je ziet 't meteen: dit gaat ergens over. twee mannen in discussie op de koornbrug in leiden. hier probeert de een overduidelijk de ander te overtuigen. om 't juiste shot te krijgen, heb ik een tijdje om de beide heren heen moeten lopen, maar waar 't over ging... dat werd me niet duidelijk.

binnen waan je je soms even in het gemeentehuis van waalwijk. maar dit is het oude politiebureau van alkmaar. vreemd is de verwarring niet. de trappenhuizen - bijvoorbeeld - zijn in beide massieve panden vrijwel identiek. maar dat weet ik pas sinds deze week, want ik was nooit eerder ín het gebouw op de hoek van kerkplein en sint-laurensstraat in alkmaar geweest. ‘t was nooit open voor publiek. maar nu wel. sinds april zit in dit prachtige gebouw van architect a.j. kropholler ‘stadskaffee laurens’. dus kunnen we nu bij de traditionalistische bouwmeester op de borrel.
prachtig dat het gebouw nu weer een goede bestemming heeft. dat is niet altijd even eenvoudig. zo is de gemeente vught ook een monumentaal gebouw van kropholler rijk: de mariakerk (en een plein met woningen van de zelfde architect). de kerk - al jaren geleden aan de rooms-katholieke eredienst onttrokken - wordt af en toe gebruikt voor tentoonstellingen van hedendaagse kunst, maar een permanente bestemming is naar ik begrijp nog niet in zicht. zoiets is ook een bijna ondoenlijke opgave, want zie maar eens een oplossing te vinden waarbij je minstens quitte kunt spelen. hoe ze dat in alkmaar gedaan hebben, weet ik niet. maar een horecabestemming maakt het in elk geval mogelijk dat iedereen ook aan de binnenkant van het gebouw weer het werk van de architect kan bewonderen.

dit was de foto van de dag - althans, de mijne. een juichend ringsteekteam op de markt in schagen. yesssssss, de derde ring op ‘n rijtje...
ringsteken, kent u dat? schagen ervoer vandaag een kampioenschap van dit oude volksgebruik. daar komt veel volk op af. ‘we’ houden van tradities. vooral de duitsers onder ons (en zij waren vandaag in groten getale onder ons in schagen).
hoe traditioneel zulke volksspelen echt zijn, is de vraag. maar door de culturele clubs die het zogenoemde ‘volkseigen’ steeds weer aan de man proberen te brengen, lijkt er een traditioneel element in deze toeristische attractie te zitten. ik zit zelf net weer midden in de herlezing van voskuils ‘het bureau’ en denk dat ik bij dit soort evenementen toch altijd weer mijn twijfels moet hebben. dat doe ik dus ook maar.
maar kan het een aardig plaatje opleveren? dat is nog niet zo gemakkelijk. ik heb toch best best wel wat foto’s moeten maken voordat ik dit beeld had: een spontaan juichmoment bij een nieuwe score.

wie verre reizen doet, kan veel verhalen, zegt een ongetwijfeld oud en wijs nederlands spreekwoord. maar ik doe geen verre reizen - en wat heb ik dan te vertellen?
geen verre reizen, maar bergen aan zee, een paar kilometer zuidwaarts van het gemaltraiteerde kustdorp liet deze duinpartij zich mooi met hollandse wolkenluchten combineren.
het moois vind je ook tamelijk dicht bij huis, als je tenminste uit je doppen kijkt.