eens in de drie tot vijf jaar gaat de zaag erin. zo blijft het landschap een open karakter met doorkijkjes houden en wordt voorkomen dat de stammen van knotwilgen en knoteiken barsten onder het gewicht van takken en bladeren.
en het is weer zo ver op een van de mooiste rijtjes knoteiken (ik was tot voor kort zo dom om te denken dat het knotwilgen waren) die ik ken, langs dooibroek en sterrenbos op de grens van sint-michielsgestel en den bosch. vrijwilligers hanteren de zaag met verve. verderop in het sterrenbos en bij landgoed haanwijk hebben ze hun slag al eerder geslagen.
of de heren (vrijwilligers van het brabants landschap) er bezwaar tegen hebben dat ik een foto maak terwijl ze aan het werk zijn. dat hebben ze niet. ook hebben ze geen moeite met het idee dat ik die foto op mijn website plaats. maar met naam en toenaam daarbij te worden genoemd, gaat hen te ver.
als de klus geklaard is, heb je hier weer een prachtig uitzicht op boerderij out herlaer (ooit een kasteel waar frederik hendrik de hoge gasten onderbracht die zijn grootse prestatie, de inname van den bosch, kwamen bewonderen) en de oevers van de rivier de dommel.

hij kijkt zich aan en weet:
dit is de ware liefde dus
dat ik u kus, narcissus...

parkeergarage sint-jan in den bosch, vandaag, zo tegen het middaguur. een knobbelzwaan probeert zijn spiegelbeeld te imponeren. het is een etmaal na valentijnsdag, dus laten we zeggen dat we het begrijpen. want die zwaan snapt het natuurlijk ook niet allemaal met dat glas.
verliefd op zijn spiegelbeeld is hij als narcissus. hij probeert zijn evenbeeld aan te raken, te pikken, misschien wel lieve woordjes in zwanentaal te fluisteren... we weten het niet.
vogels die zichzelf narcistisch aanschouwen vond ik vaker een plaatje waard. een bergeend bijvoorbeeld, en een andere knobbelzwaan.

zo was het gisteren. de polder gement tussen vught en den bosch was nog helemaal wit. met een boerderij, een solitaire boom en een stelletje schapen. bijna een arcadisch tafereeltje, zij het mistig en wit.
wat rest is de herinnering - en de foto. alle sneeuw is in de nacht weggesmolten.

in de stad die vanaf 3 maart weer drie dagen oeteldonk heet, kun je nu al de voorbodes van het carnaval vinden. zoals hier in uilenburg, langs de binnendieze bij de capucijnenpoort, op de plaats waar bij mijn beste weten normaal gesproken toch een tuinkabouter staat. maar nu een kikker dus, in vol ornaat, die regen verwacht, gezien de plu en de kaplaarzen. beetje sneu. kan niet voor- of achteruit tussen een muur en de plomp. dat wordt dus nog een oefening in zelfbeheersing en geduld.

het water weerspiegelt blauwe lucht en de muren en torens van kasteel heeswijk. een mooie achtergrond voor het jonge grut (en het ouderlijk paar natuurlijk) in de slotgracht van de burcht. op nieuwjaarsdag even een ommetje maken op de fiets en dan deze surprise in de schoot geworpen krijgen... als het een voorbode is, gaan we een mooi jaar tegemoet.
ik houd van vogeltjes, maar ben ornithologisch niet echt geschoold. dus of het echt heel bijzonder is, weet ik niet. maar het verbaasde me wel, twee van die dartele pulletjes die even voor de jaarwisseling uit het ei gekropen moeten zijn.
het is natuurlijk ook wel een jaarwisseling in bijna lente-achtige toestanden...