wie vandaag per fiets of te voet langs nationaal monument kamp vught kwam, moet gedacht hebben: het lijkt wel oorlog. vanaf het fietspad langs het voormalige ss-concentratiekamp kon je een dag lang de opnamen volgen van een scène in de verfilming van jessica durlachers thriller 'de held'.
ss-bewakers met geweren en honden, joodse gevangenen met davidssterren op kleding van driekwart eeuw geleden. en het herinneringscentrum aan de lunettenlaan in vught als decor in die film. ik heb me laten vertellen dat wat hier vandaag is opgenomen, in het boek speelt in kamp westerbork, waardoor monument kamp vught niet alleen decor is, maar zelf ook een rol speelt (die van een ander concentratiekamp).
ik ben slecht thuis in de film en heb van de cast en de figuranten niemand herkend. schrijfster jessica durlacher, ja, die heb ik gezien, maar voor de rest... geen idee. ik weet dat monic hendrickx de hoofdrol speelt, maar die heb ik niet (of over het hoofd) gezien. de andere namen van acteurs die ik vind als ik zoek op internet, zeggen me niets. film en theater zijn bij mij een blinde vlek. misschien moet ik die tekortkoming maar eens goedmaken door naar deze film (midden volgend jaar zou-ie klaar moeten zijn) te gaan. hoewel... ik kan heel slecht tegen bioscopen.
 
 
 

wie mij en mijn werk een beetje volgt, weet dat ik qua fotografische onderwerpen eigenlijk een echte huismus ben. wat je van ver haalt mag dan spreekwoordelijk lekker zijn, ik blijf het liefst 'in de buurt'. ik zoek graag de schoonheid in mijn eigen omgeving, de schoonheid van nabij.
waarom zou je 't ver zoeken als je maar drie kilometer hoeft te fietsen (of lopen) om bij het vallen van de avond een panorama als dit te kunnen vastleggen. acht foto's, camera verticaal, uit de hand geschoten, later in photoshop aan elkaar geplakt...
maar inderdaad wel op een prachtig stukje nederland, brabant, de meierij van den bosch. hier grenst het dorp den dungen aan het dorp sint-michielsgestel (wel beide tot één gemeente behorend), langs de provinciale weg tussen den bosch en schijndel. langs de bomen in het midden van het panorama loopt een landbouwweg die 'de vogelenzang' heet. nou valt het met die zang vaak wat tegen, maar er huist wel een havik die er vaak z'n rondjes vliegt als ik er langs rijd. ook heel mooi.
dit is zo'n plek waar ik de zon graag zie ondergaan...

geef uw browser de ruimte en klik op de foto voor de volledige 1.600 pixels breedte.
 
 
 

omdat de provinciale weg n279 zo nodig naar tweekeerzobreed moet worden opgekrikt, zal de aa wijken. dat wil zeggen, de rivier moet opschuiven waar zij de wegenbouwers in de weg zit. zoals hier, op deze foto van het gebied dat beekveld heet.
rechts de ooit langs de weg gekanaliseerde aa en links daarvan, achter de dijk, de nieuwe rivier. de graafmachines zijn bezig met het laatste deel van de omlegging. een stukje dijk nog erbij en een beetje grond nog weg te graven (tussen beide graafmachines in).
de aa raakt het recht-toe-recht-aan karakter kwijt. ook hier kan de rivier - zoals op meer plaatsen in de omgeving - weer meanderen. de natuur krijg weer een kans. hier en nu wordt dus eigenlijk nieuwe natuur gecreëerd - hoewel 'nieuwe natuur' natuurlijk een dijk van een contradictio in terminis is.
in de jaren 80 van de vorige eeuw werd gefulmineerd tegen de silo in het midden van de foto aan de horizon. het 'kunstwerk' heb ik door een planoloog van het toenmalige stadsgewest 's-hertogenbosch 'de penis van silo' horen noemen. er maalt nu niemand meer om. het bouwwerk heeft zijn plekje in het landschap veiliggesteld.