bevrijdingsrokjes

 

een meisje in een rokje van rood-wit-blauw legt bloemen bij de asputten van nationaal monument kamp vught

na de oorlog droegen sommige vrouwen op bevrijdingsdag zogenoemde bevrijdingsrokken. meestal was het kledingstuk samengesteld uit oude lappen stof, maar was de kleurstelling er een van algehele vrolijkheid. de kleuren rood, wit en blauw voerden bij de echte bevrijdingsrokken de boventoon.
het mag vandaag dan nog wel geen 5 mei geweest zijn, toepasselijk was het toch wel dat op de herdenkingsbijeenkomst van nationaal monument kamp vught twee heel jonge dames zich in een soort bevrijdingsrokje hadden gekleed. een van de twee legt hier bloemen op de asputten naast het crematorium van het voormalige ss-concentratiekamp - in feite is dit hier het massagraf van kamp vught, waar na de oorlog de resten zijn herbegraven van de 750 mensen die in dit kamp zijn omgekomen.
prachtig, die 'nationale feestrokken', maar die strikjes op de kousen.... die maken het helemaal af ;-).

Lees meer

wolken

 

dit was een van die prachtige wolkendagen. valt verder niets over te zeggen - je moest het zien. weinig tekst dus. kijk maar naar de plaatjes.

 

arceringen

de stalen trap heeft open treden met spijlen. de zon maakt er fraaie arceringen mee...

ik was er al voorbij gelopen toen ik me ineens realiseerde dat ik iets moois had gezien. dus teruggekeerd op mijn schreden vond ik dit prachtige lijnenspel.
ik kom hier vaker voorbij, maar zó had ik het nog niet gezien. de voorwaarden zijn dat de zon lekker schijnt en dat je er dan ook nog eens op het juiste moment bent. die mazzel moet je hebben.
je moet even zoeken, even goed kijken. dat moest ik ook. je gaat het pas zien als je het door hebt (ik leen deze uitspraak even van de heer j. cruijff). de traptreden bestaan uit spijlen waar de zon vrij spel mee heeft. hij projecteert de schaduwen ervan op de zijkant van de trap zelf, maar vooral ook in prachtige zevenvoudige diagonalen op de muur en de deur.
en dan is het een kwestie van prijsschieten ;-).

ruggen

kleinkinderen, en het nieuwe poseren...

ze zijn nu 8 en 6, mijn kleinkinderen. het is de leeftijdscategorie van minder gemakkelijk poseren. jaren gaat zoiets goed. ze wennen aan het feit dat je maar één oog hebt - die lens dus. maar dan komt er een periode dat ze dat geposeer irritant gaan te vinden. als er een lens op hen gericht wordt, worden tongen uit- en vingers opgestoken.
vandaag heb ik een fotoreportage gemaakt van hun bezoek aan dat fantastisch leuke snoepwinkeltje van roos van der miessen aan de karrenstraat in den bosch (de bossche suikeroom), maar met veel foto's waarop vooral de jongste gekke bekken trok.
ach, opa neemt het maar voor wat het is. en na het ene avontuur volgde een wandeling door de stad en poseerden de kinders bij de poort in de waterstraat. en wat we hier dus vooral zien: ruggen.
ach, er komt vast wel weer een tijd dat ze recht in de lens kijken...

de derde molen

gibert de kort vertelt over 'zijn' standerdmolen 3

molenaars zijn trotse lieden. het blijkt uit de manier waarop zij vol vuur vertellen over hun molen en hun vak. en bij gilbert de kort is dat al niet anders. hij is al tientallen jaren de molenaar van 'standerdmolen 3' in heusden, op de vestingwal aan de noordwestzijde van het stadje.

vandaag (zaterdag) heeft de kort zijn molen opengesteld voor publiek. de wieken draaien rond, maar ze zijn minder enthousiast dan de molenaar. er staat maar een zuchtje oostenwind, en da's te weinig. "de molen draait eigenlijk maar vanaf windkracht 3", aldus de kort. en zoveel wind staat er op deze warme dag nog niet. het gaat van zuchtje tot zuchtje; van even draaien tot stilstaan. de korenmolen maalt dan ook niet. om de steen in beweging te krijgen moet er echt wat harder geblazen worden.

ze blijven imposant, die oude molens (of reconstructies daarvan), met die oude techniek die nog steeds werkt. deze molen is als laatste van de drie oorspronkelijke molens herbouwd tijdens de reconstructie van de vesting. de bouw werd in 1975 voltooid.

standerdmolen 3 aan de rand van de vesting heusden

achttien minuten

els dejonghe tijdens haar try-out in boxtel

als ze die ted-talk van achttien minuten, in het najaar, in californië heeft gedaan, dan zal die zucht van verlichting haar ontvallen. dan stelt ze werkelijk iets voor. dan hoeft ze niet meer alle werkdagen van de week in de bedompte grot in het midden van de werkvloer van haar kantoor door te brengen. of wij - mensen in het publiek het publiek - dat kennen, dat gevoel? dat gevoel dat lijkt op de opluchting van eindelijk op dat toilet, eindelijk... na de plas heel lang te hebben moeten ophouden. of het gevoel van te hebben bereikt dat je de beste bent.
dichteres en cabaretière els dejonghe repeteerde bij wijze van spreken haar ted-talk vanmiddag tijdens een try-out in boxtel, in de tuin van museum vekemans. een fris en verrassend optreden van de 29-jarige antwerpse, die met deze voorstelling, getiteld ‘18 minuten’, hoge ogen gooide tijdens het laatste leids cabaretfestival - ze wist bij de hoogste vijf te eindigen.

Lees meer

roos & roos

dubbelportret van roos van der miessen voor haar ingepakte snoepwinkeltje: op een fotodoekje en in real life

dubbelroos is ook niet verkeerd, moet ze gedacht hebben. de uitbaatster van snoepwinkel de bossche suikeroom poseert voor haar zaak, die is ingepakt in doeken waarachter schilders het pand van een nieuw verfje voorzien. die doeken vormen geen uitdagende uitstraling voor wie er al dat lekkers wil kopen. maar daar had roos wat op gedacht: zij zelf achter de toonbank met al die zoetigheden zou de gevel kunnen sieren: wist je tenminste wat je binnen kon verwachten. en daar was een foto van: de mijne. bijna een jaar geleden maakte ik een foto van roos in haar winkeltje. "een gestolen momentje", vond roos toen zelf. maar dat heb ik goed gemaakt door een beetje reclame te maken door mijn blogje te delen op facebook.

Lees meer