soms heb je even pech, moet je geduld hebben, maar wordt het wachten uiteindelijk beloond. zoals met deze foto van de schaduw van een fiets, geprojecteerd op de muur van de binnendieze in het hartje van den bosch.
hier kun je via een hardstenen trap afdalen naar het water. maar in de korte tijdsspanne die nodig is om van het plaveisel van de gasthuisstraat naar het water van de binnendieze te komen, dook de zon achter de wolken en verdween de fiets uit beeld voordat ik kon afdrukken.
maar ik had mijn zinnen op dat beeld gezet. dan kan ik het niet goed hebben dat het me wordt afgenomen. ik heb gewacht op de zon. en na een klein half uur deed zich de gelegenheid alsnog voor.

nog een voorbeeld...

dit mocht dus eigenlijk niet: een toevallig openstaand hek door, over een gesloten hek klimmen, doen alsof je neus bloedt...
maar je wilt je kans grijpen.
hier, tussen de dieze en de binnenstad, ligt een prachtig stuk bossche industriële revolutie (en historie, want negentiende-eeuws). met onder meer een verlaten oude mengvoederfabriek.

op een donkere plek als deze kan ik mijn ogen uitkijken. 18-septemberplein eindhoven. ondergronds. het domein van fietsen en fietsers.
dat eindhoven door sommigen - velen eigenlijk wel, denk ik - wordt gezien als een lelijke, onpersoonlijke stad heeft volgens mij veel te maken met het nauwelijks betwistbare feit dat het de kneuterigheid van brabants hoofdstad ontbeert. want kneuterigheid, daar zijn we met z'n allen toch wel erg gek op, toch?

wat ze hier aan de waterstraat in den bosch nou precies aan het doen waren? je kon het lange tijd niet zien. een paar weken geleden zag ik door de bouwhekken ineens een stukje binnendieze als het ware naar boven komen. toen ik er gisteren langs fietste, was daar ineens het resultaat: een prachtig nieuw pleintje in de oksel van het noordbrabants museum.