ja, ik heb wel iets met kauwen, zoals ik ook iets heb met hun familie (kraaien, roeken, raven). het is wellicht een gevoelde verwantschap gebaseerd op hun gevederte: de kraaiachtigen plegen zich in het zwart te tooien waarin ik mijzelf ook graag steek: geen kleurenpolonaise aan m'n lijf ;-).
ik zit op een bankje aan de handelskade in den bosch het broodje worst op te peuzelen dat ik even eerder bij de hema heb gekocht. maar een deel van het broodje heb ik uiteindelijk weggegeven. als zo'n prachtige vogel je met zo'n blik aankijkt, zo'n blik van 'en ik dan?' ... dan kun je toch niet anders dan je maal delen?

zijn 92ste verjaardag is nog maar een stuk of wat dagen van het heden verwijderd, maar oud-concentratiekampgevangene ernst verduin heeft nog steeds iets jeugdigs over zich. vandaag was hij de oud-gevangene van kamp vught die tijdens de dodenherdenking zijn verhaal vertelde over de gruwelen die hij als 15-jarige in de nazi-kampen heeft meegemaakt. onderduik, opgepakt, hollandsche schouwburg, kamp vught, westerbork, auschwitz, een dodenmars, buchenwald... en dan toch al jaren zijn verhaal vertellen om het ons steeds maar weer in te wrijven: dit moet nooit meer gebeuren.

een foto-impressie van de dodenherdenking bij nationaal monument kamp vught staat hier.

zo'n rommelmarkt op koninginnedag (hier prefereren we de koningin boven haar gemaal) is vaak een mooie gelegenheid om wat straatfotografie te beoefenen. mooie portretten van mensen, want daar gaat het bij straatfotografie toch om: mensen in hun element, in een meestal stedelijke omgeving.
maar de mensen zijn zichzelf niet op festiviteiten als deze. ze tooien zich in oranje gewaden en zetten rare hoofddeksels op. ze doen nogal vreemd, vaak. en ze zijn met tevelen.
maar dan is er die hond aan wie niets menselijks vreemd lijkt. een droeve, oude blik in de ogen. verdomd, dit portret heeft écht iets menselijks...
en zo wordt het dan toch straatfotografie zoals het hoort...

de natuur is soms grillig, soms ook is ze voorbeeldig in orde en regelmaat. wat maakt bijvoorbeeld de pisang, de bananenboom, prachtige stukjes abstracte kunst van haar bladeren. stevige, standvastige hoofdnerven midden door het blad en dunne parallellen aan weerszijden daarop. op zo'n zwart-witfoto lijkt het een potloodtekening van een kunstenaar met een uiterst vaste hand.
misschien had ik er niet opgekomen deze foto te maken als ik niet toevallig in die kas van botanische tuin zuidas onder die bananenboom was doorgelopen terwijl juist het zonnetje door het blad heen priemde.

dit vind ik toch nog steeds een van de mooiste plekjes van den bosch, een binnenplein ingesloten tussen oude, negentiende-eeuwse gebouwen en twee musea, met één prachtige grote boom. in de ramen van het bossche design museum weerspiegelt de voormalige provinciale griffie (nu onderdeel van het complex van het noordbrabants museum) en rechts is nog een stukje van het pand waarin tot de jaren tachtig het rijksarchief zat.