joke bueninck (midden), tess verduijn en jur plötz onthullen in de hal van nationaal monument kamp vught de banner met de verkorte biografie van lies bueninck-hendrikse, de moeder van joke bueninck
nationaal monument kamp vught is sinds kort weer een tijdelijke expositie rijker, in de hal van het herinneringscentrum aan de lunettenlaan in vught hangen banners met de verkorte biografieën van mensen die in de oorlog in het duitse ss-concentratiekamp dachau gevangen hebben gezeten nadat ze eerder gevangenen waren van kamp vught (ss kozentrationslager herzogenbusch).
de expositie heet ‘geen nummers maar namen’ (te zien tot en met 31 mei). de banners zijn het resultaat van een biografieproject. daarin worden de verhalen opgetekend van oud-gevangenen. de symboliek: zo krijgen de mensen die in hun kamptijd een nummer waren hun naam terug.
sappho. vrijwel alleen de reflectie van het licht in haar oog is scherp.
enkele millimeters hooguit is de scherptediepte op deze foto van onze poes sappho. het licht in het oog is scherp, een deel van de haartjes onder en boven het oog. enkele van de snorharen ook - voor zo ver het allemaal in het vlak ligt dat zich bij het schieten van dit beeld op gelijke afstand van de lens bevond. en dat is hier maar bitter weinig.
de pettelaar kleurt rood. dat hele kleine lichte vlekje midden op de horizon is het laatste stukje van de zon van 22 maart 2016 boven het landgoed op de grens van den bosch en sint-michielsgestel.
toen ik de foto opende in lightroom, moest ik meteen denken aan een liedje uit die oude tv-serie ja zuster, nee zuster over schipbreukelingen op een onbewoond eiland.
"daar is een stip aan de horizon!!
schip aan de horizon!!
zwaaien met je onderbroek, zwaaien met je hemd"
maar bij het nemen van de foto, was het mij daar natuurlijk niet om te doen. wel om die prachtige lichten boven de plek waar de westerschelde overgaat in de noordzee.
een oude wilg doet een paardenkop na. de neus van het paard lijkt een ork uit de film naar tolkiens magnum opus.
zo'n detail moet maar net je blik vangen. ik rijd hier meerdere keren per week langs. al jaren. en nu ineens zie ik het in het voorbijgaan. nou ja, het beeld van een paardenkop in een oude wilg...
ik realiseer het me zo laat dat ik enkele tientallen meters terug moet fietsen om het geval goed in ogenschouw te kunnen nemen.
altijd wel in voor een mooi plaatje, natuurlijk.
iets ten zuiden van westkapelle, bij de basis van reddingmaatschappij knrm, loopt een pier de noordzee in - of is het hier nog de westerschelde?.
mooie plek. zelfs bij het vlakste grijs is het op een dag als vandaag (zaterdag 19 maart 2016) bij wijze van spreken prijsschieten - hoewel dat misschien ook weer wat overdreven is.
op de pier staat een visser (of hengelaar? wat is het juiste woord?) die een lijntje uitgooit. daar zit en plaatje in. maar ik besluit eerst naar de man toe te lopen en een praatje te maken.
model op de beurs 'professional imaging', misschien wel mijn toppertje van vandaag
straatfotografie is fotograferen van mensen in hun toevallige situatie of habitat. aan die definitie valt vast wel wat af te dingen of aan toe te voegen, maar voor mij is dat wel zo'n beetje de kern.
niet iedereen is blij als ik mijn camera richt. en dat is nou precies een probleem dat je nooit zult hebben als je mensen fotografeert op een fotografiebeurs, zoals de beurs 'professional imaging' die ik vandaag met een bezoek heb vereerd.
standhouders zorgen voor modellen die je kunt fotograferen met de camera's (van hun merk) die ze op balies hebben uitgestald. allemaal topcamera's - waar ik dan weer niet zo veel mee heb. maar ik mag graag misbruik maken van de geboden faciliteiten.
spontaan groepsportret met negen jonge dames op de markt in den bosch
loop ik vanmorgen op de markt in den bosch, passeert mij een groep dolle jongedames.
- meneer, meneer, mogen wij u iets vragen?
- ga je gang, zeg ik.
- meneer, wij zijn bezig met opdrachten voor school. een van de opdrachten is dat we met z'n allen op de foto moeten met een mooie man met een baard. met u. wilt u meewerken?
als een kat negen levens heeft, dan moet dit een van de negen staarten van onze rode poes sappho zijn, hangend vanaf de oude stoel naar het al even oude voetenbankje.
de negen staarten van de cat o'nine tails zien er lang niet zo vreedzaam en vriendelijk uit. de britse auteur jeffrey archer schreef een verhalenbundel die hij cat o'nine tales als titel meegaf.
