zeelands hoofdstad middelburg heeft een prachtige toren, daar bij de abdij. de 'lange jan' is een toeristische topattractie, weet als je plaatjes van de toren opvraagt via google. dat zijn er heel veel.
zelf kwam ik na een midweekje walcheren thuis met bovenstaand doorkijkje, gezien vanaf de korte burg. dus: de noordwestzijde van de abdijtoren, ingelijst in de geknotte armen van een leilinde.
waarvoor ging ik kijken op google? om te zien of ik de toren nog een beetje origineel in beeld heb kunnen brengen. voor het zelfde geld hebben al 795 mensen voor jou de lange jan zo vastgelegd.
maar dat bleek niet het geval.
de toren gezien vanuit dit standpunt ben ik ook na bijna eindeloos doorbladeren op google niet tegengekomen, laat staan met zo'n mooi leilindelijstje eromheen...

rond de abdij van middelburg waan je je nog steeds in middeleeuwse sferen. aan de voet van de lange jan vind je niet alleen de enorme binnenplaats van de oude abdij en het zeeuws museum, maar er zijn ook allerlei binnentuinen, zoals aan de groenmarkt.
de leilinden zijn er nu nog kaal en geknot (zo zijn ze op z'n mooist). de zon doet niet echt z'n best en de sluierbewolking doet de rest om te zorgen voor diffuse schaduwen.
zo ontstaat een prachtig geprojecteerde platte boom in de hoek van een middeleeuwse muur en een pakweg even oude bestrating.

altijd een grote bek. en dan die superieure houding jegens het mensdom! zitten ze met z'n drieën midden op het fietspad langs het máximakanaal bij hintham, willen ze niet van wijken weten. fietsers, voetgangers, hardlopers... ze moeten allemaal om de ganzen heen, die het midden van de asfaltstrook voor zich hebben opgeëist.
pas als ik op m'n buik ga liggen om ze vanuit een mooi perspectief te fotograferen, komt er beweging in het drietal en wordt uiteindelijk toch de spreekwoordelijke ganzenpas ingezet.

je loopt langs, kijkt naar boven, ziet een mooi beeld, richt je camera...
dan moet je nog wel even scherpstellen (handmatig) met die nikon-lens op je fuji-camera. als ze dan zien dat je een plaatje wilt schieten, is het gedaan met de spontaniteit. want heel snel zetten de vier zich snel aan het poseren.
doen ze dan wel weer goed.
 
 
 

bij de regionale dagbladen waar ik als journalist heb gewerkt, was het in vroeger tijden een verplicht nummer: de jaarlijkse 'lentebode', de eerste lammetjes van de lente die - hoe vroeger hoe nieuwswaardiger - het voorjaar inluidden.
het mag dan nu misschien bij de krant geen verplicht nummer meer zijn, helemaal uitgebannen is het fenomeen nog niet - hoewel de rol van het schaap grotendeels lijkt te zijn overgenomen door de dartele koe die de wei weer in mag.
ik ben het ritueel in elk geval niet vergeten. hoewel, het was eigenlijk meer dat de lentebode vanmiddag ineens weer op me af kwam in de vorm van dit lieflijke tafereeltje langs de beemdweg in den dungen.