grijs weer. en niet doordat het een zwart-witfoto is. veel kleur is op een dag als deze (gisteren) weg. een hele middag fijne motregen - te weinig om tijdens een lange wandeling nat te worden, te veel om droog te blijven. maar o, wat wordt het landschap er mooi van, zoals hier op de dijk tussen de halse barrier en halder, met de essche stroom dichtbij (daar links achter die knotwilgen) en nog een lang en modderig pad te gaan.

sokke heet ze, om de vier witte voetjes die ze voor de foto angstvallig verborgen houdt. ze is gek op de kartonnen doosjes van het zware bier van de aldi. onder de lamp, op de eetkamertafel. een dondersteen van inmiddels elf maanden oud.
de foto is geschoten met een fuji x-t2 camera met daarop een 50mm lens van nikon (af nikkor 1:1.4 d 50 mm gekoppeld via een kipon adapter). en dat betekent handwerk bij diafragmeren en scherpstellen. maar de kwaliteit van dat simpele lensje is bijna overdonderend. aan deze foto is geen enkele bewerking uitgevoerd. rechtstreeks uit de camera, die stond ingesteld op acros-yellow filmsimulatie. verder: diafragma 1.4, iso 800, 1/250 seconde.

dan zie je dat het toch echt herfst is. den bosch op de achtergrond in nevelen gehuld. geen mist. het regent boven de stad. loodgrijze wolken trekken naar het zuidoosten. daaronder kleurt het bossche broek goud en brons.

iets meer dan twee jaar was er geen kat in huis. sinds de dood van sappho wilden we er niet meer aan beginnen. maar na al die tijd zijn we er nu toch van overtuigd dat de voordelen tegen de nadelen opwegen.
en zo hebben we nu dan toch weer een poes, zeven maanden oud. ze kwam vanmorgen uit het asiel. daar had ze een foute naam. maar daar kun je als nieuwe baas en bazin natuurlijk gewoon wat aan doen. en zo heet ze nu gewoon poes.

vandaag heeft de heer willem-alexander van oranje nassau het holocaust namenmonument in amsterdam geopend. dat monument heeft veel voeten in de aarde gehad - maar daarover doe ik er hier verder het zwijgen toe. het is er. er staan 102.000 namen op van joden, sinti en roma die in de tweede wereldoorlog vanuit nederland de nationaal-socialistische vernietiging zijn ingestuurd.
ik vermoed dat geen van al die terreurslachtoffers familie van me is (hoewel je het natuurlijk nooit helemaal zeker weet), maar verwantschap, daar gaat het mij niet om. wel om het feit dat het overgrote deel van de joden in nederland is vermoord. absurd en niet te bevatten. twaalfduizend van hen maken deel uit van mijn verhaal. niet mijn eigen verhaal, maar het verhaal dat ik verte l als gids/rondleider van nationaal monument kamp vught. de twaalfduizend joden die in 1943/44 gevangen hebben gezeten in ‘konzentrationslager herzogenbusch’ en van wie uiteindelijk slechts enkele honderden de oorlog hebben overleefd.