hier kruist de houwsestraat de wolfsdreef. dit is het buitengebied van sint-michielsgestel. plein, heet het hier. links is de ingang naar een uit de kluiten gewassen trapveld, waar op zondagen de 'pleinse boys' (sinds 1970) hun partijtje voetbal spelen. maar dus niet op deze vroege donderdagochtend.
hier en nu is het koud en mistig, wat het nog mooier maakt dan anders op deze mooiste kruising in mijn territorium. in het bos rechts huist op gezette tijden een politiehondenclub. ik loop hier vaak mijn rondjes, maar als ik geblaf hoor, wijk ik liever uit. hardlopers en honden - geen geijkte combinatie.
 
 
 

de weg is hier en daar glad van het opvriezen. er is mist in de polder.
bij dit soort landschappen moet ik altijd denken aan the hound of the baskervilles van arthur conan doyle - toch een van de bekendste, meest gelezen en vaakst verfilmde sherlock holmes verhalen.
maar dit is gewoon het poldergebied ten zuiden van het bossche broek (dat op zijn beurt weer ten zuiden van den bosch ligt). geen andere enge honden hier dan die van mensen die hun huisdier uitlaten of meenemen op hun fiets- of hardlooprondje.
de twee bomen in de berm vormen een poort naar het sterrenbos en de boerderij 'out herlaer' (even verderop links, maar aan het zicht onttrokken door de mist).
het vriest licht. en toch heet deze weg 'dooiboek', maar die naam doet de weg pas eer aan in de loop van de middag.
morgen, ja, morgen... dan ziet het er hier weer heel anders uit...
 
 
 

"anyone for tennis
wouldn't that be nice?"
zong eric clapton met cream.
jeugdsentiment.
ik moest er ineens aan denken toen ik vanmiddag de verlichtingsarmaturen van het tenniscomplex in de buurt fraai zag afsteken tegen donkere luchten en het licht van de ondergaande zon.