Auteur: jan van de ven

stukgelezen

een beschreven heiligenleven in museum krona

een heel oude biografie van de heilige birgitta, een hagiografie kun je misschien beter zeggen, van de naamgeefster van de orde der birgitinessen. het prachtig verluchte boekje (waarvan overigens maar één prent te zien is) ligt in een vitrine in museum krona in uden (het voormalige museum voor religieuze kunst). maar veel mooier nog dan die illuminatie in goud en fraaie kleuren, vond ik het bindwerk en de onregelmatige snee van het boekje. dode materie waar toch leven in lijkt te zitten. hoeveel, en welke mensen (voornamelijk religieuzen vermoed ik) zullen met al hun geblader die fraaie kreukelpatronen in de pagina's hebben gemaakt?

nog wel even lezen…

via facebook ben ik er al warm voor gemaakt. via twitter ook. misschien ook via instagram of linkedin, maar die platforms volg ik niet zo. maar het hoogtepunt was vandaag de officiële presentatie van het boek: 'ontwaak zonder mij' van marilou nillesen.

ik heb er nog geen letter van kunnen lezen. ik ga er vanavond waarschijnlijk nog wel aan beginnen.

ik kan er dus verder nog geen ander zinnig woord over zeggen dan dat ik me niet kan voorstellen dat het me tegen gaat vallen - ik ken de dame die dit eerste deel van haar oeuvre in betrekkelijk korte tijd heeft gewrocht.

maar hoe dan ook, ik moet het - zoals gezegd - nog wel even lezen.

ik kan natuurlijk van alles gaan citeren uit de achterflap van de roman, maar veel gemakkelijker is het om u even door te verwijzen naar een bespreking van gerrit van den hoven in het brabants dagblad van gisteren.

marilou nillesen bij de presentatie van haar roman 'ontwaak zonder mij'. in haar handen het exemplaar dat ze voor mij heeft gesigneerd met een mooie opdracht.

bedevaartsmoord

eigenaresse melissa van hinthum van snackbar 't pleintje verlaat de cabine van de sloperskraan na het frietenkot zelf de eerste klap te hebben uitgedeeld.

"ja, als het dan toch moet, dan doe ik het liever ook maar zelf." het gaat melissa van hintum aan de ene kant wel aan het hart dat haar snackbar 't pleintje plaats maakt voor een nieuw te bouwen frituurzaak, maar het moest er toch gewoon van komen. en daarom haar keuze om dan ook maar zelf de sloperskraan te besturen voor de eerste klappen op het bekendste frietenkot van nederland. enkele tientallen belangstellenden wilden het wel meemaken. ze waren druk in de weer met camera's en iphones. het is allemaal vastgelegd.

de uit containers bestaande snackbar op - ongeveer - de grens van den dungen en maaskantje was het middelpunt van de cultus rond de new kids. in een televisieserie en twee bioscoopfilms van steffen haars en flip van der kuil deden Richard Batsbak, Rikkert Biemans, Gerrie van Boven, Barrie Butsers en Robbie Schuurmans zich in de snackbar tegoed aan knoeperts, broodjes bakpao (met plastic verpakking en al de frituur in), kipknotsen of josbrinkies (grote frikadellen met satésaus). op het pleintje bij de snackbar gingen in ruime mate de halve-literblikken schultenbräu (aldi-pils) rond.

het leidde ertoe dat 't pleintje een bedevaartsoord werd. vooral voor duitsers, want bij onze oosterburen waren de new kids bijzonder populair. nog jaren na de laatste film, tot voor kort nog, kwamen vrijwel dagelijks van die bedevaartgangers langs.

maar vandaag liep het allemaal ten einde.
bedevaartsoord, bedevaartsmoord.

lekker in je bubbel

zeepbellenkunst op het kerkpleintje in den bosch

lekker in je bubbel... en dan wel letterlijk. een zeepbellenkunstenmaker op het kerkpleintje in den bosch maakte er vanmiddag een sport van kinderen in zijn enorme zeepbellen te vangen - en daarmee in de prachtigste regenbogen. twee stokken, een stuk touw daartussen en een forse emmer afwasmiddel; je zou zomaar ingewikkelder vormen van vermaak kunnen bedenken.
en het plein is meteen ook maar in bad gedaan...

litteken

ach, toch nog maar weer eens naar kijken, dacht ik toen ik op netflix 'the da vinci code' - naar het gelijknamige boek van dan brown - langs zag komen.

maar de film viel weer tegen, zoals ook het boek tegenviel. je leest het met razende vaart, want het is knap opgeschreven, met aan het eind van zo'n beetje elke pagina een cliffhanger, maar brown grossiert ook in ongeloofwaardig geleuter.

de auteur voert politie-inspecteur fache op, die afgeeft op de glazen piramide van het louvre, een ontwerp van de chinees-amerikaanse architect ieoh ming pei. fache noemt deze hoofdingang van het museum, midden op de cour napoléon, "the scar on the face of paris".

meteen ben ik mijn fotoarchief in gedoken om foto's te bekijken die ik al weer wat jaartjes geleden heb geschoten. het mag met een plaatje als dit wel duidelijk zijn dat ik het niet bepaald eens ben met wat dan brown inspecteur fache (bijgenaamd the bull) in de mond legt.

geen litteken, maar een sieraad!

de piramide van het louvre

grootsteedse allure

nieuwbouw in het 'gasthuiskwartier' aan de nieuwstraat in den bosch

maanden niet in de binnenstad van den bosch geweest - en als je er dan weer even een wandelingetje maakt, zie je ineens dit: een verdikte en ingekorte versie van het flatiron building in new york.
ik heb het idee dat hier op het terrein van het voormalige groot ziekengasthuis heel mooie dingen aan het ontstaan zijn. maar... zijn de woningen die hier gebouwd worden nog haalbaar voor mensen met een niet al te groot inkomen? het is natuurlijk geen 5th avenue in new york, maar locaties als deze zijn op voorhand al niet bedoeld geweest voor mensen met een laag inkomen. (ik heb trouwens het idee dat voor mensen in deze inkomenscategorie helemaal niks meer wordt gebouwd.)

weerwolven

volle maan boven het sterrenbos

vrijdag 10 januari. volle maan. als de klok straks middernacht heit, is het weerwolventijd. maar het is nog het begin van de avond als de maan door de bomen schijnt boven het sterrenbos tussen den bosch en sint-michielsgestel.
het pad naar de boerderij verderop (ooit woonhuis en atelier van de in 2004 overleden beeldend kunstenaar leon adriaans) is nog nat van de regen en reflecteert het maanlicht mooi. was dat niet het geval geweest, was ik er waarschijnlijk ook zo voorbij gefietst.
we zijn inmiddels een dagje verder. en... geen weerwolf gezien of gehoord. daar zijn we dan weer mooi aan ontkomen.

jip en janneke-koeien

koeien op de dijk langs de rivier de aa

het was op een mooie (qua licht en lucht) donderdag in augustus. op de dijk langs de rivier de aa bij middelrode moest ik tussen de koeien door fietsen. uit ervaring weet ik: pas stoppen als je de 'kudde' voorbij bent, want koebeesten zijn razend nieuwsgierig en voor je het weet word je volledig door ze ingesloten. niet dat 't gevaarlijk is, maar je kunt meteen geen kant meer op als ze samengedromd hun blijken van aanhankelijkheid tonen (lange tongen, natte neuzen).
dus even verderop gestopt. en daar kwamen de eerste al aanzetten. waar de rest nog buiten zicht was, ben ik voor deze twee dames op de knieën gegaan om ze tegen het licht en de wolken te fotograferen. als jip en janneke-koeien, vrij naar de silhouettekeningen van fiep westendorp bij annie m.g. schmidts kinderboeken.

visjesvreter

aalscholver op een damwand in de rivier de aa

altijd die karakteristieke houding: slag in de nek, kop naar links of naar rechts maar bijna nooit vooruit en die rare naar beneden gebogen punt aan de bovenkant van de snavel. om de tien minuten spant zich het lijf even om ongedefinieerde troep uit de cloaca te flatsen. en dan hebben we het alleen nog maar over de stilzittende aalscholver. als-ie aan het werk gaat, richt-ie in de regel ware slachtingen aan onder de vissen. het is een geraffineerde jager, niet erg geliefd bij menselijke visjesvangers (ik noem ze maar zo, want 'sportvissers', zoals ze zichzelf noemen, is een contradictio in terminis).
vanmiddag was het prachtig weer voor een ommetje op de fiets langs de aa. bij berlicum kruist deze rivier (via een duiker) het máximakanaal en daar vlakbij poseerde deze aalscholver in het tegenlicht van de lage zon.
als het je zo mooi grafisch wordt gepresenteerd, heb je geen kleur meer nodig.
dit is het zwartwit van fuji's acros-film met geelfilter.

de wandeling

het is niet eens ver van de bewoonde wereld en het is gewoon 2019. maar je waant je hier eeuwen terug in de tijd, toen wegen nog niet verhard werden en karrensporen de weg wezen. toch ligt de stadsrand van den bosch op slechts een paar honderd meter afstand, aan de andere kant van de A2.
dit is de koestraat die landgoed de pettelaar doorsnijdt. het oogt wat woest zo, met die kale eiken en de laag bladeren die het pad aan het oog onttrekken, maar dat is slechts schijn. het is hier best idyllisch. en je kunt hier een aardig rondje maken over onverharde wegen zoals de wolfsdreef en de houwsestraat, een rondje om een van de mooiste bolle akkers. je hebt alleen wel altijd - als je in noordelijke richtingen kijkt - het provinciehuis van brabant in beeld. prachtig stukje architectuur hoor, van meneer maaskant, maar heel af en toe zou je er ook weleens niet tegenaan willen kijken.

een man wandelt met zijn hond op de koestraat door landgoed de pettelaar