frank van geloven was in een al weer tamelijk ver verleden een van mijn journalistieke collega's bij het brabants dagblad. hij deed sport - iets waarvan ik toeten noch blazen wist (en weet). ik was stadsverslaggever, later eindredacteur. ik werd door de toenmalige hoofdredacteur aan de kant gezet, frank nam enkele jaren later zelf het initiatief om op te stappen.
en dan ineens komen in 2015 onze wegen weer samen, door gezamenlijke interesses en een gemeenschappelijke facebook-vriend (henk groenendaal). en in alle gevallen is de grootste gemene deler: jeroen bosch.
vanmiddag hield frank van geloven een lezing over jeroen bosch in de knillispoort in den bosch. een lezing die natuurlijk ook heel nadrukkelijk ging over zijn boek ('jeroen bosch voor beginners'). mooi toch een man of vijftig aan publiek in een zaaltje dat dit eigenlijk nauwelijks aankan. en een prachtig verhaal.
ik heb over jeroen vanmiddag toch wel wat dingen gehoord die ik niet kende. elke dag - zeg ik altijd - moet een leermoment hebben. nou, dat had ik dan toen en daar. er waren misschien belangrijker leermomenten, maar dat van de roepnaam van de vijftiende-eeuwse schilder 'joen' moet zijn geweest in plaats van 'jeroen', sprak me toch wel het meeste aan. joen van aken, vermoedelijk geboren in een pand aan de vughterstraat in den bosch en atelier gehouden in een pand naast het huidige hotel central...
het barstte van de leuke weetjes...
 
 
 

het zal 1977 zijn op deze foto: een selfie avant la lettre (of eigenlijk: gewoon een zelfportret van een verslaggever van het noordhollands dagblad aan het werk). ik wil niet al te veel 'opa vertelt' doen, maar tjee, wat woonden we daar mooi. is dit een pracht van een werkkamer of niet? uitzicht op het hoornse hop en het ijsselmeer. kale bomen. het is winter. als ik de camera op het statief iets meer naar links had gedraaid, zou het oude stadje hoorn in beeld gekomen zijn. maar hij moest zo nodig alleen zichzelf erop zetten...
je krijgt het tegenwoordig niet meer uitgelegd dat kranten ooit vol geschreven werden met gebruikmaking van schrijfmachines. nou is dit ook voor die tijd al wel een hele oude, maar ik werkte nu eenmaal graag op mijn zwart gemoffelde remingtons en underwoods (ik had er wel een paar bij elkaar verzameld). we tikten op oude telexrollen (met dubbele doorslag). kon je gewoon doortikken zonder papier te hoeven wisselen. ik werkte zo vaak thuis. maar dan moest je wel nog even snel terug naar de krant - aan de draafsingel in hoorn - om je stukje in te leveren - waar dan door een zetter lood van werd gemaakt.
een fles droge sherry, een halve liter heineken, een pakje pijptabak... het was geen gezond leven, vrees ik. daarbij was toen het journalistieke vak op zich ook nog verslavend. het was ondanks alle door nieuwe technieken vervangen omslachtigheden toch nog een snel vak ook. kijk maar eens naar die rappe handjes.
waar komt die foto nu ineens vandaan? nou, ik was wat testjes aan het doen met het digitaliseren van dia's en negatieven en daarvoor had ik even naar wat oude negatievenboeken gegrepen. zo kwam ik deze tegen - die ik bij mijn beste weten nooit heb afgedrukt. dus eigenlijk ziet-ie nu voor het eerst 't licht.
 
 
 

aan het eind van de dag terug fietsend vanaf domburg over de westkapelse zeedijk verkleuren de luchten en lijkt zich de skyline van westkapelle steeds scherper boven dijk, duin en dorp af te tekenen.
het is zaterdag 31 oktober, 17:23 uur.
schilderijtje! (dacht ik).
maar niks van oude hollandse meesters natuurlijk. want die kenden het verschijnsel van condensstrepen in de lucht nog niet.
het is in dit land nauwelijks nog mogelijk een landschapsfoto te maken zonder die strepen van vliegtuigen erop.
pure luchtvervuiling dus eigenlijk (in tweeërlei opzicht).