de mac, de kroeg en de kleine ergernissen

kopenkopenkopen... ik heb al een tijd niets besteld en het wordt hoog tijd dat ik weer eens iets ga kopenkopenkopen. potverdomme, dat is niet zomaar een winkelketen die me achter de vodden zit, het is een bedrijf waar in klant ben (dus ook koning).
"je hebt een tijdje niets online bij ons besteld. dat vinden we erg jammer want we hebben weer een hoop nieuwe producten in ons assortiment."
dat vinden ze bij amac helemaal niet jammer omdat ik de kans loop al die mooie nieuwe producten te missen. dat vinden ze bij amac jammer omdat ik een tijdje niet aan verhoging van de omzet heb meegewerkt. en daar heb ik niet aan meegewerkt, omdat ik gewoon een tijdje helemaal niets nodig had. dat is een heel legitieme reden om niets te kopen!
ik kan me meteen uitschrijven voor de nieuwsbrief (zie ik onderaan het mailtje). doe ik natuurlijk direct. krijg ik een pagina waarop ik moet invullen waarom ik me uitschrijf. er is een dropdown-menu met allerlei irrelevante redenen waarom ik die nieuwsbrief niet meer zou willen ontvangen. of wacht, ik zie ook 'anders'. ah... dan kan ik vast even uitleggen waarom ik dit een onzindelijke nieuwsbrief vind. maar nee hoor, ik krijg geen tekstvlakje voor een toelichting. ik klik op 'uitschrijven'. 'je uitschrijving is gelukt'. pffffff...
#amacfail

kopen kopen kopen, bij de computerwinkel en in de kroeg...

mag ik dit mailtje van hallo@amac.nl tot de agressieve verkoopmethodes rekenen? ik denk van wel. het gekke is dat dit mailtje me meteen deed denken aan een ander voorbeeld van agressieve verkoopmethodes, dat me gisteren overkwam in een horecagelegenheid. ik drink samen met mijn tafelgenote een lekker trappistje. op het moment dat ik de laatste slok neem en mijn tafelgenote nog voor één slok in haar glas heeft zitten, staat direct de serveerster bij ons tafeltje om te vragen of we nog een trappistje willen. er is letterlijk nog geen minuut voorbij gegaan tussen het ledigen van mijn glas en de opkomst van de serveerster. voor ik er iets van kan zeggen, bestelt mijn tafelgenote nog een bier - ik volg, na enige aarzeling.
ik drink iets sneller dan mijn tafelgenote (wie mij kent, zal dit niet verbazen). als haar glas nog half vol is, zit er bij mij nog één slok in. nu is de serveerster nog sneller dan eerst. met nog één, respectievelijk nog minstens drie slokken te gaan, wordt mij gevraagd of ik nog een trappist wil.
er zijn in zo'n geval een aantal opties. de sympathiekste is de mevrouw te bedanken voor het vriendelijk aanbod mij op een trappistje te trakteren en dat ik daar graag gebruik van maak. maar dit kwam even niet in mij op. in plaats daarvan vroeg ik haar of ze wellicht de indruk had dat ik infantiel was, of dat een geestelijke handicap had. "als ik wat wil drinken, kan ik dat gewoon aan u vragen, daar heb ik geen hulp bij nodig", zei ik (of woorden van gelijke strekking). ik heb haar nog even onder de neus gewreven hoe zich alles sinds ons eerste biertje voltrokken had. ze wekte niet de indruk enig benul te hebben van haar fouten - hoewel ze nog enige verontschuldigende woorden probeerde te uiten. ik heb haar misnoegd mijn gram geuit over de praktijken in de horeca om door steeds maar aan te dringen bij de klant de omzet te verhogen. het waren geen woorden die vermochten te beklijven.
op de fiets terug naar huis dacht ik ook nog even aan de door de horeca gepredikte gastvrijheid. die kroeg- en restaurantbazen willen zich daar nogal eens op beroepen. maar ze strooien mij geen zand in de ogen. in de horeca zijn wij klant, geen gast. in café noch restaurant worden wij getrakteerd (zoals ik de gasten trakteer die bij mij thuis komen), wij moeten betalen. wij zijn in de horeca klant. een slimme klant laat zich niets aansmeren.

en dan te bedenken dat ik dit stukje tik op de imac die ik ruim vijf jaar geleden bij amac heb gekocht en die ik nog lang niet wil vervangen...
#horecafail

3 thoughts on “de mac, de kroeg en de kleine ergernissen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *