café-terras 't zwaantje op het oude marinecomplex in den helder (willemsoord). een groen houten bouwwerkje van anderhalve eeuw oud, dat hier wat misplaatst lijkt tussen scheepswerven en droogdokken. ik raak aan de praat met de man in het hoekje van het terras. hij vertelt op een gegeven moment dat-ie ergens iets over heeft geschreven in een vakblad. doet er even niet toe hoe of wat, hoewel we het volgens mij op dat moment over bier hadden.
"o", informeer ik, "bent u journalist?" per slot van rekening biedt het gespreksaanknopingspunten als je collega's bent. het antwoord blijft wat zweven, maar komt in de buurt van ja.
"herkent u hem dan niet", vraagt kim kuipers, de uitbater van 't zwaantje, die even naast de heer op het terras is komen zitten.
ik heb al enkele keren gekeken en tegen mezelf gezegd: die man ken ik. maar ik kan er echt niet opkomen. en dat zeg ik ook zo.
"als u nu zegt wie u bent, zeg ik wie ik ben", veroorloof ik me een vrijpostigheid.
"ijf blokker", zegt de grijs geklede heer.
"ijf blokker", bevestigt uitbater kuipers. "bekend van tv en onbetaalde rekeningen".
en ik vergeet me voor te stellen, zoals ik had beloofd.

was de dokter echt niet meer dan een piskijker in de middeleeuwen? het wagenspel dat hier wordt opgevoerd - een klucht die 'in den piskijker' heet - zal in die tijd ook wel een karikatuur geweest zijn.

die tijd... de tijd van jeroen bosch. de tijd van jeroen die dit jaar in den bosch overal aan de haren wordt bijgesleept. dus ook bij en middeleeuws spektakel op een plek waar-ie naar iedereen vermoedt ooit ook wel eens een keer een voetafdruk heeft achtergelaten.

het is maandag, laat in de middag, als na een uur de stortbui boven de hei bij venlo vrij plotseling overgaat in een druilbuitje. ik sta daar doorweekt in een nylon jack dat een pure wanprestatie heeft geleverd terwijl het hemelwater met bakken uit de lucht viel. en eh... prachtig in het loof, al die bomen op de hei, maar voor de schuilende argeloze wandelaar toch al snel zo lek als een mandje. toch hebben ook de schapen en lammeren er tijdens de bui hun heil gezocht. nu het alleen nog wat miezert, komen ze weer tevoorschijn en poseren - want hoe anders - schaapachtig voor de foto.
 
 
 

zolang na de bui het wegdek nog nat is, zie je ze nauwelijks. dan valt er dus ook niet veel te ontwijken. tussen de buien door, als de regen deels verdampt is, zijn ze er ineens bij bosjes: naaktslakken.

op je fiets kun je dan nog proberen het aantal slachtoffers beperkt te houden, maar aanstormende autobanden maken er een veldslag van.

het kan goed al een kwart eeuw geleden zijn - in een tijd dat ik mij nog wel eens wilde uitleven als plezierpoëet - dat ik aan het fenomeen vier kwatrijnen wijdde.