ze zijn nu 8 en 6, mijn kleinkinderen. het is de leeftijdscategorie van minder gemakkelijk poseren. jaren gaat zoiets goed. ze wennen aan het feit dat je maar één oog hebt - die lens dus. maar dan komt er een periode dat ze dat geposeer irritant gaan te vinden. als er een lens op hen gericht wordt, worden tongen uit- en vingers opgestoken.
vandaag heb ik een fotoreportage gemaakt van hun bezoek aan dat fantastisch leuke snoepwinkeltje van roos van der miessen aan de karrenstraat in den bosch (de bossche suikeroom), maar met veel foto's waarop vooral de jongste gekke bekken trok.
ach, opa neemt het maar voor wat het is. en na het ene avontuur volgde een wandeling door de stad en poseerden de kinders bij de poort in de waterstraat. en wat we hier dus vooral zien: ruggen.
ach, er komt vast wel weer een tijd dat ze recht in de lens kijken...

als ze die ted-talk van achttien minuten, in het najaar, in californië heeft gedaan, dan zal die zucht van verlichting haar ontvallen. dan stelt ze werkelijk iets voor. dan hoeft ze niet meer alle werkdagen van de week in de bedompte grot in het midden van de werkvloer van haar kantoor door te brengen. of wij - mensen in het publiek het publiek - dat kennen, dat gevoel? dat gevoel dat lijkt op de opluchting van eindelijk op dat toilet, eindelijk... na de plas heel lang te hebben moeten ophouden. of het gevoel van te hebben bereikt dat je de beste bent.
dichteres en cabaretière els dejonghe repeteerde bij wijze van spreken haar ted-talk vanmiddag tijdens een try-out in boxtel, in de tuin van museum vekemans. een fris en verrassend optreden van de 29-jarige antwerpse, die met deze voorstelling, getiteld ‘18 minuten’, hoge ogen gooide tijdens het laatste leids cabaretfestival - ze wist bij de hoogste vijf te eindigen.

het is een onderbelichte geschiedenis: de reddingsoperatie van gevangenen uit nazi-concentratiekampen aan het eind van de tweede wereldoorlog. 15.000 gevangenen werden uit voornamelijk concentratiekamp ravensbrück (ten noorden van berlijn) net voor het einde van de tweede wereldoorlog met wit geschilderde bussen getransporteerd naar het veilige zweden.
arie wolfert, historicus, oud-geschiedenisdocent en sinds 2006 vrijwilliger bij nationaal monument kamp vught, heeft dit vergeten stukje historie helemaal uitgepuzzeld.