Auteur: jan van de ven

i’m a poor lonesome cow…

arcadië aan de dommel

een mooi arcadisch tafereeltje, afgelopen zaterdag geschoten langs de rivier de dommel bij boxtel. volstrekte rust, een eenzame kuierende koe, het mooiste weer van de wereld. en dat alles eigenlijk voor mij bijna naast de deur. wie verre reizen maakt mag dan misschien veel kunnen verhalen, maar waarom zou ik het ver zoeken als het dichtbij al zo aangenaam is. dan maar niks te vertellen...

dofeide

een een bescheiden lapje bloeiende heide

aan drie kanten loofbos, in de verte weilanden en een akkers vol maïs. en daar tussenin ligt een haast verloren veldje bloeiende heide. dopheide, of - zoals wij thuis zeggen - dofeide (per slot van rekening dient men de ph als f uit te spreken, toch?). je kunt er van twee kanten komen, via een karrenspoor of een smal pad langs een slootje. het is te fietsen, maar je fiets vindt dat niet leuk (een goed verend zadel is aan te bevelen). hier heet het 't crijspot, gelegen tussen de dorpen sint-michielsgestel, schijndel en gemonde. je vindt er naast de bomen en de heide een aangenaam bankje en een stokkapel. en o, ja, ook heel veel rust...

 

de vrouw met de baard

portret van een trekpaard, een merrie met baard

imposant en enorm is deze schoonheid als ze even kennis komt maken aan het hek. af en toe stampvoetend, waarschijnlijk om zich de horzels van het lijf te houden. bruingrijs is ze (en daar maak je dan een zwart-witfoto van), met lange zwarte sokken boven de hoeven. een wit blesje gaat schuil achter zwart ponyhaar dat gelardeerd is met grijze lokken. maar... ze is een vrouw met een baard.

lekker fietsje

koeien lebberen aan m'n fiets

een onverhard pad langs de rivier de aa bij middelrode. je kunt er midden tussen de koeien door fietsen. er staat een bankje dat het aantrekkelijk maakt om even af te stappen. en dat vinden die koeien dan weer mateloos interessant. ze komen om je heen staan, likken je handen, proberen je overhemd te verorberen en als je kletsnat gelikt bent, beginnen ze aan je fiets. dat likken is tot daar aan toe, maar deze jongedames beginnen vervolgens ook aan die net nieuwe fietstassen te knagen. daar heb ik helaas een stokje voor moeten steken. voor de rest had het de aard van een gezellig theekransje.

afrikaantjes

afrikaantjes (bijna) zo ver het oog reikt

je ruikt ze eerst al van verre - en dan ontvouwt zich die enorme akker vol afrikaantjes. bijna zo ver het oog reikt. van geel, over oranje, naar rood tussen contrasterend groen. dat ziet er toch wel heel zomers uit.

schaduw

een stier zoekt de schaduw op

het is het allerwarmste moment op de allerwarmste dag. deze ferme jongen heeft de schaduw van wat laag geboomte opgezocht. 't is het enige wat er op zit. de dames om hem heen zijn al net zo loom als dit heerschap zelve. maar hij houdt het allemaal wel scherp in de gaten, zo door het gebladerte heen.

verkoeling?

onder de parasols bij een licht briesje en 33˚c

als het volgens de weer-app in onze eigen tuin 39 graden is, begint aan de kagerplassen - ruim honderd kilometer noordwestelijker - een licht briesje op te steken en houdt het kwik in de thermometer stil bij 33 graden. dat is voor dit koppel het moment om op de dijk onder parasols verkoeling te zoeken. een beetje wind en nog ruim boven de dertig... kun je dan spreken van verkoeling? nauwelijks. maar alle beetjes helpen natuurlijk.

waar is floris als je ‘m nodig hebt?

riddergevechten bij kasteel heeswijk

terug in de middeleeuwen. dat zie je wel aan de foto. zulke foto's maakten ze toen - of niet soms? het gaat er stevig aan toe. moet hier niet ingegrepen worden? waar is ridder floris van rozemond als je 'm nodig hebt? maar ontwaar ik daar een anachronisme?

Lees meer

vrolijke akker

zomers tafereeltje met bloemen en koren

oranje-rood, paars, groen, blauw, geel... je kunt 't nauwelijks zomerser bedenken. 't is feest op de bolle akker langs de wolfsdreef in sint-michielsgestel. eigenlijk had ik er nog wel wat korenbloemen bij willen hebben, maar die stonden weer ergens anders en daar waren dan weer niet de kleuren die ik hier aantrof.

giftige schoonheid

rupsen van de sint-jacobsvlinder op het jabobskruiskruid

waar zoek je de rups van de sint-jacobsvlinder? nou, op het sint-jacobskruid of jacobskruiskruid. een
fraaie zwart-geel gestreepte schoonheid die kruipt op de stengels van de giftige plant. de rupsen eten ervan en worden daardoor zelf ook giftig - en daarmee onaantrekkelijk als prooi. het zijn harige rupsen, maar die harigheid is heel wat onschuldiger dan die van de eikenprocessierups. giftig zijn trouwens ook de opvallend rood-zwarte vlinders waarin de rupsen zich ontpoppen.
jacobskruiskruid vol met deze gestreepte rakkers staat onder meer langs de rivier de aa bij berlicum.