zelfs voor herkauwen is het deze zomermiddag eigenlijk te warm. hoewel... als ik er met een wijde boog omheen loop - om ze niet te zeer te storen - gaan er toch een paar staan. er loeit er zelfs een, zachtjes. ik maak een paar plaatjes en loop weer wat verder. blijf ik staan, weet ik, gebiedt haar nieuwsgierigheid de dames steeds dichterbij te komen. en ach, denk ik, laat ze maar maar lekker rustig waar ze zijn.
de wolkenlucht op de achtergrond lijkt gemanipuleerd, maar niets is minder waar. zo was het echt, gistermiddag boven de rivier de aa bij berlicum.

de hond ligt uitgestrekt, maar als ik de laatste stap zet, licht-ie z'n kop op en kijkt me aan alsof-ie vragen wil: heb ik wat van je aan?

in een kano de rivier de aa afzakken... je kunt voor een prachtige zomerse zondagmiddag slechtere vormen van tijdsbesteding bedenken. vanaf middelrode, even voor de ruïne van kasteel seldensate, staat het water zo laag dat het nog maar nét gaat, met z'n tweeën in zo'n blauwe huurkano.
"tot nu toe valt het wel mee", antwoorden de peddelaars als ze onder de brug in de brugstraat door varen, "maar ze hebben ons toen we vertrokken wel gewaarschuwd voor sommige stukken richting berlicum." en zo'n stuk met een minimale waterhoogte gaan de kanovaarders op de foto juist tegemoet.
het lijkt mee te vallen, want later zie ik ze in de verte, een heel eind verderop op de rivier, nog steeds de aa afzakken.
ik besluit de hitte van de gevorderde middag te trotseren en fiets nog een stukje om, op zoek naar een terras, voor verkoeling en ter bestrijding van de droogte. ik heb nou eenmaal altijd als iets tegen drooglegging gehad...

nee, muurbloempjes zijn het niet, die waterjuffers. zie je er één, is er altijd wel een ander bij, en samen doen ze dan prachtige snelle dansjes boven het water.
maar deze libel lijkt zichzelf ten dans te vragen, althans: haar spiegelbeeld in het water van de rivier de aa bij berlicum.
het maken van dit plaatje heeft enige tijd gevergd. even een beetje rustig langs vliegen is er niet bij, voor de juffertjes. nee, alles gaat razendsnel. ik schat in dat dit één uit pakweg honderdvijftig opnamen is - de rest heb ik weg kunnen gooien (maar dat wist ik van tevoren).
heb ik er veel geduld voor moeten oefenen? nee hoor. ik kon mijn plaatjes in alle rust schieten, gezeten op een brugje van boomstammetjes boven het water. heerlijk relaxed, in de schaduw van enkele eiken zonder processierupsen.

dit is een beeld van mijn adolescentie. dat wil zeggen: het roept meteen de tekst op van een liedje van jaap fischer uit die tijd. tjee, hoe lang is dat geleden? het moet in de jaren zestig van de vorige eeuw zijn geweest (als je het zo opschrijft, betekent het toch: heeeel lang geleden). eendje, ga je mee? zwemmen met z'n twee. hier en daar, ver weg van het gesnater, de zon zien ondergaan in het water. eendje ga je mee? (...) dansen met z'n twee. zwemmen met z'n twee. en dan vraag jij: "Wat dacht je van rusten in het riet?" Nee hoor, zo eentje ben ik niet..
maar dit eendje zwemt daar gewoon argeloos, want het weet natuurlijk niets van jaap fischer, noch van zijn prachtige liedteksten. ik heb het dan ook niet gekiekt als illustratie bij fischers kleine ballade, maar omdat het zo mooi zwemt tussen de golfjes, en de kleuren van de stroom bij de brug.