ochtendgloren

zonsopkomst boven westerbork

het was vroeg, heel vroeg. maar het ochtendgloren boven westerbork had ik toch niet willen missen. met een vlaagje mist boven de aardappelvelden. half vijf ‘s morgens, op deze tweede zomerdag van 2019.

rode vlekken

close-up van de eikenprocessierups

waar je ook fietst in de meierij van 's-hertogenbosch, de kans ik groot dat de laanbomen eiken zijn. en dat op de stammen van die eiken eikenprocessierupsen zitten. zolang ze de confrontatie niet me je aangaan, is er niets aan de hand. het zijn niet de mooiste rupsen en de vlinders die hun volgende 'aggregatietoestand' zijn, zullen ook geen schoonheidsprijs verdienen. maar als hun brandharen (dat zijn niet die lange, maar korte haartjes van nog geen halve millimeter) met je huid in aanraking komen, ben je goed de sjaak. huidirritaties, rode vlekken, jeuk...
het is eikenprocessierupsenhoogseizoen. gemeenten en verdelgers kunnen het niet aan. het is een plaag. een jaarlijkse plaag die elk jaar plageriger lijkt te worden.

eikenprocessierupsen op een nest

wederdienst

een bij op de japanse kardinaalsmuts

het lijkt wel of de japanse kardinaalsmuts in de achtertuin een heel bijenvolk te eten geeft. de uit de kluiten gewassen geelgroene struik gonst en zoemt dat het een lieve lust is. het moet het geluid van honderden bijen zijn. waar het volk thuis is, is me een raadsel. maar de nectar in de bloemen van de struik wordt door de vliesvleugeligen gretig afgenomen. ik ben toch wel benieuwd wie er uiteindelijk van profiteert. en of er voor mij misschien een potje honing in zou kunnen zitten? bij wijze van wederdienst?

contrasterend & complementair

korenbloem en klaproos tussen spelt

bermen en velden zijn weer vergeven van de klaprozen en papavers. en tussen het graan staan korenbloemen. mooie contrasten tussen het blauw en oranje-rood. en hoe fraai zijn altijd weer oranje-rood en groen als complementaire kleuren. zo is het compleet feest op het boerenland en langs wegen en paden, zoals hier aan het sterrenbos tussen den bosch en sint-michielsgestel.

tableau vivant

de vloer van de nieuwe, veel grotere expositieruimte van monument kamp vught wordt aangesmeerd

inmiddels ligt-ie er vlak en strak bij, de nieuwe vloer van de expositieruimte van nationaal monument kamp vught. maar op de laatste dag van mei waren deze drie mannen nog maar net halverwege het aansmeren van de plek waar al in november de compleet nieuwe vaste tentoonstelling van het herinneringscentrum te zien moet zijn.
werk in uitvoering levert soms een mooi tableau vivant op. zoals hier. als ik de foto zelf niet geschoten had, zou ik getwijfeld hebben of hier niet sprake was van professioneel poseren. maar nee, dit is echt echt.
als fotograaf en vrijwilliger (gids/rondleider/workshopdocent) bij nationaal monument kamp vught volg ik de uitbreiding en renovatie van het herinneringscentrum op de voet, vanaf de eerste spa die de grond in ging tot - bij leven en welzijn - de openingshandeling die ergens in november plaats moet hebben.
aan de hand van de beelden moet je straks het hele proces kunnen volgen. ik probeer daarbij wel steeds mensen in beeld te hebben. het is mooi om echte vaklieden aan het werk te zien.

nestas hagunnan

nestelende meerkoeten in de rivier de aa

zij broedt, hij sjouwt met nestmateriaal en ik kijk er naar vanaf een betonnen duiker aan de oever van de rivier de aa bij berlicum. het eilandje meet een voet of zo. ergens moet het stevig verankerd liggen, want het trotseert de sterke stroming.
ik denk: nestas hagunnan.
het zijn het vierde en vijfde woord van de eerste zin in de nederlandse taal, vermoedelijk rond het jaar 1100 geschreven: "hebban olla uogala nestas hagunnan hinase hi(c) (a)nda thu uuat unbidan uue nu".
in die ene zin vraagt de schrijver zich af of de vogels al aan het nestelen zijn. en zo ja, waarom de schrijver en zijn geliefde dan nog niet?
zij broedt, hij sjouwt en ik kijk er naar. die van mijn nest zijn al lang uitgevlogen. voor mij niet meer die grote vragen van de monnik uit het begin van de twaalfde eeuw.
maar de meerkoeten zijn in blijde verwachting...

blijven waarschuwen…

opperrabbijn binyomin jacobs: "snel en dramatisch oplevend antisemitisme."

hij spreekt al jaren op de kindertransporten-herdenking van nationaal monument kamp vught, de herdenking van de twee dagen in juni 1943 waarop 1296 joodse kinderen op beestachtige wijze op de trein werden gezet van concentratiekamp vught naar vernietigingskamp sobibor, met westerbork als tussenstop. maar waar voor opperrabbijn binyomin jacobs ooit bij die herdenkingen het kadiesj centraal stond, het gebed voor de zielenrust van de doden, zijn zijn overpeinzingen steeds meer een signalering geworden van (en een waarschuwing tegen) het toenemende antisemitisme. en gisteren, 76 jaar na de transporten van 1943, was het niet anders.

Lees meer

en ik dan?

hongerige kauw op de handelskade in den bosch

ja, ik heb wel iets met kauwen, zoals ik ook iets heb met hun familie (kraaien, roeken, raven). het is wellicht een gevoelde verwantschap gebaseerd op hun gevederte: de kraaiachtigen plegen zich in het zwart te tooien waarin ik mijzelf ook graag steek: geen kleurenpolonaise aan m'n lijf ;-).
ik zit op een bankje aan de handelskade in den bosch het broodje worst op te peuzelen dat ik even eerder bij de hema heb gekocht. maar een deel van het broodje heb ik uiteindelijk weggegeven. als zo'n prachtige vogel je met zo'n blik aankijkt, zo'n blik van 'en ik dan?' ... dan kun je toch niet anders dan je maal delen?

pixelparadijs

journalist eric alink tijdens zijn beschouwing over fotograaf joep lennarts, zijn in 2011 overleden vriend

het boek valt open op pagina 100, ongeveer in het midden dus. wow, een van gogh van joep, is mijn eerste ingeving. daarna lees ik in het onderschrift: "van gogh revisited". 't zou ook wat gek geweest zijn als het de samenstellers van het boek was ontgaan. de grote zwart-witfoto van de aspergesteekster in grubbenvorst loopt over de vouw tot halverwege pagina 101, met daarop een tweede van-goghachtige foto: een boerenkool oogstende man in nederweert.

Lees meer