ingelijst

aalscholver tussen kale takken

ze hebben iets gluiperigs, die aalscholvers. ze hebben veel vijanden (vissers bijvoorbeeld). en het zijn grote vervuilers. ik heb ze vaak geobserveerd in 'de knaal' in hartje helmond en daar is het me opgevallen dat om de tien minuten (bijna op de seconde af) die cloaca open gaat om er een enorme fluim uit te spuiten. daar moet je niet heel toevallig onder staan.
een aalscholver fotograferen is geen kunst. ik doe het nauwelijks meer. maar deze zat erbij alsof-ie zich speciaal voor mij had ingelijst tussen de takken. dat kan ik dan wel weer waarderen. dit plaatje heeft-ie verdiend ;-).

uiltje knappen

fred de bosuil doet een dutje

het zijn dieren van nacht en schemering, dus overdag is het zaak om op te laden. een dutje in een holle boom is dan wel even lekker. dit is fred. dat wil zeggen, hij wordt zo genoemd, heb ik me laten vertellen, door de bewoners van haanwijk en halder en de mensen die speciaal het landhuis opzoeken om deze prachtige bosuil te zien. want hij (of is het een zij?) trekt veel bekijks.

samenscholing hangouderen

zestigplussers in een lange rij voor de prikpost in den dungen

alle lof voor de dungense huisartsen, die vandaag bij hun zestigpluspatiënten boosterprikken zetten. maar tjee, wat zijn er veel ouderen in het dorp. zelf heb ik 35 minuten in de rij moeten staan, hoewel er in hoog tempo werd gevaccineerd. en ik was er nog redelijk vroeg bij. wie later moest aansluiten kan goed een uur hebben moeten wachten.
een foto van de wachtrij die ik postte in de familie-app werd door mijn jongste dochter beantwoord met "samenscholing hangouderen?" en dat was het natuurlijk in zekere zin. de stemming was overigens opvallend goed in de rij. het was toch een beetje een bijzonder uitje.
die rij, trouwens, moet voor de japen van dissel, diederikken gommers en ernsten kuipers van deze wereld een gruwel zijn. nauwelijks mondkapjes, geen anderhalve meter afstand en natuurlijk een groep van meer dan twee personen. maar ach, honderdvijftig mensen in een rij kun je natuurlijk ook zien als vijfenzeventig groepjes van twee.

rijp en groen

buitengebied gemonde na een nachtje vorst

koud hè…

 

vluchtige schoonheid

de zon kleurt wolken rood boven de dungense polder

aan het eind van de middag al, dooft langzaam het licht boven de polder. een veld vol prei verschiet van kleur. het laatste zonlicht speelt nog een spelletje met de wolken. vluchtige schoonheid. het schouwspel is weer zo voorbij - maar ik heb het dan toch maar mooi even meegepikt ;-).

het dominante varken

daags voor een boerenprotest 1n 2019 verloor deze zeug drie van haar elf biggen. en nog steeds vind je op de grondplaat van het beeld van kees jansen (uit 1979) twaalf afgezaagde pootjes. wel een beetje triest gezicht. de bossche wijkagent meldde indertijd de bronsdiefstal op twitter en grapte daarbij: "dit bedoelen we niet met inkrimpen van de veestapel".

ik ben hier vaak langs gekomen, maar heb niet eerder de aanvechting gehad om er een foto van te maken. het beeld was al zo vaak fotografisch vastgelegd dat ik me niet kon voorstellen dat er nog enige eer aan te behalen zou zijn. en dan komt er een dag dat je het toch maar probeert. door mijn knieën gaand, zag ik ineens de symboliek van het beeld dat dit opleverde: zo'n enorm varken aan de voet van het toch bepaald niet minuscule provinciehuis van architect huig maaskant legt de grote belangen van de varkenshouderij in de provincie bloot.

beeldengroep 'zeug met toom biggen' van kees jansen

grijs

fijne motregen op de dijk langs de essche stroom

grijs weer. en niet doordat het een zwart-witfoto is. veel kleur is op een dag als deze (gisteren) weg. een hele middag fijne motregen - te weinig om tijdens een lange wandeling nat te worden, te veel om droog te blijven. maar o, wat wordt het landschap er mooi van, zoals hier op de dijk tussen de halse barrier en halder, met de essche stroom dichtbij (daar links achter die knotwilgen) en nog een lang en modderig pad te gaan.

triomf

sokke verovert de boekenkast

dit mag dus niet. het is haar herhaaldelijk en tot in den treure duidelijk gemaakt. maar ze zit zich daar dan toch maar mooi te laven aan de letteren. haar blik is er een van triomf: haha baasje, gefnuikt...

cat. zwaar bier

sokke

sokke heet ze, om de vier witte voetjes die ze voor de foto angstvallig verborgen houdt. ze is gek op de kartonnen doosjes van het zware bier van de aldi. onder de lamp, op de eetkamertafel. een dondersteen van inmiddels elf maanden oud.
de foto is geschoten met een fuji x-t2 camera met daarop een 50mm lens van nikon (af nikkor 1:1.4 d 50 mm gekoppeld via een kipon adapter). en dat betekent handwerk bij diafragmeren en scherpstellen. maar de kwaliteit van dat simpele lensje is bijna overdonderend. aan deze foto is geen enkele bewerking uitgevoerd. rechtstreeks uit de camera, die stond ingesteld op acros-yellow filmsimulatie. verder: diafragma 1.4, iso 800, 1/250 seconde.