Categorie: foto

kasteel willink

'sokkels' op de entree van kasteel heeswijk

heel snel wordt het donker door het over me heen schuivende loodgrijs. het begint plotseling ook hard te waaien. dan schiet ineens vanuit het zuidwesten de lage zon door en gat in de wolken en zie ik: een willink.
de kleur geel in het pleisterwerk en de manier waarop de sokkel wordt aangelicht ademen de magisch-realistische sfeer van bijvoorbeeld 'het gele huis' van kunstschilder carel willink. en bouwwerkjes als deze doen sowieso al denken aan die vele sokkels (al dan niet met beelden erop) in willinks schilderijen. zoiets krijg je dan als cadeautje zomaar ineens voorgeschoteld tijdens je wandeling. ik heb er wel snel voor moeten handelen, want na nog geen halve minuut was het toverachtige beeld verdwenen. de zon hield het helemaal voor gezien.

even niet goed opgelet?

het gedicht, gevat in cortenstaal, langs de oosterplas.

hoe vaak ben ik hier al langs gelopen zonder het te hebben gezien? en dan sta je er weer, en dan lees je het weer, en dan zie je ineens: het klopt niet.

de foto toont hem al, maar hier toch nog even de tekst van het gedicht:

"flonkerende sterren, de maan die schijnt.
of de zon, die zacht in het water verdwijnt.
wij zitten samen, hand in hand,
aan de oosterplas, in het mulle zand.
voor ons is het van grote waarde
het mooiste plekje op aarde."

wat klopt hier dan niet? nou, als je hand in hand in het zand wil zitten langs de oosterplas, moet je op het strand zijn, aan de zuidwestkant van de plas. en als je daar zit, zit je dus met je rug naar de ondergaande zon en kun je de zon niet in het water zien zinken.

heeft de dichteres even niet goed opgelet?

maar los van alles: of je de zon nu van voren of van achteren ziet of voelt ondergaan, dit kan natuurlijk toch echt het mooiste plekje op aarde zijn.

neplichtjes

sap en bolduc langs de a2

bolduc noemt zich 'first class multi tenant zakenlocatie'. het iconische zakengebouw is de entree van den bosch vanuit noordelijke richting. niet te missen. kijkend vanaf het pad langs het máximakanaal tijdens mijn wandeling lijkt het of daar deze zondag nog hard wordt gewerkt. alle vensters verlicht. maar nee... het zijn neplichtjes. ik sta toevallig net op een plek die het licht van de laagstaande zon in al die ramen doet reflecteren. het is nog maar halverwege de middag, maar het oogt al best wel schemerig. het is dan ook een middag met fraaie donkere wolkenpartijen. op de voorgrond raast het verkeer over de rijksweg a2.

uitgestald

kerststalletje aan de poeldonksedijk in den dungen

ze waren maar wat druk met al die stallen van de kerststallenroute in den dungen, maar met de kerst achter de rug en het nieuwe jaar begonnen, zijn ze nou wel zo'n beetje uitgestald. zo komt het in de kraam te pas. jozef en maria vonden onderdak, maar de stal is dakloos.
overigens wel een publiekstrekker, zo'n kerststallenroute met wel tweehonderdvijftig stallen en stalletjes op erven, in voortuinen, langs dijken en straten. heel veel gezinnen zijn er de afgelopen weken speciaal een wandelingetje voor gaan maken.

groot verdriet

de knotwilg lijkt zo uit een sprookje weggelopen

ik keek voor de zekerheid nog maar een keer, maar ook toen zag ik een knotwilg die me aankeek. een treurende knotwilg. huilend. vanuit z'n kruin sijpelde links en rechts regenwater langs de schors naar beneden. de mond minder ver open gesperd dan die op het schilderij de schreeuw van edvard munch, maar nochtans een uitdrukking die in de buurt van verschrikking komt. geen schreeuw misschien, maar wel een uiting van pijn of groot verdriet. de boom zou zo uit een eng sprookje weggelopen kunnen zijn. maar hij staat dus gewoon in de dungense polder, aan de kloosterstraat.

ingelijst

aalscholver tussen kale takken

ze hebben iets gluiperigs, die aalscholvers. ze hebben veel vijanden (vissers bijvoorbeeld). en het zijn grote vervuilers. ik heb ze vaak geobserveerd in 'de knaal' in hartje helmond en daar is het me opgevallen dat om de tien minuten (bijna op de seconde af) die cloaca open gaat om er een enorme fluim uit te spuiten. daar moet je niet heel toevallig onder staan.
een aalscholver fotograferen is geen kunst. ik doe het nauwelijks meer. maar deze zat erbij alsof-ie zich speciaal voor mij had ingelijst tussen de takken. dat kan ik dan wel weer waarderen. dit plaatje heeft-ie verdiend ;-).

samenscholing hangouderen

zestigplussers in een lange rij voor de prikpost in den dungen

alle lof voor de dungense huisartsen, die vandaag bij hun zestigpluspatiënten boosterprikken zetten. maar tjee, wat zijn er veel ouderen in het dorp. zelf heb ik 35 minuten in de rij moeten staan, hoewel er in hoog tempo werd gevaccineerd. en ik was er nog redelijk vroeg bij. wie later moest aansluiten kan goed een uur hebben moeten wachten.
een foto van de wachtrij die ik postte in de familie-app werd door mijn jongste dochter beantwoord met "samenscholing hangouderen?" en dat was het natuurlijk in zekere zin. de stemming was overigens opvallend goed in de rij. het was toch een beetje een bijzonder uitje.
die rij, trouwens, moet voor de japen van dissel, diederikken gommers en ernsten kuipers van deze wereld een gruwel zijn. nauwelijks mondkapjes, geen anderhalve meter afstand en natuurlijk een groep van meer dan twee personen. maar ach, honderdvijftig mensen in een rij kun je natuurlijk ook zien als vijfenzeventig groepjes van twee.

vluchtige schoonheid

de zon kleurt wolken rood boven de dungense polder

aan het eind van de middag al, dooft langzaam het licht boven de polder. een veld vol prei verschiet van kleur. het laatste zonlicht speelt nog een spelletje met de wolken. vluchtige schoonheid. het schouwspel is weer zo voorbij - maar ik heb het dan toch maar mooi even meegepikt ;-).

cat. zwaar bier

sokke

sokke heet ze, om de vier witte voetjes die ze voor de foto angstvallig verborgen houdt. ze is gek op de kartonnen doosjes van het zware bier van de aldi. onder de lamp, op de eetkamertafel. een dondersteen van inmiddels elf maanden oud.
de foto is geschoten met een fuji x-t2 camera met daarop een 50mm lens van nikon (af nikkor 1:1.4 d 50 mm gekoppeld via een kipon adapter). en dat betekent handwerk bij diafragmeren en scherpstellen. maar de kwaliteit van dat simpele lensje is bijna overdonderend. aan deze foto is geen enkele bewerking uitgevoerd. rechtstreeks uit de camera, die stond ingesteld op acros-yellow filmsimulatie. verder: diafragma 1.4, iso 800, 1/250 seconde.

poes

poes op de krant. beetje lastig met bladeren, maar wel weer gezellig

iets meer dan twee jaar was er geen kat in huis. sinds de dood van sappho wilden we er niet meer aan beginnen. maar na al die tijd zijn we er nu toch van overtuigd dat de voordelen tegen de nadelen opwegen.
en zo hebben we nu dan toch weer een poes, zeven maanden oud. ze kwam vanmorgen uit het asiel. daar had ze een foute naam. maar daar kun je als nieuwe baas en bazin natuurlijk gewoon wat aan doen. en zo heet ze nu gewoon poes.