierproblemen. en ze is nog maar twaalf jaar oud.
er is nog een overeenkomst met de catwalk. op modeshows zijn het vaak magere modellen die kleding showen. hier zit een vermagerde kat die maar niet dikker wil worden.
mager, maar wel een schoonheid, toch?

donderdag nog ging de zwarte verfroller over de oude graffiti van het vorige jaar. maar vandaag kwam er weer kleur op de schutting rond het voormalige ziekenhuisterrein (het toekomstige 'gasthuiskwartier') in het hartje van den bosch. als je langs loopt vult je neus zich met de lucht van agressieve oplosmiddelen. om stante pede high van te worden. de graffiti-artiesten zeggen er geen last van te hebben. "we zijn het gewend".

het was geen kunst voor de eeuwigheid die de schuttingen langs het voormalige gzg-terrein in den bosch sierde. het hout gaat inmiddels schuil achter meerdere lagen spuitbusverf. en nu is er een nieuwe deklaag overheen gezet: zwart.
zaterdag moet dat zwart er echter weer aan geloven. dan gaan twintig kunstenaars de schutting met kwast en spuitbus te lijf. "je moet er af en toe iets anders op schilderen om het levend te houden", zegt jan-henk van ieperen, die met zwarte verf en rollers op deze donderdagmiddag meters maakt.