Auteur: jan van de ven

stevige bries

donkere, voortrazende wolken schuiven voor de zon boven empel

het ene moment zijn er vooral grote blauwe hemelpartijen, het andere moment is het alsof de ruiters van de apocalyps het firmament bejagen. alles gaat razendsnel. het is windkracht 8 waarmee de prachtigste wolkenpartijen worden voortgedreven.
je kunt met dit weer lekker bij de kachel blijven zitten, maar je kunt ook op de fiets stappen om te voelen hoe het is, en om die prachtige wolkenpartijen boven het landschap te zien. zoals hier bij empel aan de maas.

lente op nieuwjaarsdag

de zwarte zwanen van kasteel heeswijk met twee pulletjes

het water weerspiegelt blauwe lucht en de muren en torens van kasteel heeswijk. een mooie achtergrond voor het jonge grut (en het ouderlijk paar natuurlijk) in de slotgracht van de burcht. op nieuwjaarsdag even een ommetje maken op de fiets en dan deze surprise in de schoot geworpen krijgen... als het een voorbode is, gaan we een mooi jaar tegemoet.
ik houd van vogeltjes, maar ben ornithologisch niet echt geschoold. dus of het echt heel bijzonder is, weet ik niet. maar het verbaasde me wel, twee van die dartele pulletjes die even voor de jaarwisseling uit het ei gekropen moeten zijn.
het is natuurlijk ook wel een jaarwisseling in bijna lente-achtige toestanden...

het eerste online dagblad

het is voor het eerst - heel toevallig hoor - dat ik er op oudejaarsavond bij stil sta: dat het de dag is dat in een grijs verleden het eerste nederlandse dagblad online ging. en dat was het eindhovens dagblad. en dat was - vandaag precies 24 jaar geleden - mijn schuld. ik denk dat ik daarmee de eerste kranteninternetredacteur van nederland was.
dat ik er bij stil sta, komt door facebook. ik zie daar in mijn 'herinneringen' een stukje van mijn vroegere adjunct-hoofdredacteur peter daalder van vier jaar geleden opduiken - het vierde lustrum van het eindhovens dagblad online - met een plaatje van hoe die eerste internetkrant eruit zag. als ik het beeld vergelijk met waartoe het allemaal uiteindelijk heeft geleid, voel ik toch een lichte gêne. want... wat was het nou toch eigenlijk helemaal...

31 december 1994: het eerste eindhovens dagblad online

Lees meer

slagveld

geknotte wilgen in 't woud tussen den dungen en schijndel

alsof er een grote scheerbeurt overheen is gegaan. op deze laatste dag van 2018 zijn de knotwilgen van hun takken gescheiden. het lijkt wel een slagveld, hier in 't woud tussen den dungen en schijndel.

Lees meer

op visite

bezoeksters van de tentoonstelling te midden van de foto's van thijs wolzak in het design museum den bosch

voor elk van de uitvergrote (en uitgelichte) foto's van thijs wolzak staan stoelen of bankjes. je gaat er zitten, alleen of met andere tentoonstellingsbezoekers - die je vaak helemaal niet kent - en het voelt alsof je op visite bent in het huis van de geportretteerde.
het zijn mega-grote foto's, in het design museum in den bosch. de interieurs met hun bewoner(s) zijn overdonderend. je ziet dat dit ook van alle bezoekers de ervaring is: ze moeten het even op zich laten inwerken. en daar zijn dan die stoelen en bankjes voor - er wordt gretig gebruik van gemaakt.

Lees meer

schilderij in de polder

je fietst door het landschap en ziet ineens een beeld dat je doet denken aan het werk van een bepaalde kunstschilder. ik heb dat wel vaker. zo dacht ik op deze plek op dit moment: als kees bol (1916-2009) hier had gestaan, had-ie 't zo geschilderd. de plek was de keerdijk in den dungen, het moment 24 december 2018, 16:04 uur.
als ik thuisgekomen ga googelen naar de landschappen van bol en er ook pinterest nog eens op afstruin, kan ik toch niet echt een schilderij vinden waar het beeld van de foto in voorkomt. het landschap dat ik met de camera in zijn stijl heb geprobeerd vast te leggen, althans de sfeer ervan, vind ik alleen maar in fragmentjes terug in zijn schilderijen, en dan vooral in winterse taferelen langs de maas.
zo zie je dat je je kunt vergissen op momenten dat je denkt dat je een mooie kees bol staat te fotograferen.
of vergissen... als ik nog eens goed kijk, zie ik nog steeds een beeld dat me schilderijen van kees bol voor de geest haalt.

vaag roodomrande wolken van de zonsondergang reflecteren in het water op de akkers langs de keerdijk in den dungen

verzet

selma van der perre opent de tentoonstelling 'palet van verzet' door het woord 'verzet' met verf aan te brengen op een schildersdoek

opnieuw een tentoonstelling over moedige vrouwen bij nationaal monument kamp vught: 'palet van verzet', over moedige vrouwen van toen en nu, gebaseerd op het gelijknamige boek van simone jacobs. het is een expositie waarin veertien vrouwen worden geportretteerd (de foto's zijn van chris van houts) die het niet pikten - of het nu de nazi's waren in de tweede wereldoorlog waartegen ze in opstand kwamen of onderdrukkers die sindsdien vrouwen de barricaden hebben opgejaagd, ze lieten het niet over hun kant gaan. de tentoonstelling werd vandaag geopend door selma van der perre (1922), die in de tweede wereldoorlog deel uitmaakte van de verzetsgroep van joop westerweel.
vier van de nog levende verzetsvrouwen uit de tweede wereldoorlog doen op panelen hun verhaal: selma van der perre, joke folmer (helper van piloten en joden,), mia lelivelt (hulp aan piloten en ontvluchte krijgsgevangenen), betty polak (echtgenoot philip de leeuw is hoofd van een knokploeg in bilthoven), freddie oversteegen (gewapend verzet, samen met zus truus en hannie schaft). de laatste overleed jongstleden september. daarnaast zijn er de vertellingen van moedige vrouwen van na de tweede wereldoorlog onder wie hedy d’ancona (feministisch politicus), shirin musa (oprichter femmes for freedom), iris kenmil (kunstenares), liesbeth zegveld (advocaat) en marielle van uitert (oorlogsfotograaf).

selma van der perre met op de achtergrond haar eigen portret (foto chris van houts), directeur jeroen van den eijnde van nationaal monument kamp vught en oud-gevangene joke folmer.