Categorie: algemeen

dierenleed

twan van der heijden bij de doodgereden jonge ree

het autootje dat me voorbij rijdt, stopt een paar honderd meter voor me uit. een man stapt uit, scharrelt en zoekt in de greppel en tilt daar aan één poot een dood jong dier uit. een ree, een geitkalf. “geschoten of doodgereden”, vraag ik. doodgereden dus, constateert de man die zich bekend maakt als twan van der heijden. hij is vrijwilliger van de stichting afhandeling & monitoring fauna-aanrijdingen (samf). en dit is wat hij doet: dode dieren ruimen die door bij het oversteken van de weg het loodje hebben gelegd.
“ik denk dat het een geitkalf van omstreeks mei vorig jaar is”, verklaart van der heijden desgevraagd. vermoedelijk vanmorgen doodgereden langs de vogelenzang in sint-michielsgestel.
doodgereden dieren… ik kijk er toch wel van op als van der heijden vertelt dat vorig jaar in zijn regio in noord-oost brabant ruim 300 doodgereden dieren zijn geruimd. en dat zijn dan alleen nog maar de reeën en herten. in de hele provincie noord-brabant zijn het er vorig jaar zo’n 1.100 geweest. daarnaast zijn er andere verkeersslachtoffers zoals dassen, vossen, herten en wilde zwijnen - ze lopen alles bij elkaar ook in de honderden. zo veel… ik had me dat nooit gerealiseerd.

in de mist

 

 

 

tussen den dungen en berlicum liggen het aa-veld en beekveld. het is een gebied waar de rivier de aa weer meandert terwijl het vroeger een recht-toe-recht-aan waterloop was. het is qua omvang een polder van niks, maar het is er mooi.
nog mooier is het bij mist. de mist, die de lelijkheid (een loonwerkbedrijf, silo's, de provinciale weg n279) op afstand houdt. nou ja, ook zonder mist is het er best mooi hoor. maar mét mist...

 
 

morsig tiepje

merel in de rui

kijk 'm zitten, de merelman, op het zadel van de fiets. ze kunnen echt van die morsige tiepjes zijn als ze ruien. van die verfomfaaide verenbolletjes. dan zijn ze zo leuk...
de merel is de vogel van het jaar, meldt de krant vanmorgen. maar in het zelfde bericht wordt uitgelegd dat het aantal merelpaartjes in nederland is gedecimeerd. ik voel me wel een beetje schuldig. de ene boom in ons tuintje die ruimte bood aan nesten is vorig jaar bij een storm gesneuveld. er is niets voor terug gekomen. en we hebben inmiddels weer een poes. dat zal voor het komende broedseizoen ook geen aanbeveling zijn. maar de grootste boosdoener is volgens mij het verdwijnen van heel veel begroeiing in de omgeving, voor een belangrijk deel ten behoeve van de vooruitgang (een nieuw woonwijkje).

de polder brandt

het was weer mooi in de polder, aan het eind van de middag

rundumhause

in 2013 legde de amerikaanse fotograaf todd gipstein een jaar lang de wereld binnen een mijl rond zijn huis vast en zette het resultaat als filmpje op youtube. de video 'x100: 1 mile, 1 year, 1 lens' is ruim tachtigduizend keer bekeken.
het is verre van origineel dat ik het afgelopen jaar iets soortgelijks heb ondernomen. gipstein deed het om zichzelf uit te dagen. hij wilde bewijzen dat je niet alleen op verre reizen mooie foto's kunt maken (hij werkte onder meer voor national geographic), maar ook dichtbij huis.
mijn drijfveer was corona. je wilt als pensionado wiens vrijwilligerswerk is stilgevallen toch ook nog wat uitdaging hebben. nergens heen, niks te doen, maar veel te wandelen met een camera om je nek.

maar binnen een mijl rond mijn buitenwijkrijtjeshuis ben je wel heel gauw uitgekiekt. ik heb de marge wat verruimd naar een straal van een kilometer of zes. vandaar de titel: rundumhause. het lijkt duits, maar onze oosterburen lachen je recht in je gezicht uit als je op deze manier wilt duidelijk maken dat je in de vakantie thuis bent gebleven. waar was jij naatoe? naar rundumhause. vaak gehoord zo.
net als gipstein heb ik een jaar lang gefotowandeld. ik heb dezelfde camera gebruikt als hij - en voor dit project ook alleen die camera; een fuji x100. een kleine camera met een 23mm vaste lens. voor inzoomen moest ik dus zelf lopen.
het zijn ongeveer 150 zwart-witfoto's met als middelpunt den dungen, maaskantje en sint-michielsgestel. er zitten uitschieters bij naar net over de grenzen van rosmalen, berlicum en schijndel. maar steeds dus dagelijkse loopafstanden. als je twaalf kilometer wandelt, ben je nog maar hooguit zes kilometer van huis geweest. het is dus fotograferen geweest op pakweg 113 vierkante kilometer (een straal van 6 kilometer en daarmee dan een pi-r-kwadraatje doen).
wat je ook van het resultaat kunt zeggen, voor mij is het project toch wel een openbaring geweest. ik heb in mijn eigen vertrouwde omgeving veel nieuwe dingen ontdekt door bewust, soms zelfs geconcentreerd te wandelen.

uiltje knappen

fred de bosuil doet een dutje

het zijn dieren van nacht en schemering, dus overdag is het zaak om op te laden. een dutje in een holle boom is dan wel even lekker. dit is fred. dat wil zeggen, hij wordt zo genoemd, heb ik me laten vertellen, door de bewoners van haanwijk en halder en de mensen die speciaal het landhuis opzoeken om deze prachtige bosuil te zien. want hij (of is het een zij?) trekt veel bekijks.

rijp en groen

buitengebied gemonde na een nachtje vorst

koud hè…

 

het dominante varken

daags voor een boerenprotest 1n 2019 verloor deze zeug drie van haar elf biggen. en nog steeds vind je op de grondplaat van het beeld van kees jansen (uit 1979) twaalf afgezaagde pootjes. wel een beetje triest gezicht. de bossche wijkagent meldde indertijd de bronsdiefstal op twitter en grapte daarbij: "dit bedoelen we niet met inkrimpen van de veestapel".

ik ben hier vaak langs gekomen, maar heb niet eerder de aanvechting gehad om er een foto van te maken. het beeld was al zo vaak fotografisch vastgelegd dat ik me niet kon voorstellen dat er nog enige eer aan te behalen zou zijn. en dan komt er een dag dat je het toch maar probeert. door mijn knieën gaand, zag ik ineens de symboliek van het beeld dat dit opleverde: zo'n enorm varken aan de voet van het toch bepaald niet minuscule provinciehuis van architect huig maaskant legt de grote belangen van de varkenshouderij in de provincie bloot.

beeldengroep 'zeug met toom biggen' van kees jansen

grijs

fijne motregen op de dijk langs de essche stroom

grijs weer. en niet doordat het een zwart-witfoto is. veel kleur is op een dag als deze (gisteren) weg. een hele middag fijne motregen - te weinig om tijdens een lange wandeling nat te worden, te veel om droog te blijven. maar o, wat wordt het landschap er mooi van, zoals hier op de dijk tussen de halse barrier en halder, met de essche stroom dichtbij (daar links achter die knotwilgen) en nog een lang en modderig pad te gaan.