toch maar eens een keertje voor opgebleven. dat verkleuren van die bal is toch wel een apart verschijnsel.

voor de liefhebbers:
in raw gefotografeerd met een fuji x-e1 systeemcamera. daarop een sigma 50-500 telezoomlens (gekoppeld via een kidon adapter). door de corpfactor heb ik bij volledig inzoomen feitelijk de beschikking gehad over een 750mm lens.
als statief een stevige aluminum slick. en helaas, geen kabel- of draadontspanner. die was nergens terug te vinden. waarschijnlijk onlangs bij een photoshoot in den bosch naast in plaats van in de tas gestoken.
volledig handmatige bediening natuurlijk (belichting en scherpstelling). bij de eerste foto's heb ik diafragma f8 gebruikt. later ben ik terug gegaan naar f5.6. de eerste foto's zijn geschoten met 1/500 seconde; de laatste met 15 seconden.
belichting, contrast, helderheid en scherpte bijgewerkt in photoshop lightroom.
de maantjes op deze foto hebben qua grootte de juiste verhouding ten opzichte van het cameraframe. de vijf foto's zijn als lagen vanuit lightroom in photoshop geïmporteerd ('openen als lagen in photoshop'). voor het tonen van alle vijf de manen tegelijkertijd heb ik voor de lagen blending mode 'lighten' gekozen en de manen laag voor laag op hun juiste plek geschoven.
voor het verscherpen van de raw-beelden had ik achteraf gezien misschien beter kunnen kiezen voor een high-pass-filter (alleen voor het zwartkanaal). er zijn op sommige plekken nu wat rare artefactjes ingeslopen, hoewel dat op deze verkleining nauwelijks te zien is.
 
 
 

met paarden - weet mijn trouwe lezer - heb ik niet veel op. maar voor knollen als deze maak ik graag een uitzondering. last- en trekpaarden en de kracht die ze uitstralen, ja, daar kan ik zomaar een hele tijd naar staan kijken.
deze twee grauwe dames zie ik geregeld in een prachtig weidegebied ten noorden van sint-michielsgestel. ik zie ze zo vaak, dat ik voor haar m'n camera niet eens meer uit de tas haal.
behalve gisteren dan, toen beide dames de argeloze voorbijganger zo'n prachtige symmetrie van lijven, poten en hoeven voorschotelden...
 
 
 

jeroen bosch komt terug bij de zwanenbroerders - zou je met een beetje gevoel voor historisering kunnen zeggen. donderdag werd bekend dat de dungense kunstschilder henk groenendaal eindelijk een plekje heeft gevonden waar hij volgend jaar jeroen bosch' middeleeuwse meesterwerk 'tuin der lusten' kan reconstrueren: het zwanenbroedershuis aan de hinthamerstraat in den bosch. maar ik hoorde het vandaag pas, op groenendaals open atelier ter gelegenheid van de kunstroute sint-michielsgestel.
"eindelijk, na zeven jaar", klonk groenendaals verzuchting tijdens een presentatie die hij gaf voor belangstellenden. want het heeft veel bloed, zweet en tranen gekost om het zo ver te laten komen.
henk groenendaal heeft een diepgaande studie gemaakt van de werkwijze van jeroen bosch en de technieken en pigmenten die hij gebruikte. met die kennis wordt groenendaals tuin der lusten niet een kopie, maar echt een reconstructie van bosch' werk, dat in het echt te zien is in het prado in madrid, maar dat in het jeroen bosch-jaar (2016) toch echt door de spanjaarden niet aan het noordbrabants museum zal worden uitgeleend.
dat groenendaal overeenstemming heeft bereik met de broederschap betekent dat jeroen bosch eigenlijk weer een beetje thuis komt. bosch was immers zelf in zijn tijd (1450-1516) lid van deze 'illustere lieve vrouwe broederschap'.