Auteur: jan van de ven

pampa hiero

rode koeien in het droge gras aan de vogelenzang in sint-michielsgestel

het zijn rode koeien. met grote horens. wat voor merk? geen idee. je kunt er ook niet zo veel van zien als ze zich ter aarde geworpen tussen het hoge gras bevinden. maar het is zo wel de haast ultieme illustratie van de vigerende droogte en de zinderende hitte boven de velden. dit zijn toch net runderen op zuid-amerikaanse pampa's. maar 't is wel hier. pampa hiero dus...

lazing on a sunny afternoon… (2)

lome koeien op de dijk langs de rivier de aa

zelfs voor herkauwen is het deze zomermiddag eigenlijk te warm. hoewel... als ik er met een wijde boog omheen loop - om ze niet te zeer te storen - gaan er toch een paar staan. er loeit er zelfs een, zachtjes. ik maak een paar plaatjes en loop weer wat verder. blijf ik staan, weet ik, gebiedt haar nieuwsgierigheid de dames steeds dichterbij te komen. en ach, denk ik, laat ze maar maar lekker rustig waar ze zijn.
de wolkenlucht op de achtergrond lijkt gemanipuleerd, maar niets is minder waar. zo was het echt, gistermiddag boven de rivier de aa bij berlicum.

waterloop

te ondiep: kanovaren op de rivier de aa onder berlicum wordt meer wandelen met de kano...

hoe warm het was, en hoe ver... ik ben geen nicolaas beets en mijn camera is geen camera obscura, maar dit hildebrandzinnetje is wel van toepassing op de situatie.
je gaat met z'n tweeën lekker kanovaren en dan blijkt - ook nog eens tegen de stroom in - een deel van de rivier onbevaarbaar. dan wordt je onderneming een waterloop. het overkwam deze twee mensen die in hun opblaasboot de rivier de aa bij berlicum wilden opvaren. met een gewone kano zou het misschien nog wel gelukt zijn, denk ik, maar ik vermoed dat de bodem van een bootje als dit nogal kwestbaar is. dan loop je liever geen risico.
het was warm, maar hoe ver ze nog moesten? ik weet het niet.

heb ik wat van je aan?

lekker relaxed in de arena in den bosch

de hond ligt uitgestrekt, maar als ik de laatste stap zet, licht-ie z'n kop op en kijkt me aan alsof-ie vragen wil: heb ik wat van je aan?

terug naar 1629

out herlaer is weer omgeven door een gracht. daarlangs wordt een aarden wal gelegd.

zou frederik hendrik zien dat het goed is zo? de boerderij op de plek waar in 1629 - het jaar dat hij 's-hertogenbosch innam - het kasteel stond waar hij belangrijke buitenlandse gasten liet logeren opdat zij het beleg konden volgen, zou hij er iets van herkennen? het zijn nog de oude bakstenen van dat kasteel waarmee boerderij out herlaer gebouwd is. op de oude fundamenten. er was tot voor kort geen gracht meer - die is teruggebracht. en langs die gracht wordt nu een aarden wal aangebracht. het is de grond die vrijkwam bij het graven van de gracht die daarvoor wordt gebruikt - na te zijn gezeefd om eventuele archeologische bodemvondsten veilig te stellen.
vanaf links loopt de rivier de dommel met een wijde boog om out herlaer heen, richting den bosch.
out herlaer is gekocht door de stichting brabants landschap. de boerderij wordt in oude glorie hersteld. het wordt een brabants buitenmuseum, en een expositieruimte en werkplek voor kunstenaars.

drooglegging

het water in de rivier de aa bij middelrode staat extreem laag

in een kano de rivier de aa afzakken... je kunt voor een prachtige zomerse zondagmiddag slechtere vormen van tijdsbesteding bedenken. vanaf middelrode, even voor de ruïne van kasteel seldensate, staat het water zo laag dat het nog maar nét gaat, met z'n tweeën in zo'n blauwe huurkano.
"tot nu toe valt het wel mee", antwoorden de peddelaars als ze onder de brug in de brugstraat door varen, "maar ze hebben ons toen we vertrokken wel gewaarschuwd voor sommige stukken richting berlicum." en zo'n stuk met een minimale waterhoogte gaan de kanovaarders op de foto juist tegemoet.
het lijkt mee te vallen, want later zie ik ze in de verte, een heel eind verderop op de rivier, nog steeds de aa afzakken.
ik besluit de hitte van de gevorderde middag te trotseren en fiets nog een stukje om, op zoek naar een terras, voor verkoeling en ter bestrijding van de droogte. ik heb nou eenmaal altijd als iets tegen drooglegging gehad...

en dat is één…

de eerste zonnebloem steekt de kop op

binnenkort is het hier één grote zee van geel: zonnebloemen all over the place. maar vandaag stak hier nog maar één zonnebloem z'n kop op.
de droogte slaat neer op de velden, maar deze zonnebloemenakker gedijt desondanks: het gewas is de afgelopen dagen met een idiote vaart opgeschoten. morgen al, is het een ander beeld, denk ik.
maar die enige eerste, die zet wel de toon. en die toon maakt de muziek - zoals wij allen weten.