leerlingen van basisschool de leerlingen van de vughtse basisschool de springplank leggen rozen op het monument ter nagedachtenis van de slachtoffers van concentratiekamp sachsenhausen leggen bloemen bij het sachsenhausenmonument
met kransen, bloemstukken en rode rozen zijn vandaag de slachtoffers van concentratiekamp sachsenhausen herdacht. dat gebeurde bij het sachsenhausen-monument in het reeburgpark in vught.
leerlingen van de vughtse basisschool 'de springplank' legden de rode rozen op het graniet van het monument. deze school heeft het monument geadopteerd - leerlingen onderhouden de gedenkplaats en leveren jaarlijks een bijdrage aan de herdenking. daarnaast is er altijd ook een toespraak van een bekende nederlander. dit jaar was die eer weggelegd voor minister van staat piet hein donner (oud-cda-minister en voormalig vice-voorzitter van de raad van state).
voor het eerst kijken we dit jaar uit op een uil - en die uil kijkt uit op ons. geen uil in een olm, maar een uil in een notenboom, op enkele tientallen meters van onze achtertuin. het begon met een onbekend vogelgeluid, waarvan we maar niet de veroorzaker konden achterhalen. totdat die zich enkele dagen geleden openbaarde. een steenuil.
na deze eerste keer, hebben we 'm nog enkele malen zien verschijnen, maar nu lijkt-ie het wel gezien te hebben.
we kennen ze van vroeger van de kermis, de lachspiegels. zijn ze er nog steeds op de kermis? geen idee. sinds mijn kinderjaren heb ik deze vorm van volksvermaak gemeden als de builenpest. ik bedoel dit niet arrogant. ik heb er gewoon niks mee (zoals ik niks met carnaval heb).
hier, in het hartje van zaltbommel, zag ik mijzelve - in een in hoogglans geschilderde deur van een poortje - figureren in een film die verdubbeling met halvering combineert. verdubbeling omdat de reflectie mijn persoon deels verdubbelt, halvering doordat het lijkt of daar een slanke persoon staat, hetwelk de waarheid nogal geweld aandoet. maar je komt aardig in de buurt als je beide reflecties bij elkaar optelt ;-).
los van dit alles: het is alsof je een zeventiende-eeuws olieverfschilderij voorgeschoteld krijgt. geachte meneer rembrandt, ik voelde me vereerd...
een in hoogglans geschilderde deur wordt al gauw een lachspiegel
eikenprocessierupsen pakken (en pikken) nestkastje in
maar dát is niet de bedoeling... overal in de buurt hebben gemeenten op eikenbomen nestkastjes voor kool- en pimpelmezen opgehangen om zo de eikenprocessierups met zijn natuurlijke vijanden te bestrijden, maar nu openen die rupsen de tegenaanval. langs het drongelens kanaal in vught hebben eikenprocessierupsen een van de nestkastjes al ingepakt. de mezenwoning is gekraakt.
de markt in boxtel wordt snel omgetoverd tot terras
de horecabedrijven aan de markt in boxtel krijgen van de gemeente de ruimte om hun terrassen fors uit te breiden om aan de anderhalvemeterafstand te kunnen voldoen. vrijdagmiddag hadden de marktkooplieden nog nauwelijks hun hielen gelicht, of de kroeg- en restaurantbazen verhingen de bordjes. ze wisten niet hoe snel ze het terrasmeubilair op de keien moesten zetten...
nog geen maand geleden broedde dit paartje knobbelzwanen langs de zuid-willemsvaart bij den dungen. vandaag zag ik dat al wat aan de late kant was met mijn kraambezoek.
hier trappen op de zondagochtenden senioren hun balletje. maar afgelopen maandag was er koevoetbal. nou ja, het waren stieren die er hun partijtje speelden. drie stieren, losgebroken uit een wei in de omgeving van het voetbalveld van de pleinse boys op de kruising van houwsestraat en wolfsdreef in sint-michielsgestel. of er gescoord is, weet ik niet, maar op dit plaatje - zo voor open doel - ziet het er kansrijk uit voor het vee-team.
pilaarheilige... het is het eerste dat bij me opkwam toen ik deze blauwe reiger op z'n paaltje zag zitten. we hebben simeon en daniël, uit de vierde eeuw na christus, boetedoeners, asceten, hongerkunstenaars avant la lettre. en deze vogel zou zomaar een schijnheilige reïncarnatie van deze oude paalzitters kunnen zijn.
een alternatieve dodenherdenking bij nationaal monument kamp vught, het voormalige ss-concentratiekamp
wachttoren, barak, crematorium, leeg veld. naast het crematorium vijf mensen: twee trommelaars van het gilde sint-catharina, directeur jeroen van den eijnde van herinneringscentrum en drie dames die samen één krans leggen: miep pickhard, dochter van een gevangene van kamp vught, haar dochter rolinka en haar kleindochter marinka; tweede, derde en vierde generatie dus. op de foto het moment direct na de kranslegging. even daarvoor was het twee minuten stil. maar het beeld was toen hetzelfde - zij het dat de krans toen nog op de grond lag.
dit is nationaal monument kamp vught op 4 mei 2020. het contrast tussen deze herdenking in tijden van corona en herdenkingen op 4 mei in voorgaande jaren is groot. denk even aan honderden mensen op het grasveld links, en rijen belangstellenden achter de vele kransleggers die na de ceremonie in defilé achter de tamboers nog langs de asputten (het massagraf van de zevenhonderdvijftig mensen die omkwamen in kamp vught) te gaan... niets van dit alles dit jaar. geen genodigden, geen publiek. slechts de vogels laten zich horen (en soms even zien).
