eens in de drie tot vijf jaar gaat de zaag erin. zo blijft het landschap een open karakter met doorkijkjes houden en wordt voorkomen dat de stammen van knotwilgen en knoteiken barsten onder het gewicht van takken en bladeren.
en het is weer zo ver op een van de mooiste rijtjes knoteiken (ik was tot voor kort zo dom om te denken dat het knotwilgen waren) die ik ken, langs dooibroek en sterrenbos op de grens van sint-michielsgestel en den bosch. vrijwilligers hanteren de zaag met verve. verderop in het sterrenbos en bij landgoed haanwijk hebben ze hun slag al eerder geslagen.
of de heren (vrijwilligers van het brabants landschap) er bezwaar tegen hebben dat ik een foto maak terwijl ze aan het werk zijn. dat hebben ze niet. ook hebben ze geen moeite met het idee dat ik die foto op mijn website plaats. maar met naam en toenaam daarbij te worden genoemd, gaat hen te ver.
als de klus geklaard is, heb je hier weer een prachtig uitzicht op boerderij out herlaer (ooit een kasteel waar frederik hendrik de hoge gasten onderbracht die zijn grootse prestatie, de inname van den bosch, kwamen bewonderen) en de oevers van de rivier de dommel.