Auteur: jan van de ven

jip en janneke-koeien

koeien op de dijk langs de rivier de aa

het was op een mooie (qua licht en lucht) donderdag in augustus. op de dijk langs de rivier de aa bij middelrode moest ik tussen de koeien door fietsen. uit ervaring weet ik: pas stoppen als je de 'kudde' voorbij bent, want koebeesten zijn razend nieuwsgierig en voor je het weet word je volledig door ze ingesloten. niet dat 't gevaarlijk is, maar je kunt meteen geen kant meer op als ze samengedromd hun blijken van aanhankelijkheid tonen (lange tongen, natte neuzen).
dus even verderop gestopt. en daar kwamen de eerste al aanzetten. waar de rest nog buiten zicht was, ben ik voor deze twee dames op de knieën gegaan om ze tegen het licht en de wolken te fotograferen. als jip en janneke-koeien, vrij naar de silhouettekeningen van fiep westendorp bij annie m.g. schmidts kinderboeken.

visjesvreter

aalscholver op een damwand in de rivier de aa

altijd die karakteristieke houding: slag in de nek, kop naar links of naar rechts maar bijna nooit vooruit en die rare naar beneden gebogen punt aan de bovenkant van de snavel. om de tien minuten spant zich het lijf even om ongedefinieerde troep uit de cloaca te flatsen. en dan hebben we het alleen nog maar over de stilzittende aalscholver. als-ie aan het werk gaat, richt-ie in de regel ware slachtingen aan onder de vissen. het is een geraffineerde jager, niet erg geliefd bij menselijke visjesvangers (ik noem ze maar zo, want 'sportvissers', zoals ze zichzelf noemen, is een contradictio in terminis).
vanmiddag was het prachtig weer voor een ommetje op de fiets langs de aa. bij berlicum kruist deze rivier (via een duiker) het máximakanaal en daar vlakbij poseerde deze aalscholver in het tegenlicht van de lage zon.
als het je zo mooi grafisch wordt gepresenteerd, heb je geen kleur meer nodig.
dit is het zwartwit van fuji's acros-film met geelfilter.

de wandeling

het is niet eens ver van de bewoonde wereld en het is gewoon 2019. maar je waant je hier eeuwen terug in de tijd, toen wegen nog niet verhard werden en karrensporen de weg wezen. toch ligt de stadsrand van den bosch op slechts een paar honderd meter afstand, aan de andere kant van de A2.
dit is de koestraat die landgoed de pettelaar doorsnijdt. het oogt wat woest zo, met die kale eiken en de laag bladeren die het pad aan het oog onttrekken, maar dat is slechts schijn. het is hier best idyllisch. en je kunt hier een aardig rondje maken over onverharde wegen zoals de wolfsdreef en de houwsestraat, een rondje om een van de mooiste bolle akkers. je hebt alleen wel altijd - als je in noordelijke richtingen kijkt - het provinciehuis van brabant in beeld. prachtig stukje architectuur hoor, van meneer maaskant, maar heel af en toe zou je er ook weleens niet tegenaan willen kijken.

een man wandelt met zijn hond op de koestraat door landgoed de pettelaar

de pot met goud

het tunneltje onder de bosschebaan bij den dungen

ineens regent het, maar een waterig zonnetje kleurt alles nog aangenaam onder dreigende donkere wolken. daar hoort een regenboog bij die in de buurt van mijn achtertuin (schat ik optimistisch in) de pot met goud aanwijst. heel vaag kun je ook nog de tweede regenboog zien. de wielrenners uit geffen kiezen eieren voor hun geld en schuilen onder het tunneltje.

in verval

fotograaf jan mulders kijk naar schokkende beelden van fotograaf alejandro cegarra over venezuela, een land in verval

het zijn indrukwekkende beelden, de foto's in de serie 'state of decay' (in staat van verval) van de venezolaanse fotograaf alejandro cegarra. vijftien tot twintig jaar geleden leek het venezuela voor de wind te gaan, daarna zette het verval in. en cegarra volgde de teloorgang van zijn land met zijn camera. hij won er de derde prijs in de verhalende fotoseries van de world press photo competitie mee.
'state of decay' is een van de pakkende fotoreportages op de world press photo tentoonstelling in de voormalige willem 2 sigarenfabriek aan de boschdijkstraat in den bosch. gebiologeerd kijkt hier de bossche fotograaf jan mulders naar het werk van cegarra op de officiële openingsbijeenkomst van de expositie. mulders stelde vorig jaar tegenover de willem 2, in de verkadefabriek, zijn fotoserie 'alles voor de show' ten toon, over showworstelaars.

Lees meer

spannend

geel, rood, blauw en zwart (jawel, van links naar rechts). offsetplaten van het boekje 'vernieuwing nationaal monument kamp vught' bij de pers.

spannend, zien hoe je boek gedrukt wordt. sowieso is een drukkerij een prachtig bedrijf, waar het ruikt naar drukinkt (hoe goed de afzuiginstallaties ook zijn). drukinkt, de geur die ik associeer ouderwetse krantenpersen. voor mij pure nostalgie.

maar dit is een hypermodern bedrijf: drukkerij tielen in boxtel. en dat is toch wel andere koek dan de oude koebau uit het loodzettijdperk van het brabants dagblad aan het emmaplein in den bosch, jaren zeventig, waarop mijn nostalgie berust. ik noem maar wat...
over twee weken (27 november) is de officiële opening van het geheel vernieuwde nationaal monument kamp vught. op die dag opent tevens een expositie van foto's die ik heb geschoten tijdens de verbouwing. ik ben daar ruim een jaar voor in touw geweest en ik heb vooral geprobeerd de mensen in beeld te brengen die de klus hebben geklaard.
de tentoonstelling toont 35 foto's, maar er is ook dat boekje, met meer dan het dubbele aantal beelden, ook te verschijnen op de openingsdag van het vernieuwde herinneringscentrum. oplage 500. dus niet bedoeld voor de verkoop. het boekje is er voor de vrijwilligers van nationaal monument kamp vught, de bouwers van de nieuwbouw en de tentoonstelling en vrienden en relaties.
het drukwerk is gedaan, het bindwerk volgt. en en dan op een dag verschijnen de dozen.
spannend.

de schurk & het verhaal

het standbeeld van jan pieterszoon coen op de roode steen in hoorn

het is alweer één-en-een-kwart eeuw geleden dat de zaltbommelse kunstenaar ferdinand leenhoff het meer dan manshoge monumentale beeld van jan pieterszoon coen in brons goot en dat het brons geplaatst werd op de roode steen in hartje hoorn. een prominentere plek voor een volksheld is nauwelijks denkbaar.
maar... volksheld? dat beeld is in de loop van de afgelopen decennia wel een tikkeltje gekanteld. als we de zeventiende-eeuwse meneer coen met de kennis van nu beschouwen tegen het licht van de geschiedenis, dient zich al snel een wrang bijsmaakje aan.

Lees meer

de overkant

de glazen pui van het design museum. achter het glas de vw-kever uit het 'kraft durch freude'-programma van nazi-duitsland. gereflecteerd in de ruiten de voormalige synagoge van den bosch aan de andere kant van de straat. op de muur de namen van 293 bossche joden die in hitlers vernietigingskampen zijn vermoord.

twee kanten van het verhaal in één beeld. achter het glas moet je twee monumentale trappen op voor de tentoonstelling 'design van het derde rijk' - die al vele tongen heeft losgemaakt. gereflecteerd in de ruiten zie je vooral de overkant, de overkant van de mortel, het straatje met aan de ene kant de ingang van het design museum en pal daartegenover de achterzijde van de voormalige synagoge van den bosch, met op die achtermuur drie panelen met de namen van 293 bossche joden die in de oorlog in hitlers concentratiekampen zijn vermoord.
een bizar contrast.

Lees meer

in ’t prisoen

een cel in het voormalige huis van bewaring aan de sint-jorisstraat in den bosch

simpele, maar niet erg vriendelijke graffiti op de muren, de getraliede vensters sterk vervuild. gordijntjes in onbestemde kleuren die eens een beetje gezelligheid moesten suggereren desintegreren haast als je er alleen maar naar kijkt.
het voormalige huis van bewaring aan de sint-jorisstraat in den bosch was zaterdag - monumentendag - opengesteld voor publiek. publiek dat massaal kwam opdraven.
er hangt altijd wel een bijzonder sfeertje op zo'n plek. troosteloosheid troef. die heb ik in foto's proberen te vangen.

Lees meer

de kikker & de dame

een kikker steelt even - onbedoeld - de show als frédérique schoenmakers-de groot het verhaal vertelt van kasteel seldensate

midden in haar historische vertelling over kasteel seldensate pakt frédérique schoenmakers een rieten mand van de grond. het is een van de attributen die ze gebruikt in haar verhaal over landgoed seldensate op de restanten van het vroegere kasteel in middelrode. "o, een kikker", roept ze in het microfoontje van haar headset - en je weet meteen als toeschouwer dat hier het buitengebeuren heeft toegeslagen.
dit hoort niet bij de voorstelling. frédérique showt de mand aan het publiek en zet deze op de muur van de ruïne. de kleine kikker blijft gewoon in z'n hoekje. maar echt onderdeel van het verhaal word-ie niet. hij blijft lekker zitten terwijl frédérique van de geschiedenissen der elite uit vervlogen tijden verhaalt.
er zaten sprookjes tussen de vertelsels, maar in geen daarvan was een kikker de prins. hoewel... dat weten we niet zeker. de 'jonkvrouwe' heeft het amfibie niet gekust.