veghel, zaterdagmiddag. de zon teistert de markt voor het oude gemeentehuis (waar ik in de jaren zeventig nog raadsvergaderingen heb verslagen). maar sportieve jongelingen weten raad tegen de hitte: fietsen door de fontein tegenover de terrassen. dikke pret.
prachtige begraafplaats, die op orthen. hoewel... er zijn er twee. deze foto's zijn gemaakt op de 'begraafplaats orthen', maar er is ook nog een 'begraafplaats ketsheuvel' op enkele tientallen meters afstand. ook heel mooi, maar kleiner (en ouder, denk ik).
ooit zal boven dit graf een religieus beeldje in de nis hebben gestaan. of misschien wel een urn. maar nu giet een gnoompje er permanent fictief water over een kunstbloem.
(begraafplaats ketsheuvel, orthen.)
achter schuttingen met grote historische foto's van het oude stadshart bouwt oss een nieuw centrum voor wonen, werken en winkelen: plan walpoort. tot voor enkele jaren stond hier het kwijnende warenhuis van vroom & dreesmann, nu gaat het bouwlaag voor bouwlaag omhoog. en je kunt het allemaal volgen door kleine openingen in de hekken, zoals hier. oud en nieuw bij elkaar.
het is de zevende van van de zeven hoofdzonden: acedia, luiheid. en ziehier de zondares bij uitstek: sokke. je mag het tegen een dame tegenwoordig niet meer zeggen, maar…
met z'n allen op familie-uitje. pa drilt een deel van zijn kroost, ma heeft een eindje verderop nog twee pulletjes onder haar hoede. de jonge knobbelzwaantjes staan duidelijk nog onder onder ouderlijk toezicht, hier langs het máximakanaal bij rosmalen.
Het is me op de dag zelve ontgaan,
Maar gisteren was het tachtig jaar
Sinds Ben Ali Libi, goochelaar,
In Sobibor is heengegaan.
Het is in een week en vijf dagen gedaan
Razzia, Westerbork, beestenwagon
Beulen zonder weerga en zonder pardon
Zo is het ruim honderdduizend vergaan.
De illusionist aan de vergeetput ontrukt
Door Wilmink, Joost Prinsen, door vers en door lied
En wat duizenden met hem ook is geschied.
Die goochelaar ausradieren is mooi niet gelukt.
Één kaarsje in mijn kandelaar
Is voor Ben Ali Libi, goochelaar.
drie jonge meiden op het bankje voor de oude toren in sint-michielsgestel. ik loop over het plein met mijn camera in de hand. als ze die zien roepen ze: "meneer, meneer, mogen wij ook op de foto"?
ik vraag de jongedames hoe ze dan denken aan de foto te kunnen komen, tja, daar hebben ze ook geen idee van. het is even stil als geen van drieën op het idee komt een e-mailadres op te geven waar ik het plaatje naartoe kan sturen.
"mogen we de foto wel zien?"
natuurlijk, geen probleem. en dan weet een van de drie het: "mogen wij van het cameraschermpje een foto maken met onze iphone"? en zo geschiedt.
leuke meiden. maar nu hebben ze alleen maar een heel klein plaatje van een heel klein beeldschermpje. maar ik heb de echte foto. en ik ben er blij mee.
