dit was op de terugweg. ik had de wind mee. storm mee, eigenlijk. lekker de vaart erin, maar hier toch even afgestapt, waar het zonnetje even door de wolken piepte en de witte bast van de berken in scherp contrast zette met dreigende wolken.
archeologiestudente scarlett van der weele graaft op de plek waar in de tweede wereldoorlog het spoorlijntje kamp vught binnenkwam
vijf dagen lang wordt op het terrein van nationaal monument kamp vught archeologisch onderzoek verricht. vandaag was dag één. en het resultaat was nog wat mager: een paar stukjes elektriciteitsdraad, een lapje stof, een kogel... van dat soort dingen. klein spul dus.
maar de betrokkenen sluiten met nog vier dagen te gaan belangrijke vondsten bepaald niet uit. per slot van rekening is de plek van het onderzoek in de tweede wereldoorlog het laatste stukje van de spoorlijn geweest waarover vliegtuigwrakken naar ss-konzentrationslager herzogenbusch werden vervoerd om daar door gevangenen te worden gedemonteerd.
de brug in de n279 over het máximakanaal, gezien in zuidelijke richting
het is in dubbele zin een kunstwerk: als bouwkundig object en in de zin van kunstzinnig element in het landschap. misschien zullen er mensen zijn die het met dat laatste niet eens zijn, maar ik houd van deze plek van beton, pilaren, watermassa's en vaak mooie wolkenpartijen boven het landschap.
het beeldje van pastoor de kroon aan de zijgevel van de voormalige pastorie van de sint-pieter
het is een verdachte voorstelling: een pastoor met een jongetje dat eerbiedig - en met de pet in de knuistjes - naar hem opkijkt. in deze tijd van openbaring van zedenschandalen in de rooms-katholieke kerk heeft het iets ongemakkelijks, dit bronsje van jean en marianne bremers aan de zijmuur van de voormalige pastorie van de al even voormalige sint-pieterskerk in de nog voormaligere bossche wijk de pijp.
annemarie bon in het brugwachtershuise van de orthensebrug
ze moet nog wel even wennen. en met het boek waaraan ze nu werkt, zit ze net in een moeilijke fase, waarin ze op zoek is naar een nieuwe wending. dat vergt concentratie - en het zou zo maar eens kunnen dat die er op zo'n eerste dag op zo'n nieuwe plek nog niet helemaal is. vooral niet als er ook nog eens enkele keren bezoek aan de deur staat.
binnen is er weinig ruimte voor het portret dat ik van de schrijfster wil maken, hoewel het uiteindelijk toch lukt, als ik met m'n rug tegen de muur sta. maar voor het zover is, probeer ik de
het idee om in de overgangsperiode naar de ontwikkeling van een 'kanaalpark' iets te doen met de brugwachtershuisjes langs de zuid-willemsvaart in het bossche stadscentrum is van imke van dillen, die betrokken is bij de stichting brugwachterhuisjes. zo zitten er de komende maanden kunstenaars van allerlei slag in de minuscule optrekjes - je kunt er echt je kont niet keren - bij de ophaalbruggen langs het kanaaltracé. en vandaag zat de bossche kinderboekenschrijfster Lees meer
portrait d'une grande dame. het klinkt net iets statiger dan 'kiekje van een kat'.
minoes op de vaste uitkijkplek voor het raam. zit zij er niet, dan zit sappho er, onze roodharige feline dame.
marielle van uitert kijkt op de tentoonstelling in nationaal monument kamp vught naar een meisje op haar foto uit een vluchtelingenkamp in turkije
het is ronduit imposant: tot metershoog opgeblazen foto's van de vughtse oorlogsfotografe marielle van uitert in de tentoonstellingsruimte van nationaal monument kamp vught. indringende foto's van oorlog en geweld uit de conflictgebieden in onder meer de balkan en het midden-oosten die je doen beseffen dat het hier menens is - dat we er onze ogen niet voor moeten sluiten.
samen met directeur jeroen van den eijnde van het vughtse herinneringscentrum heeft van uitert vanmiddag haar tentoonstelling 'kijk niet om' geopend, een expositie met een keuze uit haar recente werk. er zijn foto’s van de rauwe werkelijkheid van de oorlog, maar ook ontroerende portretten van burgers die proberen zich in het geweld om hen heen staande te houden. zo is de blikvanger voor de expositie de foto van een jongetje in een bus waarmee vluchtelingen werden vervoerd van kroatië naar hongarije.
hoe bijzonder is een wandelingetje door de leidse binnenstad? nou, eh, die bijzonderheid valt nog wel mee als je er ooit als verslaggever van de krant hebt gewerkt. dan is 't allemaal niet zo spannend meer.
maar dit zag ik er nooit: de perfect gespiegelde panden van (de overkant van) het rapenburg in het water van de gracht.
altijd is er wel gedoe op het water, vogels en windvlagen, overal rimpelingen aan het oppervlak. maar vandaag nou toevallig eens niet.
dit water is een flinterdun laagje water. water op ijs. het is de perfecte spiegel. je ziet het niet, maar bij de brug naar de vliet in de verte is het gedaan met de spiegelende pret - daar ligt geen ijs meer.
voor de aanvang van de dichtslamrap in boxtel bereidt de bossche dichteres nic castle zich voor op haar optreden.
het is mijn mooiste plaatje van de avond: de bossche dichteres nic castle bereidt zich in het boxtelse café le temps perdu voor op haar optreden. want het is dichtslamrap: een wedstrijd met woorden. strijdende dichters dus. en het is donderdagavond - maar ik had door omstandigheden geen tijd mijn foto's eerder af te werken.
