Auteur: jan van de ven

koolzaad

beusingsedijk berlicum: helemaal geel

ik schiet mijn plaatjes nu heerlijk dicht bij huis - wel zo handing in tijden corona. en hoe meer ik teruggeworpen word op de naaste omgeving, des te meer ik zie. of misschien kan ik beter zeggen: des te minder ik over het hoofd zie. hoewel... misschien is dit niet zo'n goed voorbeeld, want zoveel moois aan koolzaad, daar stap je natuurlijk altijd wel even voor af, of het nu ergens ver weg is of (bijna) om de hoek, zoals hier op een dijkje bij de brug over de rivier de aa in de beusingsedijk in berlicum.

louis van dijk †

1961, louis van dijk wordt ingehaald in vakantieoord dennendal in nunspeet na het winnen van het jazzconcours in loosdrecht

vandaag is jazzpianist louis van dijk overleden. ik moet voorop stellen dat ik wel iets met jazz heb, maar niet echt heel veel. ik ben dus ook helemaal geen kenner. maar louis van dijk...
ik was elf en hij liep tegen de twintig toen hij in loosdrecht het jazzconcours won. de vakantievierders op dennendal in nunspeet, het vakantieoord waar hij schnabbelde door muziek te maken in de recreatiezaal, haalden hem op van het station. hij werd hij met hoge hoed - waarschijnlijk nogal ongemakkelijk - voortgereden in een kruiwagen. vakantiegangers voorop met een spandoek met de tekst 'it don't mean a thing when you aint got that swing'.
de beelden uit die tijd staan me nog wel voor de geest. maar misschien komt dat weer vooral doordat ik ze ook nog zomaar uit mijn oude fotoalbum kan halen.
ik heb de twee plaatjes - die ik waarschijnlijk toentertijd zelf heb geschoten met een kleine russische camera die ik van mijn vader had gekregen - met de iphone even vanuit het oude album gekiekt.
1961... een datum heb ik niet. zomervakantie - want alleen in de zomervakantie gingen we in die jaren naar dennendal.
die foto's zien er natuurlijk niet uit, maar het is wel heel erg vintage.

je ziet meer als je minder mag (2)

mooie symmetrie op een veghels industrieterrein. de pruiken op de boompjes aan de edisonweg doen me meteen denken aan de stampertjes zoals fiep westendorp die tekende voor annie m.g. schmidts pluk van de pettenflat.

er mag weer minder dan een week geleden en nog steeds probeer ik meer te zien nu minder mag. nog steeds grijpt het coronavirus om zich heen (hoewel het in brabant de goede kant op lijkt te gaan) en wordt ons aangeraden het binnen toch vooral boven het buiten te verkiezen - maar dat lukt me toch niet helemaal. een fietstocht, een wandeling, een rondje hardlopen - het moet kunnen, maar op een zonnige dag als deze moet je dan wel op je qui vive zijn. niet alle wandelaars, fietsers en hardlopers nemen het al te nauw met die anderhalve meter. maar ik geloof dat ik ze dit weekeinde toch allemaal wel op afstand heb weten te houden.
een week geleden plaatste ik de eerste foto's in de serie 'je ziet meer als je minder mag'. allemaal foto's waar ik niet op uit was, maar die zichzelf aandienden. dat was serie één, hierna volgt serie twee.

Lees meer

leeg

de markt in veghel, zaterdagmiddag: uitgestorven

eigenlijk was het toevallig dat ik tijdens mijn fietstochtje vanmiddag in veghel terechtkwam. ik was een van de weinigen daar. het centrum veghel was nagenoeg leeg. slechts hier en daar en af en toe iemand op straat, waar het toch eigenlijk een van de drukste winkelmomenten van de week zou moeten zijn. veel winkels dicht. een blik naar binnen bij de hema biedt een droevige aanblik. het is prachtig weer, het lijkt wel zomer, maar er zijn geen terrassen. het is stil, op een enkele luidruchtige bromfiets na. veghel in tijden van corona...

Lees meer

je ziet meer als je minder mag

mijn laatste 'straatfoto' voordat de maatregelen tegen de verspreiding van het coronavirus toesloegen: genieten van de zon op een terrasje aan de ridderstraat in den bosch op zaterdag 7 maart

zaterdag 7 maart nog leek er weinig aan de hand. heerlijk zonnetje. allemaal genietende mensen in het hartje van den bosch. de ridderstraat voor de helft gevuld met slagschaduw en voor de andere helft met een vol, zonnig terras.
lang leve de lente.
maar sindsdien is straatfotografie - waarbij het toch vooral gaat om het fotograferen van mensen in de stedelijke omgeving - niet de handigste bezigheid.

Lees meer

paddelen met afstand

surfplankroeiers op de rivier de aa bij middelrode

stand up paddling, paddelsurfen. populair tijdverdrijf voor waterliefhebbers. maar hier op de rivier de aa bij middelrode had ik ze nog nooit gezien. handige sport in tijd van corona, want altijd lekker op afstand van alles wat mogelijk corona-verdacht zou kunnen zijn.
ze zijn vertrokken in veghel, roept de vrouw vanonder de brug bij kasteel seldensate. prachtige tocht.
maar ze gaan stroomafwaarts. da's net zoiets als met de wind mee voor fietsers. op de terugweg zal het ze dus nog gaan tegenvallen, roep ik vanaf de brug - om vervolgens te horen dat voor de terugweg ander vervoer geregeld is...

langs de maas

gelukkig mag je nog wel naar buiten als je je soortgenoten op afstand houdt. en gelukkig valt er in tijden van corona nog veel moois te zien - vooropgesteld dat je goed kijkt.
mijn fietstochtje van vanmiddag voerde onder meer over de maasdijk bij empel. het water in de uiterwaarden staat er niet meer zo hoog als kortgeleden, maar de laag gesnoeide wilgen staan hier nog met de voeten in het water.
voor foto's als deze zet ik mijn camera op zwart-wit (in de wetenschap dat ik later de kleur toch wel weer terug kan toveren als ik dat wil). zo kan ik goed beoordelen of er in zit wat ik er uit wil halen.
de grafische potentie van dit beeld zie je minder gemakkelijk als je het in kleur bekijkt. maar zie je dit in zwart-wit door de zoeker, weet je dat je er bijna een ge-etste voorstelling uit kunt halen. beetje contrast erbij, veel meer is er niet voor nodig. is dat bedrog? nee hoor. dit is wat je ziet als je je ogen een beetje dichtknijpt en door je wimpers kijkt. je ziet dan meteen - ook zonder camera - dat het beeld contrastrijker wordt.

geknotte wilgen met de voeten in het water in de maasuiterwaarden bij empel

ruim baan

de bijna lege provinciale weg n279 aan het eind van de maandagmiddag

de tv-toespraak van premier rutte, een week geleden, is meerdere keren vergeleken met die van joop den uyl uit 1973 bij gelegenheid van de oliecrisis. in de tijd van den uyl waren er ingrijpende maatregelen als autoloze zondag en benzine op de bon die een verlammende werking op de samenleving hadden. de wereld van voor de oliecrisis zou nooit meer terugkomen, zei den uyl in 1973.
veel verlammender is de coronaviruscrisis van nu. niet alleen is het gemotoriseerd verkeer gedecimeerd, maar het hele sociale leven valt nu stil.
mijn eigen herinnering aan 1973 kwam glashelder bovendrijven toen ik aan het eind van de middag vanaf het viaduct bij middelrode de provinciale weg n279 in zuidelijke richting overzag: bijna geen verkeer!

voorspraak

'help de corona virus uit de wereld' zegt het lint aan de 'heilige eik' van 't creijspot

de heilige eik van 't creijspot tussen schijndel en sint-michielsgestel (althans een nazaat van de oorspronkelijke boom uit de dertiende eeuw) draagt ettelijke lintjes en strikjes met alleen maar een knoop erin, maar soms ook met een wens daarop geschreven. dat het ooit een heidense plaats was waar kelten en germanen hun meergodendom botvierden... ik vraag me af of de mensen die deze verstilde plek in de meierijse natuur frequenteren daar nog bij stilstaan.
maar nu is het een plek waar de voorspraak van de heilige maagd maria wordt gevraagd. er trekt aan leed wel het een en ander voorbij hoor, als je de teksten op sommige strookjes stof die aan de takken zijn geknoopt kunt ontcijferen. maar een van de boodschappen wappert hard in de wind met een vraag om erkenning. een heel recente wens: 'help de corona virus uit de wereld'. we vergeven de schrijver het onjuiste gebruik van het geslacht (virus is onzijdig, per slot van rekening), maar de hartenkreet is daar.

teruggevonden

het vergeelde bulkboek met ‘de avonturen van bazip zeehok’ en de verzamelde gedichten van c. buddingh’

huisdichter nico dijkshoorn van de wereld draait door brak vorige week woensdag in het tv-programma een lans voor de poëzie van c. buddingh’ (1918-1985). ik veerde meteen op. want buddingh’ was (was? is!) een van mijn literaire helden.

jemig.
ik vrees dat ik nu toch wat dingen op een wellicht rare manier aan elkaar ga knopen.

na dijkshoorns loftrompet over buddingh’ moest en zou ik toch eindelijk eens de in bulkboek verschenen novelle ‘de avonturen van bazip zeehok’ van de dordtse schrijver terugvinden. een paar dagen later ben ik toevallig toch mijn werkkamer aan het opruimen als zich de pakweg twintig centimeter hoge stapel bulkboeken uit de jaren zeventig aandient. onder het stof (althans het bovenste bulkboek - de rest is slechts in hoge mate vergeeld). ik ga niet al die titels noemen die voorbij komen vooraleer ik bijna onderaan gekomen ben. maar daar is-ie dan toch: c. buddingh’, de avonturen van bazip zeehok.

gretig lees ik hoofdstukje één en ik ben weer helemaal terug. maar nog even geen tijd voor de rest - die ik zeker nog ga lezen. o, ik verheug me erop.

Lees meer