tussen hemels en hemel

wat kan er passender zijn voor een kerkgebouw dan tussen twee hemelse sferen te verkeren? hier aan de voet van de vughtse kerk (tegenwoordig een onderdak voor een reeks aan culturele activiteiten) is het terras van café hemels, daarboven zijn er de hemelen met schapenwolkjes. en in het midden dan dat prachtige godshuis van carl weber, gebouwd aan het eind van de negentiende eeuw. zo van onder de terrasluifel kunnen we weer eens nét iets anders tegen het gebouw aankijken.

depetrus gezien vanaf het terras van café hemels

sachsenhausen herdacht

leerlingen van basisschool de leerlingen van de vughtse basisschool de springplank leggen rozen op het monument ter nagedachtenis van de slachtoffers van concentratiekamp sachsenhausen leggen bloemen bij het sachsenhausenmonument

met kransen, bloemstukken en rode rozen zijn vandaag de slachtoffers van concentratiekamp sachsenhausen herdacht. dat gebeurde bij het sachsenhausen-monument in het reeburgpark in vught.
leerlingen van de vughtse basisschool 'de springplank' legden de rode rozen op het graniet van het monument. deze school heeft het monument geadopteerd - leerlingen onderhouden de gedenkplaats en leveren jaarlijks een bijdrage aan de herdenking. daarnaast is er altijd ook een toespraak van een bekende nederlander. dit jaar was die eer weggelegd voor minister van staat piet hein donner (oud-cda-minister en voormalig vice-voorzitter van de raad van state).

Lees meer

pas de deux

aalscholver op de waterscheiding

een aalscholver maakt een dansje met zijn (of haar?) spiegelbeeld. een pas de deux op de waterscheiding in de rivier de aa bij berlicum.

een uil zat in de notenboom

steenuil in de notenboom

voor het eerst kijken we dit jaar uit op een uil - en die uil kijkt uit op ons. geen uil in een olm, maar een uil in een notenboom, op enkele tientallen meters van onze achtertuin. het begon met een onbekend vogelgeluid, waarvan we maar niet de veroorzaker konden achterhalen. totdat die zich enkele dagen geleden openbaarde. een steenuil.
na deze eerste keer, hebben we 'm nog enkele malen zien verschijnen, maar nu lijkt-ie het wel gezien te hebben.

(bijna dubbel) zelfportret

we kennen ze van vroeger van de kermis, de lachspiegels. zijn ze er nog steeds op de kermis? geen idee. sinds mijn kinderjaren heb ik deze vorm van volksvermaak gemeden als de builenpest. ik bedoel dit niet arrogant. ik heb er gewoon niks mee (zoals ik niks met carnaval heb).

hier, in het hartje van zaltbommel, zag ik mijzelve - in een in hoogglans geschilderde deur van een poortje - figureren in een film die verdubbeling met halvering combineert. verdubbeling omdat de reflectie mijn persoon deels verdubbelt, halvering doordat het lijkt of daar een slanke persoon staat, hetwelk de waarheid nogal geweld aandoet. maar je komt aardig in de buurt als je beide reflecties bij elkaar optelt ;-).

los van dit alles: het is alsof je een zeventiende-eeuws olieverfschilderij voorgeschoteld krijgt. geachte meneer rembrandt, ik voelde me vereerd...

een in hoogglans geschilderde deur wordt al gauw een lachspiegel

geveltoerist

een kat balanceert op het randje van de vensterbank

hierbij moest ik wel meteen denken aan de oude zwart-witfilm 'geveltoerist' ('safety last!', 1923) van de amerikaanse acteur harold lloyd. lloyd beklimt in die film een wolkenkrabber en hangt zelfs aan de wijzers van een grote klok. halsbrekende toeren, kortom. zoals deze (vermoedelijke) kater in zaltbommel. eerst met een arrogante air van heb-ik-jou-daar uitgebreid gapen en uitrekken en dan waardig schrijdend over de vensterbank richting balkonleuning. met koninklijke waardigheid.

overstekend pils

op de parade in den bosch steekt een serveerster de weg over naar het (tijdelijke) terras op het plein

waarom sluiten ze in godsnaam de straat niet af voor al het rijverkeer? ik vraag het me af als ik zie hoe obers en serveersters de straat tussen de cafés en het plein moeten oversteken. borden langs de kant waarschuwen het verkeer, maar waarschuwen... het helpt niet. waarschuwingen zijn er om in de wind geslagen te worden. jaja, ik weet het, dit klinkt allemaal erg belerend, maar in kan niet anders dan in de stad een hoge mate van hufterig gedrag constateren.
in de stad... we hebben het over den bosch. nog niet zo lang geleden leek het (met name doordeweeks) een spookstad. maar als je er nu om je heen kijkt, lijkt de hoofdstad van brabant zich als eerste stad geheel coronavirusvrij te hebben verklaard. en dat dat dan meteen ook wordt gevierd - en niet zo zuinig ook. de terrassen op de parade en - aan de andere kant van de kerk - aan de voet van de sint-jan zijn netjes anderhalvemetercoronaproof ingericht, maar geen plek is op deze prachtige zaterdagmiddag onbezet.
even terzijde: die terrassen op het plein en in de tuin van de sint-jan aan de hinthamerstraat zijn op zich een heel vrolijke aanwinst voor de stad.

rupsen kraken nestkastje

eikenprocessierupsen pakken (en pikken) nestkastje in

maar dát is niet de bedoeling... overal in de buurt hebben gemeenten op eikenbomen nestkastjes voor kool- en pimpelmezen opgehangen om zo de eikenprocessierups met zijn natuurlijke vijanden te bestrijden, maar nu openen die rupsen de tegenaanval. langs het drongelens kanaal in vught hebben eikenprocessierupsen een van de nestkastjes al ingepakt. de mezenwoning is gekraakt.

landjepik

de markt in boxtel wordt snel omgetoverd tot terras

de horecabedrijven aan de markt in boxtel krijgen van de gemeente de ruimte om hun terrassen fors uit te breiden om aan de anderhalvemeterafstand te kunnen voldoen. vrijdagmiddag hadden de marktkooplieden nog nauwelijks hun hielen gelicht, of de kroeg- en restaurantbazen verhingen de bordjes. ze wisten niet hoe snel ze het terrasmeubilair op de keien moesten zetten...

gezinsuitbreiding

in blijde verwachting
met kroost

nog geen maand geleden broedde dit paartje knobbelzwanen langs de zuid-willemsvaart bij den dungen. vandaag zag ik dat al wat aan de late kant was met mijn kraambezoek.