je ziet meer als je minder mag

mijn laatste 'straatfoto' voordat de maatregelen tegen de verspreiding van het coronavirus toesloegen: genieten van de zon op een terrasje aan de ridderstraat in den bosch op zaterdag 7 maart

zaterdag 7 maart nog leek er weinig aan de hand. heerlijk zonnetje. allemaal genietende mensen in het hartje van den bosch. de ridderstraat voor de helft gevuld met slagschaduw en voor de andere helft met een vol, zonnig terras.
lang leve de lente.
maar sindsdien is straatfotografie - waarbij het toch vooral gaat om het fotograferen van mensen in de stedelijke omgeving - niet de handigste bezigheid.

Lees meer

paddelen met afstand

surfplankroeiers op de rivier de aa bij middelrode

stand up paddling, paddelsurfen. populair tijdverdrijf voor waterliefhebbers. maar hier op de rivier de aa bij middelrode had ik ze nog nooit gezien. handige sport in tijd van corona, want altijd lekker op afstand van alles wat mogelijk corona-verdacht zou kunnen zijn.
ze zijn vertrokken in veghel, roept de vrouw vanonder de brug bij kasteel seldensate. prachtige tocht.
maar ze gaan stroomafwaarts. da's net zoiets als met de wind mee voor fietsers. op de terugweg zal het ze dus nog gaan tegenvallen, roep ik vanaf de brug - om vervolgens te horen dat voor de terugweg ander vervoer geregeld is...

langs de maas

gelukkig mag je nog wel naar buiten als je je soortgenoten op afstand houdt. en gelukkig valt er in tijden van corona nog veel moois te zien - vooropgesteld dat je goed kijkt.
mijn fietstochtje van vanmiddag voerde onder meer over de maasdijk bij empel. het water in de uiterwaarden staat er niet meer zo hoog als kortgeleden, maar de laag gesnoeide wilgen staan hier nog met de voeten in het water.
voor foto's als deze zet ik mijn camera op zwart-wit (in de wetenschap dat ik later de kleur toch wel weer terug kan toveren als ik dat wil). zo kan ik goed beoordelen of er in zit wat ik er uit wil halen.
de grafische potentie van dit beeld zie je minder gemakkelijk als je het in kleur bekijkt. maar zie je dit in zwart-wit door de zoeker, weet je dat je er bijna een ge-etste voorstelling uit kunt halen. beetje contrast erbij, veel meer is er niet voor nodig. is dat bedrog? nee hoor. dit is wat je ziet als je je ogen een beetje dichtknijpt en door je wimpers kijkt. je ziet dan meteen - ook zonder camera - dat het beeld contrastrijker wordt.

geknotte wilgen met de voeten in het water in de maasuiterwaarden bij empel

ruim baan

de bijna lege provinciale weg n279 aan het eind van de maandagmiddag

de tv-toespraak van premier rutte, een week geleden, is meerdere keren vergeleken met die van joop den uyl uit 1973 bij gelegenheid van de oliecrisis. in de tijd van den uyl waren er ingrijpende maatregelen als autoloze zondag en benzine op de bon die een verlammende werking op de samenleving hadden. de wereld van voor de oliecrisis zou nooit meer terugkomen, zei den uyl in 1973.
veel verlammender is de coronaviruscrisis van nu. niet alleen is het gemotoriseerd verkeer gedecimeerd, maar het hele sociale leven valt nu stil.
mijn eigen herinnering aan 1973 kwam glashelder bovendrijven toen ik aan het eind van de middag vanaf het viaduct bij middelrode de provinciale weg n279 in zuidelijke richting overzag: bijna geen verkeer!

voorspraak

'help de corona virus uit de wereld' zegt het lint aan de 'heilige eik' van 't creijspot

de heilige eik van 't creijspot tussen schijndel en sint-michielsgestel (althans een nazaat van de oorspronkelijke boom uit de dertiende eeuw) draagt ettelijke lintjes en strikjes met alleen maar een knoop erin, maar soms ook met een wens daarop geschreven. dat het ooit een heidense plaats was waar kelten en germanen hun meergodendom botvierden... ik vraag me af of de mensen die deze verstilde plek in de meierijse natuur frequenteren daar nog bij stilstaan.
maar nu is het een plek waar de voorspraak van de heilige maagd maria wordt gevraagd. er trekt aan leed wel het een en ander voorbij hoor, als je de teksten op sommige strookjes stof die aan de takken zijn geknoopt kunt ontcijferen. maar een van de boodschappen wappert hard in de wind met een vraag om erkenning. een heel recente wens: 'help de corona virus uit de wereld'. we vergeven de schrijver het onjuiste gebruik van het geslacht (virus is onzijdig, per slot van rekening), maar de hartenkreet is daar.

teruggevonden

het vergeelde bulkboek met ‘de avonturen van bazip zeehok’ en de verzamelde gedichten van c. buddingh’

huisdichter nico dijkshoorn van de wereld draait door brak vorige week woensdag in het tv-programma een lans voor de poëzie van c. buddingh’ (1918-1985). ik veerde meteen op. want buddingh’ was (was? is!) een van mijn literaire helden.

jemig.
ik vrees dat ik nu toch wat dingen op een wellicht rare manier aan elkaar ga knopen.

na dijkshoorns loftrompet over buddingh’ moest en zou ik toch eindelijk eens de in bulkboek verschenen novelle ‘de avonturen van bazip zeehok’ van de dordtse schrijver terugvinden. een paar dagen later ben ik toevallig toch mijn werkkamer aan het opruimen als zich de pakweg twintig centimeter hoge stapel bulkboeken uit de jaren zeventig aandient. onder het stof (althans het bovenste bulkboek - de rest is slechts in hoge mate vergeeld). ik ga niet al die titels noemen die voorbij komen vooraleer ik bijna onderaan gekomen ben. maar daar is-ie dan toch: c. buddingh’, de avonturen van bazip zeehok.

gretig lees ik hoofdstukje één en ik ben weer helemaal terug. maar nog even geen tijd voor de rest - die ik zeker nog ga lezen. o, ik verheug me erop.

Lees meer

hoe sterk…

eenzame fietser bij sluis empel

tussen sluis empel en gewande sta ik taferelen van extreem hoog water langs de rivier de maas te fotograferen. de elementen lijken mee te werken - want: prachtige wolkenpartijen boven de rivier. maar waar soms één keer klikken in situaties als deze een prachtige plaat kan opleveren, lijkt het deze zaterdagmiddag helemaal niks te worden.
en dan draai ik me om. een man op een racefiets rijdt tegen de wind in de dijk naar de sluis in het máximakanaal op. en met het schieten van de foto voel ik me direct schatplichtig aan boudewijn de groot en lennaert nijgh. geen idee hoe sterk deze eenzame fietser is, maar al die eerder geschoten kiekjes van het hoge maaswater vallen hier meteen bij in het niet.

natte boel

de essche stroom, vanmiddag, bij de buurtschap halder

normaalgesproken blijft de essche stroom netjes binnen zijn oevers, maar met zo veel regen in de afgelopen periode is het allemaal niet normaal meer en dijt het wateroppervlak uit van de dijk bij de buurtschap halder tot aan het landgoed bleijendijk. kortom een natte boel.

in (bijna) het allerholst van de nacht

gevangenen sjokken naar een onzekere toekomst, is het beeld dat de beeldjutters ons voorschotelen bij crossing time

het was bijna in het allerholst van de nacht (deels geleend van leonhard huizinga). het goot. pijpestelen. en ik zou voor nationaal monument kamp vught foto's maken bij de repetities van 'crossing time', een audiovisueel kunstwerk dat bezoekers van het herinneringscentrum in de avonduren kunnen bewonderen in combinatie met hun museumbezoek en een rondleiding. ik kwam, ik zag weinig meer dan duisternis en ik probeerde toch iets te winnen uit een ongemakkelijke situatie.
als gids/rondleider bij nationaal monument kamp vught vertel ik elke keer weer het verhaal van het ss-concentratiekamp tijdens de tweede wereldoorlog, maar het in donkere avonduren zien van projecties van 'slachtoffers' op bomen en gebouwen, samen met geluidsfragmenten, zorgt toch wel weer voor een extra dimensie. het is echt wel de moeite waard om het mee te beleven.
dat kan.
van 6 tot en met 28 maart (op woensdag t/m zondag m.u.v. 8 en 29 maart) kunnen bezoekers in tijdslots van 30 minuten, tussen 19.30 en 22.00 uur, meelopen om concentratiekamp vught ook audiovisueel te ervaren. het kunstproject is gemaakt door beeldjutters.

de vangst van de kraai

de kluisdeur in de kelder van het museum voor religieuze kunst

serendipiteit speelt een belangrijke rol in mijn fotografie. het begrip is - zou je kunnen zeggen - een luxe variant op het spreekwoord een vliegende kraai vangt altijd wat. vooral in het engelse taalgebied (daar heet het dan serendipity) is het een bekend begrip.
ik wil nog weleens naar het museum gaan om daar te zoeken naar bijzondere situaties van mensen in de omgeving waarin ze zich op dat moment bevinden. straatfotografie maar dan binnen, zou je kunnen zeggen. voor dat soort dingen moet je dan niet op een dinsdagmorgen voor het middaguur in het museum voor religieuze kunsten in uden zijn. mooi museum hoor, daar niet van, maar toen ik er vorige week was, werd het bepaald niet overlopen.
oké, dan geen bezoekers. maar met een leeg sd-kaartje in m'n camera de deur weer uitgaan? als je geniet van wat een museum te bieden heeft, vind je altijd wel iets wat een mooie plaat oplevert. voorwaarde is dat je je zintuigen op scherp zet.
in de wisseltentoonstelling genesis van de vorig jaar overleden eindhovense kunstenaar harry van der heyden waren best mooie plaatjes te schieten. ik loop echter niet in een museum rond om zomaar werk van een ander te reproduceren. maar dan duikt de 'bijvangst' op: bijgaande foto. zomaar openbaart zich

Lees meer