Auteur: jan van de ven

lekker in je bubbel

zeepbellenkunst op het kerkpleintje in den bosch

lekker in je bubbel... en dan wel letterlijk. een zeepbellenkunstenmaker op het kerkpleintje in den bosch maakte er vanmiddag een sport van kinderen in zijn enorme zeepbellen te vangen - en daarmee in de prachtigste regenbogen. twee stokken, een stuk touw daartussen en een forse emmer afwasmiddel; je zou zomaar ingewikkelder vormen van vermaak kunnen bedenken.
en het plein is meteen ook maar in bad gedaan...

litteken

ach, toch nog maar weer eens naar kijken, dacht ik toen ik op netflix 'the da vinci code' - naar het gelijknamige boek van dan brown - langs zag komen.

maar de film viel weer tegen, zoals ook het boek tegenviel. je leest het met razende vaart, want het is knap opgeschreven, met aan het eind van zo'n beetje elke pagina een cliffhanger, maar brown grossiert ook in ongeloofwaardig geleuter.

de auteur voert politie-inspecteur fache op, die afgeeft op de glazen piramide van het louvre, een ontwerp van de chinees-amerikaanse architect ieoh ming pei. fache noemt deze hoofdingang van het museum, midden op de cour napoléon, "the scar on the face of paris".

meteen ben ik mijn fotoarchief in gedoken om foto's te bekijken die ik al weer wat jaartjes geleden heb geschoten. het mag met een plaatje als dit wel duidelijk zijn dat ik het niet bepaald eens ben met wat dan brown inspecteur fache (bijgenaamd the bull) in de mond legt.

geen litteken, maar een sieraad!

de piramide van het louvre

grootsteedse allure

nieuwbouw in het 'gasthuiskwartier' aan de nieuwstraat in den bosch

maanden niet in de binnenstad van den bosch geweest - en als je er dan weer even een wandelingetje maakt, zie je ineens dit: een verdikte en ingekorte versie van het flatiron building in new york.
ik heb het idee dat hier op het terrein van het voormalige groot ziekengasthuis heel mooie dingen aan het ontstaan zijn. maar... zijn de woningen die hier gebouwd worden nog haalbaar voor mensen met een niet al te groot inkomen? het is natuurlijk geen 5th avenue in new york, maar locaties als deze zijn op voorhand al niet bedoeld geweest voor mensen met een laag inkomen. (ik heb trouwens het idee dat voor mensen in deze inkomenscategorie helemaal niks meer wordt gebouwd.)

weerwolven

volle maan boven het sterrenbos

vrijdag 10 januari. volle maan. als de klok straks middernacht heit, is het weerwolventijd. maar het is nog het begin van de avond als de maan door de bomen schijnt boven het sterrenbos tussen den bosch en sint-michielsgestel.
het pad naar de boerderij verderop (ooit woonhuis en atelier van de in 2004 overleden beeldend kunstenaar leon adriaans) is nog nat van de regen en reflecteert het maanlicht mooi. was dat niet het geval geweest, was ik er waarschijnlijk ook zo voorbij gefietst.
we zijn inmiddels een dagje verder. en... geen weerwolf gezien of gehoord. daar zijn we dan weer mooi aan ontkomen.

jip en janneke-koeien

koeien op de dijk langs de rivier de aa

het was op een mooie (qua licht en lucht) donderdag in augustus. op de dijk langs de rivier de aa bij middelrode moest ik tussen de koeien door fietsen. uit ervaring weet ik: pas stoppen als je de 'kudde' voorbij bent, want koebeesten zijn razend nieuwsgierig en voor je het weet word je volledig door ze ingesloten. niet dat 't gevaarlijk is, maar je kunt meteen geen kant meer op als ze samengedromd hun blijken van aanhankelijkheid tonen (lange tongen, natte neuzen).
dus even verderop gestopt. en daar kwamen de eerste al aanzetten. waar de rest nog buiten zicht was, ben ik voor deze twee dames op de knieën gegaan om ze tegen het licht en de wolken te fotograferen. als jip en janneke-koeien, vrij naar de silhouettekeningen van fiep westendorp bij annie m.g. schmidts kinderboeken.

visjesvreter

aalscholver op een damwand in de rivier de aa

altijd die karakteristieke houding: slag in de nek, kop naar links of naar rechts maar bijna nooit vooruit en die rare naar beneden gebogen punt aan de bovenkant van de snavel. om de tien minuten spant zich het lijf even om ongedefinieerde troep uit de cloaca te flatsen. en dan hebben we het alleen nog maar over de stilzittende aalscholver. als-ie aan het werk gaat, richt-ie in de regel ware slachtingen aan onder de vissen. het is een geraffineerde jager, niet erg geliefd bij menselijke visjesvangers (ik noem ze maar zo, want 'sportvissers', zoals ze zichzelf noemen, is een contradictio in terminis).
vanmiddag was het prachtig weer voor een ommetje op de fiets langs de aa. bij berlicum kruist deze rivier (via een duiker) het máximakanaal en daar vlakbij poseerde deze aalscholver in het tegenlicht van de lage zon.
als het je zo mooi grafisch wordt gepresenteerd, heb je geen kleur meer nodig.
dit is het zwartwit van fuji's acros-film met geelfilter.

de wandeling

het is niet eens ver van de bewoonde wereld en het is gewoon 2019. maar je waant je hier eeuwen terug in de tijd, toen wegen nog niet verhard werden en karrensporen de weg wezen. toch ligt de stadsrand van den bosch op slechts een paar honderd meter afstand, aan de andere kant van de A2.
dit is de koestraat die landgoed de pettelaar doorsnijdt. het oogt wat woest zo, met die kale eiken en de laag bladeren die het pad aan het oog onttrekken, maar dat is slechts schijn. het is hier best idyllisch. en je kunt hier een aardig rondje maken over onverharde wegen zoals de wolfsdreef en de houwsestraat, een rondje om een van de mooiste bolle akkers. je hebt alleen wel altijd - als je in noordelijke richtingen kijkt - het provinciehuis van brabant in beeld. prachtig stukje architectuur hoor, van meneer maaskant, maar heel af en toe zou je er ook weleens niet tegenaan willen kijken.

een man wandelt met zijn hond op de koestraat door landgoed de pettelaar

de pot met goud

het tunneltje onder de bosschebaan bij den dungen

ineens regent het, maar een waterig zonnetje kleurt alles nog aangenaam onder dreigende donkere wolken. daar hoort een regenboog bij die in de buurt van mijn achtertuin (schat ik optimistisch in) de pot met goud aanwijst. heel vaag kun je ook nog de tweede regenboog zien. de wielrenners uit geffen kiezen eieren voor hun geld en schuilen onder het tunneltje.

in verval

fotograaf jan mulders kijk naar schokkende beelden van fotograaf alejandro cegarra over venezuela, een land in verval

het zijn indrukwekkende beelden, de foto's in de serie 'state of decay' (in staat van verval) van de venezolaanse fotograaf alejandro cegarra. vijftien tot twintig jaar geleden leek het venezuela voor de wind te gaan, daarna zette het verval in. en cegarra volgde de teloorgang van zijn land met zijn camera. hij won er de derde prijs in de verhalende fotoseries van de world press photo competitie mee.
'state of decay' is een van de pakkende fotoreportages op de world press photo tentoonstelling in de voormalige willem 2 sigarenfabriek aan de boschdijkstraat in den bosch. gebiologeerd kijkt hier de bossche fotograaf jan mulders naar het werk van cegarra op de officiële openingsbijeenkomst van de expositie. mulders stelde vorig jaar tegenover de willem 2, in de verkadefabriek, zijn fotoserie 'alles voor de show' ten toon, over showworstelaars.

Lees meer

spannend

geel, rood, blauw en zwart (jawel, van links naar rechts). offsetplaten van het boekje 'vernieuwing nationaal monument kamp vught' bij de pers.

spannend, zien hoe je boek gedrukt wordt. sowieso is een drukkerij een prachtig bedrijf, waar het ruikt naar drukinkt (hoe goed de afzuiginstallaties ook zijn). drukinkt, de geur die ik associeer ouderwetse krantenpersen. voor mij pure nostalgie.

maar dit is een hypermodern bedrijf: drukkerij tielen in boxtel. en dat is toch wel andere koek dan de oude koebau uit het loodzettijdperk van het brabants dagblad aan het emmaplein in den bosch, jaren zeventig, waarop mijn nostalgie berust. ik noem maar wat...
over twee weken (27 november) is de officiële opening van het geheel vernieuwde nationaal monument kamp vught. op die dag opent tevens een expositie van foto's die ik heb geschoten tijdens de verbouwing. ik ben daar ruim een jaar voor in touw geweest en ik heb vooral geprobeerd de mensen in beeld te brengen die de klus hebben geklaard.
de tentoonstelling toont 35 foto's, maar er is ook dat boekje, met meer dan het dubbele aantal beelden, ook te verschijnen op de openingsdag van het vernieuwde herinneringscentrum. oplage 500. dus niet bedoeld voor de verkoop. het boekje is er voor de vrijwilligers van nationaal monument kamp vught, de bouwers van de nieuwbouw en de tentoonstelling en vrienden en relaties.
het drukwerk is gedaan, het bindwerk volgt. en en dan op een dag verschijnen de dozen.
spannend.