Auteur: jan van de ven

dag ria

ria schouten achter de toog van haar café voltaire aan de stoofstraat in den bosch

in café voltaire wordt geen alcohol geschonken. het eten is er vegetarisch. rond de toog is het er meer huiskamer dan horecagelegenheid. je mag er je eigen boterhammen tussen de middag opeten, maar waarom zou je, want uitbaatster ria schouten maakt van haar broodjes en soepen kleine feestjes.
maar vandaag is het: dag ria.
want ria zwaait na 23 jaar af. het pensioen (ze is 65 geworden) lonkt. als ze vanaf vandaag haar zaak nog binnenkomt is het om aan de andere kant van de bar dan ze gewend is een bakje koffie of thee te drinken. gewoon voor de gezelligheid die ze in de zaak zelf heeft gecreëerd.

Lees meer

geloofstroost

een kapelletje met geloofsparafernalia in een holle boom op de hooidonksedijk in den dungen

zo zijn door de eeuwen heen plaatsen van heilige verering ontstaan. iemand doet het, neemt het initiatief - en de uitvoering ter hand. en dan is er ineens een plek voor geloofstroost. of zoiets. grappig verschijnsel van middeleeuwse allure maar dan wel met eenentwintigste-eeuwse elektrische kaarsje op een eenpootstafeltje (waardoor je het dus toch gewoon een stokkapel kunt noemen).
crucifixen, een foto van een mariabeeldje, een bosje bloemen, die vermaledijde kunstkaarsjes en een boeddhabeeldje. ik vind het een bijzondere combinatie. onder de foto van maria staat de tekst "ze is hier voor ieder van u".
en dan is het ook nog eens kerstmis...

minimalistisch landschap

beekveld bij berlicum in de mist. op de voorgrond de rivier de aa.

even heb ik gisteren overwogen na mijn hardlooprondje niet ook nog eens de koude mist in te fietsen, maar dan had ik mijn beurt wel voorbij laten gaan. want: vandaag geen (of nauwelijks) mist meer.
ik zag dit plaatje dus al tijdens het lopen - zo'n moment dat je alleen een iphone bij je hebt, die van zulke beelden echt niks weet te maken. dus ik ben na mijn trimloopje snel terug gegaan, bang dat de mist zou optrekken.
ik ben gek op dit soort minimalistische landschapjes. water, een dijkje, grasland en heel vaag op de achtergrond een rijtje bomen in de mist.

Lees meer

dat weer dus…

zo'n kunstwerk openbaart zich alleen met van dat lekkere mistige weer.
is dat hele kleine spinnetje op dat gebroken takje de kunstenaar die dit alles heeft gewrocht?

ik houd van dit weer. mist met hooguit een paar honderd meter zicht boven een polderlandschap. een streepje groen. daarboven nog net een paar bomen zichtbaar in de verte.
of dat zich een prachtig kunstwerk openbaart als je even niet naar verre verten tuurt. een fijnmazig web in een hoek van een gebroken grasstengel, met de vermoedelijke kunstenaar nog bovenop het takje.
druppels dichtbij, mist in de verte.
dat weer dus.
kunnen ze me midden in de nacht voor wakker maken - maar daar trap ik dan natuurlijk niet in.

zwart-wit

het silhouet van de zilverreiger

een paartje zilverreigers dartelt langs de rivier de aa bij berlicum. toevallig was het vandaag een dag dat ze zich zomaar mooi lieten fotograferen. zij het dat je een in tegenlicht geschoten silhouet van een zilverreiger niet echt als wit ervaart. het wit is zwart tegen de achtergrond van een zonverlichte wolk - waarin je ook nog eens de vorm van een vogel kunt ontdekken.

Lees meer

model

annemarie
van alebeek
patricia
van orsouw
trudy
tervooren
christ
goossens

ik heb er gisteravond weer twee uur lang heel erg stil voor moeten zitten, voor de konterfeitsels. mijn hoofd is door kunstenaars vastgelegd in potlood, pen en inkt. voor de tweede keer - dat ik dit nog mocht meemaken...

ze waren maar met z'n vieren (van de zeven leden die de schilderclub kent) in het voormalige atelier van henk groenendaal in den dungen. want het is henks oude schilderclubje. henk groenendaal overleed ruim een jaar geleden aan de gevolgen van kanker, maar zijn cursisten zijn door blijven gaan. en als eerbetoon aan hun leermeester stellen ze hun werk ook nog af en toe ten toon op exposities. en op de woensdagavonden doen ze in henks oude atelier in den dungen aan portrettekenen. daarvoor hebben ze modellen nodig. en omdat ik al eens eerder op verzoek van henk als 'sitter' had gefungeerd, werd ik gisteren opnieuw gevraagd.
en zo ben ik vereeuwigd door christ goossens uit gemonde, trudy tervooren uit lith, patricia van orsouw uit oss, en annemarie van alebeek uit schijndel. op de bijgaande foto's het resultaat: elk van de vier kunstenaars met het portret dat ze van me hebben getekend.
ik ben er eerlijk gezegd nogal verguld mee.

Lees meer

het smelt

de graspollen winnen het na een dag al weer van de sneeuw...

het regent, het ijzelt, het hagelt, het sneeuwt...
ach, zo was het even.
nu vooral: het smelt.
en toch levert dat eigenlijk mooier beeld op - als de graspollen het winnen van de sneeuw - dan een totaal besneeuwd landschap waarin alle diepte lijkt weg te zinken.
dit is het woud, een prachtig poldergebied, een agrarisch landschap tussen den dungen en schijndel. hier in de buurt worden landerijen ontsloten door straten met schitterende namen als preutelsteeg, spurkstraat, ijzeren poortweg, schietbaanlaan, baarsend en lammershof.

op locatie

het oude terrein van 'koudijs' op de kop van 't zand in den bosch is een ideale plek voor photoshoots

van tijd tot tijd neem ik er een kijkje: het gebied kop van 't zand langs de dieze in den bosch. een gebied met verval (oude fabrieksgebouwen van een veevoederfabriek) en bloei (nieuwe horeca, bedrijven, culturele activiteiten). ouwe meuk met een fantastische uitstraling.

dat vonden klaarblijkelijk ook de jonge vrouwen die de vervallen silo's en brakke gebouwen gistermiddag gebruikten als decor voor hun photoshoots. geen echte fotocamera's maar iphones. het feit dat de twee groepjes dames heel doelgericht te werk gingen, maakte me duidelijk dat de mobieltjes steeds vaker worden gebruikt voor serieuze fotografie.

de tramkade, de veevoederfabriek, de kop van 't zand: de plek is volgens de mensen die het kunnen weten op weg de nieuwe culturele sterlocatie van den bosch te worden. en dus ook een prachtig urbex (urban exploration) decor voor de fotograaf.

aanleggen

geparkeerd voor de kroeg: met zijwieltjes...

op de zaterdagmiddag na het winkelen even aanleggen.
dat zal feest zijn voor de kleine meid.
je kunt er niet vroeg genoeg aan beginnen.
wel verstandig, die zijwieltjes...

grote bek

bek wijd open, oren in de nek: sappho gaapt...

bijten naar het baasje?
't blijven natuurlijk predatoren hè, die katten. oren in de nek, de muil wijd opengesperd, de tong steekt uit alsof het een glijbaan is.
sappho - hier ten huize bekend als het rode monster - gaapt.
je herkent er bijna de poes niet meer in.